ਤਾਂ ਕੀਚਕਃ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤੀਂ ਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍। ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਭੂਮੌ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਃ ਪਦਾऽਵਧੀਤ੍ ।। 22
ਕੀਚਕ ਨੇ ਭੱਜ ਰਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸਭਾਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ।। 23
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦਾਭਿਤਪ੍ਤਾਯਾ ਮੁਖਾਦ੍ਰੁਧਿਰਮਾਸ੍ਰਵਤ੍ ।। 24
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਸੁੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਦਿਵਾਕਰੇਣਾਸ਼ੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਂਨਿਯੋਜਿਤਃ। ਸ ਕੀਚਕਮਪੋਵਾਹ ਵਾਤਵੇਗੇਨ ਭਾਰਤ ।। 25
ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਭੇਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਸ ਪਪਾਤ ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਲਸਮੀਰਿਤਃ । ਵਿਘੂਰ੍ਣਮਾਨੋ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ ।। 26
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਭ੍ਯਾ ਹਾਹਾਭੂਤਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਕੀਚਕੇਤਿ ਚ ਤੇऽਵਦਨ੍। ਕਿਮਿਯਂ ਵਧ੍ਯਤੇ ਬਾਲਾ ਕृਪਣਾ ਚਾਪ੍ਯਬਾਨ੍ਧਵਾ ।। 27
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; 'ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ!' 'ਕੀਚਕ!' 'ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਅਕੇਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਤਸ੍ਯਾਮਾਸਨ੍ਹਿ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਭਾਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤਥਾ । ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਃ ਕृष੍ਣਾਯਾਃ ਕੀਚਕੇਨ ਪਦਾ ਵਧਂ ।। 28
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਭਰਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕੀਚਕ ਵੱਲੋਂ ਪੈਰ ਦੀ ਮਾਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਾਦਾਸ੍ਰਮਵਰ੍ਤਤ। ਧੂਮੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਃ ਸਮਭਵਨ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਚੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਪਕ੍ਸ਼੍ਮਣੀ । ਸਸ੍ਵੇਦਾ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀ ਚੋਗ੍ਰਾ ਲਲਾਟੇ ਸਮਵਰ੍ਤਤ ।। 29
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ; ਸਾਹ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਪਲਕਾਂ ਉੱਠੀਆਂ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਭ੍ਰੂ-ਭੰਗ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭੀਮੋ ਵਧਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤਾਂਸ੍ਤਦਾ ਰੋਪਾਨ੍ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਮਹਾਮਨਾਃ ।। 30
ਭੀਮ, ਕੀਚਕ ਦੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੂਯਃ ਸਂਚਰਿਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਚਾਸਨਾਤ੍। ਨਿਰੈਕ੍ਸ਼ਤ ਦ੍ਰੁਮਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਰਾਜਾਨਂ ਚਾਪ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਤ।। 31
ਉਹ ਮੁੜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਲੰਬਾ ਦਰੱਖਤ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਵਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਤਂ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਕਾਰੇਣੈਵ ਭੀਮਂ ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੇਧਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ।। 32
ਕੀਚਕ ਦੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਭੀਮ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਹੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ਼ਨੈਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਚਕਾਰ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰੋषਾਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ।। 33
ਫਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਤਦਾ ਚਾਹ ਕਙ੍ਕੋ ਨਾਮ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ।। 34
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੰਕ ਨਾਮਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੂਦ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਫਲਿਤੋऽਯਂ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ। ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਿ ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਯਾਨਿ ਚ ਕਾਨਿ ਚ।। 35
ਓ ਰਸੋਈਏ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫਲ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੁੱਕੇ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੱਕੜ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਯਦਿ ਤੇ ਦਾਰੁਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ। ਸਮੂਲਂ ਸ਼ਾਤਯੇਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤੇ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ।। 36
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਤਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ; ਪੂਰਾ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਲੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਯਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ੀਤਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍। ਨ ਤਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣੇ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਤ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ।। 37
ਜੋ ਕੋਈ ਗੀਲੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।
ਨ ਕ੍ਰੋਧਕਾਲਸਮਯਃ ਸੂਦ ਮਾ ਚਾਪਲਂ ਕृਥਾਃ। ਅਪੂਰ੍ਣੋऽਯਂ ਦ੍ਵਿਪਕ੍ਸ਼ੋਨੋ ਨੇਦਂ ਬਲਵਤਾਂ ਬਹੁ ।। 38
ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਰਸੋਈਏ, ਤੇ ਤੂੰ ਅਣਸੋਚਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ। ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਅਥਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨਾਵਮृਦ੍ਗਾਦਙ੍ਗੁष੍ਠਂ ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਪ੍ਰਬੋਧਨਭਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਭੀਮਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਯਤ੍ ।। 39
ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਭੀਮ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਸਹਸੋਤ੍ਪਤਿਤਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਨ੍ਯਯਚ੍ਛਦ੍ਧृਤਿਮਾਨ੍ਬਲਾਤ੍ । ਇਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞਃ ਸ ਤੁ ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ ।। 40
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਚਾਨਕ ਉਠੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਭਰਾ ਦੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਭੀਮਸ੍ਯ ਚ ਸਮਾਰਮ੍ਭਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੋऽਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚਾਧਿਕਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰੁਦਤ੍ਸਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ ।। 41
ਭੀਮ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਰੋਈ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਈ।
ਕੀਚਕੇਨਾਨੁਗਮਨਾਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਤਾਮ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਸਭਾਦ੍ਵਾਰਮੁਪਗਮ੍ਯ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 42
ਕੀਚਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਤਾਮ੍ਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਹਾਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪਤੀਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦੀਨਚੇਤਸਃ। ਆਕਾਰਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਾਮ੍। ਦਹ੍ਯਮਾਨੇਵ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾ ।। 43
ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਦੇਖਦੀ ਹੋਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੇਸ ਤੇ ਵਚਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾਰਕ੍ਸ਼ਣਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਹ੍ਯਮਿਤਤੇਜਸਾਮ੍। ਕਾਰ੍ਯਾऽਨੁਪਾਲਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇ ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ ।। 44
ਜੋ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਣਮਿੱਟ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਤੇ ਸਚਾਈ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰਜਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਯਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਿਯੇष੍ਵਪਿ ਚ ਵਧ੍ਯੇषੁ ਸਮਤ੍ਵਂ ਯੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ।। 45
ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਿਆਰੇ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਕਸਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਨਿਆਈ ਹਨ।
ਵਿਵਾਦੇषੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇषੁ ਸਮਂ ਕਾਰ੍ਯਾਨੁਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ। ਰਾਜ੍ਞਾ ਧਰ੍ਮਾਸਨਸ੍ਥੇਨ ਜਿਤੌ ਲੋਕਾਵੁਭਾਵਪਿ ।। 46
ਜਦੋਂ ਵਿਵਾਦ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨਿਆਇਕ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇਕਸਾਰ ਨਿਰਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਾਸਨਸ੍ਥੋ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮਨਾਗਸਮ੍ ।। 47
ਰਾਜੇ, ਨਿਆਇਕ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਬੇਕਸੂਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਚਾ ਲੋ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਨਪਰਾਧ੍ਯਨ੍ਤੀ ਕੀਚਕੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਹਤਾ ਪਾਦੇਨ ਦਾਸਿਵਾਤ੍ ।। 48
ਮੈਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਕਸੂਰ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੀਚਕ ਨੇ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮੈਨੂੰ ਦਾਸੀ ਵਾਂਗ ਤਰਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਿष੍ਪਿष੍ਟਾ ਵਸੁਧਾਤਲੇ । ਅਨਾਗਸਂ ਕृਪਾਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪਾਲਯ ।। 49
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਕਸੂਰ ਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਕੀਚਕਾਦ੍ਭੀਤਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਧਿਪ ਪ੍ਰਜਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵੌਰਸਾਨ੍ ।। 50
ਮੈਨੂੰ ਕੀਚਕ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ; ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਮਤਸਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਮੋਹਾਤ੍ਮਾ ਕੁਰੁਤੇ ਨृਪਃ। ਅਚਿਰਾਤ੍ਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਸ਼ੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ।। 51
ਜੋ ਰਾਜਾ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।