ਏਵਂਵਿਧਬਲੋ ਭੀਮਃ ਕੀਚਕਸ੍ਤੇ ਚ ਤਦ੍ਵਿਧਾਃ। ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਯਾਲਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਹਿਤੈषਿਣਃ ।। 30
ਭੀਮ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੀਚਕ ਤੇ ਉਸ ਵਰਗੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਨਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦ੍ਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ ।। 31
ਕੀਚਕ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਾਰੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਹਿ ਤਪਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦृषਯੋ ਨ ਸ਼ਪਨ੍ਤਿ ਚ। ਜਾਨਨ੍ਤੀ ਤਦ੍ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਮ੍ ।। 32
ਕਿਉਂਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਏ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਯਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਤਪਃ। ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸ਼ੀਲਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ।। 33
ਮਾਫੀ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਮਾਫੀ ਹੀ ਦਾਨ ਹੈ, ਮਾਫੀ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈ, ਮਾਫੀ ਹੀ ਤਪ ਹੈ; ਮਾਫੀ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਮਾਫੀ ਹੀ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ, ਮਾਫੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ — ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤਾਮਯਂ ਲੋਕਃ ਪਰਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤਾਮ੍। ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤੀ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ ।। 34
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਮਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵੀ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਫੀ ਦੀ ਰਾਹ ਪਕੜੀ।
ਭਰ੍ਤॄਣਾਂ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕ੍ਸ਼ਮਿਣਾਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਨਾਸ਼ਪਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਤੀ ਸ਼ਕ੍ਤਾऽਪਿ ਭਾਰਤ ।। 35
ਆਪਣੇ ਧਰਮਕਾਰੀ ਤੇ ਮਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਤੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ, ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍। ਕ੍ਰੋਧਾਗ੍ਨਿਨਾऽਪ੍ਯਦਹ੍ਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਲਞ੍ਜਾਵ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ।। 36
ਪਾਂਡਵ ਸਭ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਲੁਕਾਈ ਲਈ ਉਹ ਸਹਿ ਗਏ।
ਅਥ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਮੂਦਯਿष੍ਯਂਸ੍ਤੁ ਕੀਚਕਮ੍। ਵਾਰਿਤੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵੇਲਯੇਵ ਮਹੋਦਧਿਃ ।। 37
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕੰਢਾ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਧਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰੋषਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍। ਮਹਾਨਸੇ ਤਦਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ਸੁष੍ਵਾਪ ਰਜਨੀਂ ਚ ਤਾਮ੍ ।। 38
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਬਾ ਕੇ, ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰਦਾ, ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਰਾਤ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਕੱਟੀ।
ਸਾ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਾਭਿਹਤਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ। ਵਧਂ ਕृष੍ਣਾ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਤੀ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ ।। 1
ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਗਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਜਗਾਮਾਵਾਸਮੇਵਾਥ ਤਦਾ ਸਾ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾ। ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੌਚਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕृष੍ਣਾ ਸਾ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ ।। 2
ਫਿਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਕੰਧ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਤਲਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾਸਸੀ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਸਲਿਲੇਨ ਸਾ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰੁਦਤੀ ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣਯਮ੍ ।। 3
ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਧੋਏ, ਤੇ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵੇਨ੍ਮਮ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸਾ ਭੀਮਂ ਤਂ ਮਨਸਾऽਗਮਤ੍। ਅਨ੍ਯਃ ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਨਾ ਭੀਮਾਨ੍ਨ ਮੇऽਦ੍ਯ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ।। 4
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭੀਮ ਵੱਲ ਲਿਆ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭੀਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਹਾਯ ਸ਼ਯਨਂ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਾਨਸੇਨ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ । ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਨਾਥਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਤਥਾ ਨਾਥਵਤੀ ਸਤੀ ।। 5
ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਰਾਖੀ ਲੱਭਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਾਖੀ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਵੈ ਮਹਾਨਸਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਂ ਸੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਉਪਾਸਰ੍ਪਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਵਾਸਿਤੇਵ ਮਹਾਗਜਮ੍ ।। 6
ਉਹ, ਜਿਸਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ ਜਿਵੇਂ।
ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਵੇਤੇਵ ਮਾਹੇਯੀ ਵਨੇ ਵृਦ੍ਧਾ ਤ੍ਰਿਹਾਯਣੀ। ਮਹਰ੍ਪਭਂ ਯਥਾ ਸੁਪ੍ਤਮਰ੍ਥਿਨੀ ਵਨਨਿਰ੍ਝਰੇ । ਸਂਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸਿਂਹਿਂ ਮृਗਰਾਜਵਧੂਰਿਵ ।। 7
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਘੋੜੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਰਨੇ ਤੇ ਕੋਈ ਸੁੱਤੇ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਆਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸਿੰਹਣੀ, ਸੁੱਤੇ ਸਿੰਹ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਅਭਿਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਤਿਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿषਤ੍ । ਸੁਜਾਤਂ ਗੋਮਤੀਤੀਰੇ ਸਾਲਂ ਵਲ੍ਲੀਵ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ।। 8
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁੱਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਮਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ ਲਤਾ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਿਸ੍ਪृਸ੍ਯ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪਤਿਂ ਸੁਪ੍ਤਮਬੋਧਯਤ੍। ਸ਼੍ਰੀਰਿਵਾਨ੍ਯਾ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਿਵਾਰ੍ਣਵੇ । ਕ੍ਸ਼ੌਮਾਵਦਾਤੇ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ਯਾਨਂ ਵृषਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। 9
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੁੱਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਜਗਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਵਾਲੇ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸ਼ਚੀ ਦੇਵਰਾਜਂ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਸ਼ਂਕਰਂ ਯਥਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਿਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇਵਸੇਨਾ ਗੁਹਂ ਯਥਾ ।। 10
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਰੁਦਰਾਣੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਦੇਵਸੇਨਾ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦਿਸ਼ਾਗਜਸਮਾਕਾਰਂ ਗਜਂ ਗਜਵਧੂਰਿਵ । ਭੀਮਂ ਪ੍ਰਾਬੋਧਯਤ੍ਕਾਨ੍ਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਦਾਮੋਦਰਂ ਯਥਾ ।। 11
ਜਿਵੇਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ।
ਵੀਣੇਵ ਮਧੁਰਾਲਾਪਾ ਸ੍ਵਰਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਕੌਰਵਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ ।। 12
ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਵੀਂਨਾ ਦੇ ਗਾਂਧਾਰ ਸੁਰ ਵਾਂਗ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪੰਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਕਿਂ ਸ਼ੇषੇ ਭੀਮਸੇਨ ਮृਤੋ ਯਥਾ। ਨ ਮृਤਃ ਸ ਹਿ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਜੀਵਤਿ ।। 13
ਉਠੋ, ਉਠੋ! ਭੀਮਸੇਨ, ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਲਿਆ ਪਿਆ? ਉਹ ਮਰਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜੀਵਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠੇ ਸੇਨਾਵਾਹੇ ਮਮ ਦ੍ਵਿषਿ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਂ ਕृਤਵਤ੍ਯਦ੍ਯ ਕਥਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਨਿषੇਵਸੇ ।। 14
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ, ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਜ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸਂਵੇਦਿਤਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਗਜਃ ।। 15
ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਭੀਮ ਨੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਸ ਵੈ ਵਿਹਾਯ ਸ਼ਯਨਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ। ਉਦਤਿष੍ਠਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸੋਤ੍ਤਰਚ੍ਛਦੇ ।। 16
ਜਿਸ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਉਥੋਂ ਜਗ ਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਉਪਰਲੇ ਚਾਦਰ ਵਾਲੀ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਉਪਵੇਸ਼੍ਯ ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ਪਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਕੁਲਵਰ੍ਧਨੀਮ੍। ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ।। 17
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਗਰੂਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੇਨਾਰ੍ਥੇਨ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਰਿਤੇਵ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਨ੍ਵਰ੍ਣਃ ਕृਸ਼ਾ ਤ੍ਵਮਭਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ।। 18
ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਤਜਦੀਲ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਰੰਗ ਆਮ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਯਦਿ ਵਾ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਮਸ਼ੇषੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਹਂ ਯਥਾ ।। 19
ਚਾਹੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੁਕਿਆ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਜਾਣ ਸਕਾਂ।
ਸੁਖਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸ਼ੁਭਮ੍। ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਸੁਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਮਿਤ੍ਯਵਧਾਰਯ ।। 20
ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਕੰਮ ਜੇਕਰ ਔਖਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਅਹਮੇਵ ਹਿ ਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ। ਅਹਮਾਪਤ੍ਸੁ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ।। 21
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸਮਝ; ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਚਾਵਾਂਗਾ।