ਸੇਯਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ। ਸੁਰੂਪਿਣੀ ਸੁਵਦਨਾ ਨੇਯਂ ਯੋਗ੍ਯਾ ਪਦਾ ਵਧਮ੍ ।। 38
ਇਹ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਿਹਰਾ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ—ਇਹ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਦੇਵੀਵ ਸੁਭਗਾ ਸ਼ਕ੍ਰਦੇਵੀਵ ਸ਼ੋਭਨਾ। ਅਪ੍ਸਰਾ ਇਵ ਸਾਰੂਪ੍ਯਾਨ੍ਨੇਯਂ ਯੋਗ੍ਯਾ ਪਦਾ ਵਧਮ੍ ।। 39
ਇਹ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਪਸਰਾ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ—ਇਹ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ੍ਮਾਪੂਜਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਭਾਸਦਃ ।। 40
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਭੂਮਾਵਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖੀ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਤ੍ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ ।। 41
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਆਹ ਭਰ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਅੰਦਰ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਕੋਪਾਤ੍ਤੁ ਲਲਾਟੇ ਸ੍ਵੇਦ ਆਸ੍ਰਵਤ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋऽਥ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਂ ਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨृਪਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਰੂਪਧृਤ੍ ।। 42
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮੰਦਿਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਮਹਿਸੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਗਚ੍ਛ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਰਾਜਾ ਹ੍ਯਯਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੋ ਵਿਰਾਟਃ ਪਰਲੋਕਭੀਃ । ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਿ ਸਤ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। 43
ਸੈਰੰਧਰੀ, ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਵੀਰਾਟ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੁਰੁਨ੍ਧਨ੍ਤ੍ਯਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵੀਰਪਤ੍ਨਯਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਤਿਲੋਕਂ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ।। 44
ਜੋ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਖ ਸਹਿ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਕਾਲਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਤਯਸ੍ਤਵ। ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਭਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ ।। 45
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ।
ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤਾਂ ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਕਥਾਃ। ਯਥਾ ਧਰ੍ਮਃ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਦृष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਾਨੁਰੋਧਨਾਤ੍ ।। 46
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉੱਚ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਇਆ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨਾਪ੍ਯੁਪੋषਣਮ੍। ਯਾ ਤੁ ਭਰ੍ਤਾਰਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯਾਭਿਜਾਯਤੇ ।। 47
ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਯਜਨ ਹੈ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਨਾ ਉਪਵਾਸ; ਪਰ ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਕੌਮਾਰੇ ਭਰ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਯੌਵਨੇ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ੍ਥਾਵਿਰੇ ਭਾਵੇ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮਰ੍ਹਤਿ ।। 48
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਤੀ, ਤੇ ਵਧਾਪੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਔਰਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਭੀਰੁ ਭਰ੍ਤृਭਯਾਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਨ ਕ੍ਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ। ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ੈਰਵਜ੍ਞਾਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ । ਅਨਨ੍ਯਭਾਵਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਲੋਕਂ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ।। 49
ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਤਨੀਆਂ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਕ-ਮਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਕ੍ਰੋਧਕਾਲਂ ਨਿਯਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਤਯਸ੍ਤਵ। ਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਯਾਯਾਦ੍ਵੈ ਪਤੀਂਸ੍ਤੇ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਅਪਿ। ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਭਿਧਾਵਨ੍ਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ ।। 50
ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਯਦਿ ਤੇ ਸਮਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕृਤੋ ਹ੍ਯਾਯਤਲੋਚਨੇ। ਤਂ ਸ੍ਮਰਸ੍ਵ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੀਲੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਃ ।। 51
ਜੇ ਤੂੰ ਕੋਈ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਬਰ ਤੇਰੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਸਬਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਤਪਃ। ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤਾਮਯਂ ਲੋਕਃ ਪਰਲੋਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤਾਂਮ੍ ।। 52
ਸਬਰ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਸਬਰ ਹੀ ਸਚ ਹੈ, ਸਬਰ ਹੀ ਦਾਨ ਹੈ, ਸਬਰ ਹੀ ਤਪ ਹੈ; ਸਬਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਲੋਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਬਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪਰਲੋਕ ਵੀ।
ਦ੍ਵ੍ਯਂਸ਼ਿਨੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਪਰ੍ਵਣਃ। ਕਸ੍ਤ੍ਰਿषष੍ਠਿਸ਼ਤਾਰਸ੍ਯ ਮਾਸੋਨਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਮੀ ਭਵੇਤ੍।। 53
ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ, ਚੌਵੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤਰੇ ਸਠ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਲ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਬਰ ਨਾਲ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਗਚ੍ਛ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਵ੍ਯਪਨੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਯੇਨ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍ ।। 54
ਜਾ, ਸੈਰੰਧਰੀ; ਗੰਧਰਵ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ, ਤੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਂ ਪੁਨਰੇਵਾਹ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰੋषਿ ਵੈ ਭਦ੍ਰੇ ਦੀਵ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਸਂਸਦਿ ।। 55
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਖੜੀ ਸੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਦੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਭਲੀ ਔਰਤ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸ਼ੈਲੂषੀਵ ਵਿਭਾਸਿ ਨਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍ ।। 56
ਇਸ ਲਈ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈਂ; ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਪਰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਪਈ।
ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਦ੍ਵਞ੍ਸ਼ੈਲੂषੀਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਪੁਨਃ। ਸ਼ੈਲੂषਕਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਯੇषਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋऽਕ੍ਸ਼ਕੋਵਿਦਃ ।। 57
ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ; ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਮਝ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਵੱਡੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਪਰਿਮृਜ੍ਯਾਨਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਂਯਮ੍ਯ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ ।। 58
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂੰਝਿਆ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਪਾਂਸੁਕੁਣ੍ਠਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਗਜਰਾਜਵਧੂਰਿਵ। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਨਾਗਨਾਸੋਰੂਰ੍ਭਰ੍ਤੁਰਾਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਾਸਨਮ੍ ।। 59
ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਾਥਣ ਦੀ ਰਾਣੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲੀ, ਆਪਣੀ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਿਰਨ੍ਤਰਪਯੋਧਰਾ। ਪ੍ਰਭਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰਾਜਸ੍ਯ ਕਾਲਮੇਘੈਰਿਵਾਵृਤਾ ।। 60
ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਨੰਗੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਤਾਰੇ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕੀ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਸ੍ਤੁ ਤ੍ਯਜੇਯੁਰਪਿ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਤਾਂ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਿਣੋ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਸਮਯਂ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਵੇਲਾਮਿਵ ਮਹੋਦਧਿਃ ।। 61
ਜਿਸ ਲਈ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਨ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਬਰ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣਾ ਕੰਢਾ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ।
ਸਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਵੇਪਨ੍ਤੀ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵਥਾਗ੍ਰਤਃ ।। 62
ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਰੋਦੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਸ਼ਾਠ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਾ। ਕਿਮਿਦਂ ਪਦ੍ਮਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸੁਦਨ੍ਤੋष੍ਠਾਕ੍ਸ਼ਿਨਾਸਿਕਮ੍ ।। 63
ਵੀਰਾਟ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੇ, ਸਖ਼ਤ ਲਹਿਜ਼ਾ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੋਠ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਨੱਕ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ?'
ਰੁਦਨ੍ਤ੍ਯਾ ਅਵਮृष੍ਟਾਸ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸਮਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠਂ ਕृष੍ਣਤਾਰਾਭ੍ਯਾਮਤ੍ਯਨ੍ਤਰੁਚਿਰਪ੍ਰਭਮ੍। ਨਯਨਾਭ੍ਯਾਮਜਿਹ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਖਂ ਤੇ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਜਲਮ੍ ।। 64
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਰੋਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹਨ ਜੋ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਾਲ ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਾऽਵਧੀਦ੍ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰੋਦਿषਿ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਕੋ ਵਿਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ ਦਾਰੈਃ ਸਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ।। 65
ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ? ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀਏ? ਕੌਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ?
ਕਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਰਾਜਾ ਕੁਪਿਤੋ ਵਧਮਾਜ੍ਞਾਪਯਿष੍ਯਤਿ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕਂ ਤ੍ਯਜੇ ਘਾਤਯਾਮਿ ਵਾ ।। 66
ਅੱਜ ਰਾਜਾ ਕਿਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਕਰੇਗਾ? ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ?
ਤਾਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਜਾਨਨ੍ਤੀ ਨਾਮ ਪृਚ੍ਛਸਿ। ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਨੁਪ੍ਰੇष੍ਯ ਕਿਮੇਵਂ ਹਿ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ ।। 67
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ ਜਦ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?'