ਵੀਣੇਵ ਮਧੁਰਾਲਾਪਾ ਸ੍ਵਰਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਕੌਰਵਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ ।। 12
ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਵੀਂਨਾ ਦੇ ਗਾਂਧਾਰ ਸੁਰ ਵਾਂਗ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪੰਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਕਿਂ ਸ਼ੇषੇ ਭੀਮਸੇਨ ਮृਤੋ ਯਥਾ। ਨ ਮृਤਃ ਸ ਹਿ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਜੀਵਤਿ ।। 13
ਉਠੋ, ਉਠੋ! ਭੀਮਸੇਨ, ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਲਿਆ ਪਿਆ? ਉਹ ਮਰਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜੀਵਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠੇ ਸੇਨਾਵਾਹੇ ਮਮ ਦ੍ਵਿषਿ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਂ ਕृਤਵਤ੍ਯਦ੍ਯ ਕਥਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਨਿषੇਵਸੇ ।। 14
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ, ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਜ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸਂਵੇਦਿਤਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਗਜਃ ।। 15
ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਭੀਮ ਨੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਸ ਵੈ ਵਿਹਾਯ ਸ਼ਯਨਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ। ਉਦਤਿष੍ਠਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸੋਤ੍ਤਰਚ੍ਛਦੇ ।। 16
ਜਿਸ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਉਥੋਂ ਜਗ ਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਉਪਰਲੇ ਚਾਦਰ ਵਾਲੀ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਉਪਵੇਸ਼੍ਯ ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ਪਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਕੁਲਵਰ੍ਧਨੀਮ੍। ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ।। 17
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਗਰੂਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੇਨਾਰ੍ਥੇਨ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਰਿਤੇਵ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਨ੍ਵਰ੍ਣਃ ਕृਸ਼ਾ ਤ੍ਵਮਭਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ।। 18
ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਤਜਦੀਲ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਰੰਗ ਆਮ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਯਦਿ ਵਾ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਮਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਹਂ ਯਥਾ ।। 19
ਚਾਹੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੁਕਿਆ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਜਾਣ ਸਕਾਂ।
ਸੁਖਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸ਼ੁਭਮ੍। ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਸੁਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਮਿਤ੍ਯਵਧਾਰਯ ।। 20
ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਕੰਮ ਜੇਕਰ ਔਖਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਅਹਮੇਵ ਹਿ ਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ। ਅਹਮਾਪਤ੍ਸੁ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ।। 21
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸਮਝ; ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਚਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਤ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਗਚ੍ਛ ਵੈ ਸ਼ਯਨਾਯੈਵ ਯਾਵਦਨ੍ਯੋ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ।। 22
ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਦੇ; ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਰਾਮ ਲਈ ਚਲਾ ਜਾ।
ਸਾ ਲਞ੍ਜਮਾਨਾ ਭੀਤਾ ਚ ਅਧੋਮੁਖਮੁਖੀ ਤਤਃ। ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਚਨਂ ਬਾष੍ਪਦੂषਿਤਲੋਚਨਾ ।। 23
ਉਹ ਲੱਜਤ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮੋ ਬਲੀ ਵृਕੋਦਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਮੁਖ੍ਯਸਂਮਤਃ। ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਵਾਣਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਵਾਰਣਮਤ੍ਤਗਾਮਿਨਿ ।। 24
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ: 'ਸੋਹਣੀਏ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਪਿਆਰੀਏ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲੀਏ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਦੱਸ।'
ਅਸ਼ੋਚ੍ਯਤਾ ਕੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਜਾਨਨ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਕਿਂ ਮਾਂ ਭੀਮਾਨੁਪृਚ੍ਛਸਿ ।। 25
ਜਿਸ ਦਾ ਪਤੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ? ਭੀਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ?
ਯਨ੍ਮਾਂ ਦਾਸੀਪ੍ਰਵਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮੀ ਤਦਾऽਨਯਤ੍। ਸਭਾਯਾਂ ਪਰਿषਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤਨ੍ਮੇ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਨ੍ਤਤਿ ।। 26
ਜਦ ਪ੍ਰਤੀਕਾਮੀ ਮੈਨੂੰ ਦਾਸੀ ਕਹਿ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਗੱਲ ਅੱਜ ਵੀ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੁਭਦੀ ਹੈ।
ਵਿਕृष੍ਟਾ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰੇ ਸਭਾਯਾਂ ਰਾਜਸਂਸਦਿ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇਨ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਪਰਾਮृष੍ਟਾ ਰਜਸ੍ਵਲਾ ।। 27
ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦੀ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਮੈਂ ਰਜਸਵਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਣਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਚ। ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਭੀष੍ਮੇਣ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕृਪੇਣ ਚ ਪਰਂਤਪ ।। 28
ਉਥੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ, ਕਰਣ ਆਦਿ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾऽਹਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤृਮਧ੍ਯੇ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਕੇਸ਼ੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸਭਾਂ ਨੀਤਾ ਜੀਵਤਿ ਵੈ ਤ੍ਵਯਿ ।। 29
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੇਸ ਫੜ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੀਵਦਾ ਸੀ।
ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਤਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਵਨੇ ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਵਨਂ ਗਤਾ। ਸਾऽਹਂ ਵਨੇ ਦੁਰ੍ਵਸਤਿਂ ਵਸਤੀ ਤ੍ਵਧ੍ਵਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਜਟਾਸੁਰਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਪਿ ਸੁਮਹਦ੍ਭਯਮ੍ ।। 30
ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਥੇ, ਜਟਾਸੁਰ ਦੇ ਦੁਖ ਤੇ ਡਰ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਝਲੀ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਨਾਮ ਕਾਨੁ ਜੀਵੇਨ ਮਾਦृਸ਼ੀ । ਅਨੁਭੂਯ ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪ੍ਰਭੋ।। 31
ਕਿਹੜੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਜੀਵਦੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ?
ਵਨਵਾਸਗਤਾ ਚਾਹਂ ਸੈਨ੍ਧਵੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਪਰਾਮृष੍ਟਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਚ ਸੋਦ੍ਰੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਤੁ ਕਾ ।। 32
ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੇ ਸੈੰਧਵ ਨੇ ਬੇਇਜ਼ਤ ਕੀਤਾ; ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਇਹ ਦੁਖ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ?
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯਚਰਂ ਚਾਹਂ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਵਿषਮਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਦੁਰ੍ਗਾਞ੍ਸ਼੍ਵਾਪਦਸਂਕੀਰ੍ਣਾਂਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ।। 33
ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਔਖੇ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਵਾਂ, ਜਿਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਸਨ, ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵ ਜੀਵਦੇ ਸੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਵਨ੍ਯਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਾ। ਇਦਂ ਪੁਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸੁਦੇष੍ਣਾਪਰਿਚਾਰਿਕਾ। ਪਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮੁਪਾਤਿष੍ਠੇ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾ ।। 34
ਫਿਰ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਹੋਰ ਔਰਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਕੀਤੀ।
ਗੋਸ਼ੀਰ੍षਕਂ ਪਦ੍ਮਕਂ ਚ ਹਰਿਸ਼੍ਯਾਮਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿषੇ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵ ।। 35
ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੋਸ਼ੀਰਸ਼ਕ, ਪਦਮਕ, ਹਰੀਸ਼ਯਾਮਾ ਤੇ ਚੰਦਨ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਲਈ ਪੀਸਦੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵ ਜੀਵਦੇ ਸੀ।
ਸਾऽਹਂ ਬਹੂਨਿਃ ਦੁਃਖਾਨਿ ਗਣਯਾਮਿ ਨ ਤੇ ਕृਤੇ ।। 36
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਧੂਰ੍ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਕੀਚਕੇਨ ਪਦਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਕਾ ਨੁ ਜੀਵੇਤ ਮਾਦृਸ਼ੀ ।। 37
ਮਤਸਿਆ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਕੀਚਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ; ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ ਕਿਵੇਂ ਜੀਉਂਦੀ?
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਦੁਃਖੈਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਨ ਮਾਂ ਜਾਨਾਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕਿਂ ਫਲਂ ਜੀਵਿਤੇਨ ਮੇ ।। 38
ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਚਾਹਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਚਾਨੁਜਾ। ਅਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਨੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਜਾਤੁ ਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। 39
ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਹਾਂ; ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮੀ।
ਕੀਚਕਂ ਚੇਨ੍ਨ ਹਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗ੍ਰੀਵਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਜਲੇ ਮ੍ਰਿਯੇ। ਵਿषਮਾਲੇਡ੍ਯ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਥਵਾऽਨਲਂ ।। 40
ਜੇ ਤੂੰ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਗਲ ਵਿਚ ਫੰਦਾ ਪਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ, ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆਂਗੀ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾ ਪਤੇ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਙ੍ਗਂ ਚ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਫਲਂ ਜੀਵਿਤੇਨ ਮੇ ।। 41
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਲਿਆਂਗੀ, ਚਾਹੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੋੜ ਲਿਆਂ। ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?