ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਤ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਗਚ੍ਛ ਵੈ ਸ਼ਯਨਾਯੈਵ ਯਾਵਦਨ੍ਯੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ।। 22
ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਦੇ; ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਰਾਮ ਲਈ ਚਲਾ ਜਾ।
ਸਾ ਲਞ੍ਜਮਾਨਾ ਭੀਤਾ ਚ ਅਧੋਮੁਖਮੁਖੀ ਤਤਃ। ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਚਨਂ ਬਾष੍ਪਦੂषਿਤਲੋਚਨਾ ।। 23
ਉਹ ਲੱਜਤ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮੋ ਬਲੀ ਵृਕੋਦਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਮੁਖ੍ਯਸਂਮਤਃ। ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਵਾਣਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਵਾਰਣਮਤ੍ਤਗਾਮਿਨਿ ।। 24
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ: 'ਸੋਹਣੀਏ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਪਿਆਰੀਏ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲੀਏ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਦੱਸ।'
ਅਸ਼ੋਚ੍ਯਤਾ ਕੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਜਾਨਨ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਕਿਂ ਮਾਂ ਭੀਮਾਨੁਪृਚ੍ਛਸਿ ।। 25
ਜਿਸ ਦਾ ਪਤੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ? ਭੀਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ?
ਯਨ੍ਮਾਂ ਦਾਸੀਪ੍ਰਵਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮੀ ਤਦਾऽਨਯਤ੍। ਸਭਾਯਾਂ ਪਰਿषਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤਨ੍ਮੇ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਨ੍ਤਤਿ ।। 26
ਜਦ ਪ੍ਰਤੀਕਾਮੀ ਮੈਨੂੰ ਦਾਸੀ ਕਹਿ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਗੱਲ ਅੱਜ ਵੀ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੁਭਦੀ ਹੈ।
ਵਿਕृष੍ਟਾ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰੇ ਸਭਾਯਾਂ ਰਾਜਸਂਸਦਿ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇਨ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਪਰਾਮृष੍ਟਾ ਰਜਸ੍ਵਲਾ ।। 27
ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੀ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਮੈਂ ਰਜਸਵਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਣਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਚ। ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਭੀष੍ਮੇਣ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕृਪੇਣ ਚ ਪਰਂਤਪ ।। 28
ਉਥੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਕਰਣ ਆਦਿ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾऽਹਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤृਮਧ੍ਯੇ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਕੇਸ਼ੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸਭਾਂ ਨੀਤਾ ਜੀਵਤਿ ਵੈ ਤ੍ਵਯਿ ।। 29
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੇਸ ਫੜ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੀਵਦਾ ਸੀ।
ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਤਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਵਨੇ ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਵਨਂ ਗਤਾ। ਸਾऽਹਂ ਵਨੇ ਦੁਰ੍ਵਸਤਿਂ ਵਸਤੀ ਤ੍ਵਧ੍ਵਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਜਟਾਸੁਰਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਪਿ ਸੁਮਹਦ੍ਭਯਮ੍ ।। 30
ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਥੇ, ਜਟਾਸੁਰ ਦੇ ਦੁਖ ਤੇ ਡਰ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਝਲੀ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਨਾਮ ਕਾਨੁ ਜੀਵੇਨ ਮਾਦृਸ਼ੀ । ਅਨੁਭੂਯ ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪ੍ਰਭੋ।। 31
ਕਿਹੜੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਜੀਵਦੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ?
ਵਨਵਾਸਗਤਾ ਚਾਹਂ ਸੈਨ੍ਧਵੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਪਰਾਮृष੍ਟਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਚ ਸੋਦ੍ਰੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਤੁ ਕਾ ।। 32
ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੇ ਸੈੰਧਵ ਨੇ ਬੇਇਜ਼ਤ ਕੀਤਾ; ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਇਹ ਦੁਖ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ?
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯਚਰਂ ਚਾਹਂ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਵਿषਮਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਦੁਰ੍ਗਾਞ੍ਸ਼੍ਵਾਪਦਸਂਕੀਰ੍ਣਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ।। 33
ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਔਖੇ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਵਾਂ, ਜਿਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਸਨ, ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵ ਜੀਵਦੇ ਸੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਵਨ੍ਯਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਾ। ਇਦਂ ਪੁਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸੁਦੇष੍ਣਾਪਰਿਚਾਰਿਕਾ। ਪਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮੁਪਾਤਿष੍ਠੇ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾ ।। 34
ਫਿਰ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਹੋਰ ਔਰਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਕੀਤੀ।
ਗੋਸ਼ੀਰ੍षਕਂ ਪਦ੍ਮਕਂ ਚ ਹਰਿਸ਼੍ਯਾਮਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿषੇ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ ।। 35
ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੋਸ਼ੀਰਸ਼ਕ, ਪਦਮਕ, ਹਰੀਸ਼ਯਾਮਾ ਤੇ ਚੰਦਨ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਲਈ ਪੀਸਦੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵ ਜੀਵਦੇ ਸੀ।
ਸਾऽਹਂ ਬਹੂਨਿਃ ਦੁਃਖਾਨਿ ਗਣਯਾਮਿ ਨ ਤੇ ਕृਤੇ ।। 36
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਧੂਰ੍ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਕੀਚਕੇਨ ਪਦਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਕਾ ਨੁ ਜੀਵੇਤ ਮਾਦृਸ਼ੀ ।। 37
ਮਤਸਿਆ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਕੀਚਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ; ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ ਕਿਵੇਂ ਜੀਉਂਦੀ?
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਦੁਃਖੈਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਨ ਮਾਂ ਜਾਨਾਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕਿਂ ਫਲਂ ਜੀਵਿਤੇਨ ਮੇ ।। 38
ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਚਾਹਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਚਾਨੁਜਾ। ਅਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਨੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਜਾਤੁ ਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। 39
ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਹਾਂ; ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮੀ।
ਕੀਚਕਂ ਚੇਨ੍ਨ ਹਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗ੍ਰੀਵਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਜਲੇ ਮ੍ਰਿਯੇ। ਵਿषਮਾਲੇਡ੍ਯ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਥਵਾऽਨਲਂ ।। 40
ਜੇ ਤੂੰ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਗਲ ਵਿਚ ਫੰਦਾ ਪਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ, ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆਂਗੀ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾ ਪਤੇ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਙ੍ਗਂ ਚ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਫਲਂ ਜੀਵਿਤੇਨ ਮੇ ।। 41
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਲਿਆਂਗੀ, ਚਾਹੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੋੜ ਲਿਆਂ। ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?
ਯੋऽਯਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਕੀਚਕੋ ਨਾਮ ਭਾਰਤ। ਸੇਨਾਨੀਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ੍ਯਾਲਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ।। 42
ਭਾਰਤ, ਇਹ ਕੀਚਕ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਪਾਹਸਾਲਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।
ਸ ਮਾਂ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿਵੇषੇਣ ਵਸਨ੍ਤੀਂ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਹ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਮ ਭਵੇਤਿ ਵੈ ।। 43
ਉਹ ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੈਰੰਧਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ।'
ਤੇਨੈਵਮੁਚ੍ਯਮਾਨਾਯਾ ਵਧਾਰ੍ਹੇਣਾਰਿਸੂਦਨ। ਕਾਲੇਨੇਵ ਫਲਂ ਪਕ੍ਵਂ ਹृਦਯਂ ਮੇ ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ ।। 44
ਅਰੀ ਸੂਦਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਝ ਆਖਣ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪੱਕੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਚਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਮਾ ਸ੍ਮ ਗਚ੍ਛੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਨਿਰੁਦ੍ਯੋਗਂ ਨਿਰਾਮਰ੍षਂ ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯਮਰਿਮਰ੍ਦਨ ।। 45
ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਿਰਬਲ ਹੈ, ਅਰੀ ਮਰਦਨ।
ਮਾ ਸ੍ਮ ਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀ ਕਾਚਿਞ੍ਜਨਯੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ।। 46
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸੀਮੰਤਨਿ ਮਹਿਲਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨਾ ਜਣੇ।
ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਤਵਾਮਰ੍षਂ ਬਲਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਤਤੋऽਹਂ ਪਰਿਦੇਵਾਮਿ ਚਾਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇ ਮਹਾਬਲ ।। 47
ਪਾਂਡਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮਹਾਬਲੀ।
ਯਥਾ ਯੂਥਪਤਿਰ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕੁਞ੍ਜਰਃ षਾष੍ਟਿਹਾਯਨਃ। ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਂ ਬਿਲ੍ਵਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪੀਡਯੇਤ੍ ।। 48
ਜਿਵੇਂ ਸਠ ਸਾਲਾ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਜੰਗਲ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਬੇਲ ਫਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਥੈਵ ਚ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਧਰਣੀਤਲੇ। ਵਾਮੇਨ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਰ੍ਦ ਮਾਦੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵ ।। 49
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਤੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲ ਦੇ, ਪਾਂਡਵ।
ਸ ਚੇਦੁਦ੍ਯਨ੍ਤਮਾਦਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਕੀਚਕਃ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਂ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ।। 50
ਜੇ ਕੀਚਕ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖੇ ਤੇ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਸ਼ਾਪਿਤੋਸਿ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਸੁਕृਤੇਨਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਯਮਯੋਰ੍ਜੀਵਿਤੇਨ ਚ। ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਵਧਂ ਨਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਸਿ ਭਾਰਤ ।। 51
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਨੇਕੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਭਾਰਤ, ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੀਚਕ ਦੇ ਵਧ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—