ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਸ੍ਤਿ ਸ਼ਯਨਂ ਸਿਤਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋਤ੍ਤਰਚ੍ਛਦਮ੍। ਅਤ੍ਰਾਰੁਹ੍ਯ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਿਬੇਮਾਂ ਵਰਵਾਰੁਣੀਮ੍ ।। 12
'ਇੱਥੇ ਸੁਤੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪਲੰਗ ਹੈ; ਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਅਤੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਵਾਰੁਣੀ ਪੀ।'
ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਭਰ੍ਤਾ ਤੇ ਸਦृਸ਼ੋਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍। ਉਪਸਰ੍ਪ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮੇਰੁਮਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ ।। 13
'ਮੇਰਾ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਯੋਗ ਹਾਂ। ਆ, ਸੋਹਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਸ ਮੂਢਃ ਕੀਚਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਾਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਸਂਮਤਃ ।। 14
ਉਥੇ, ਮੂੜ੍ਹ ਕੀਚਕ ਨੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਮੰਦ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕੀਚਕੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਮਨਾਚਾਰਂ ਨੇਦृਸ਼ਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। 15
ਕੀਚਕ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਉਸ ਅਧਰਮੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼੍ਵਪਚੇਨੇਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ। ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਗਤਿਂ ਦੁਰ੍ਗਤਰਾਨ੍ਤਰਾਮ੍ ।। 16
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੂਹਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੂੜ੍ਹ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਰਾਹ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਬਹਵਃ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਕਾਃ। ਨਰਾਃ ਸਂਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਾਃ ਕੀਟਵਚ੍ਚਾਸ਼ੁਭਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ।। 17
'ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਅਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੱਦਾਂ ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ, ਮੰਦ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਦੇ ਥਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।'
ਅਪ੍ਰੈषੀਨ੍ਮਾਂ ਸੁਰਾਹਾਰੀਂ ਸੁਦੇष੍ਣਾ ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯੈ ਨਯਿष੍ਯੇ ਮਦਿਰਾਂ ਭਗਿਨੀ ਤृषਿਤਾ ਤਵ ।। 18
'ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਸ਼ਰਾਬ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਭੇਜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਪਿਆਸੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਰਾਬ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੀ।'
ਪਿਪਾਸਿਤਾ ਚ ਕੈਕੇਯੀ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਾਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ਤਤਃ। ਦੀਯਤਾਂ ਮੇ ਸੁਰਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। 19
'ਕੈਕਈ ਪਿਆਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਅਨ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸੁਰਾਮਿਮਾਮ੍। ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਮਦਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਾ ।। 20
ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਰਾਬ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਜਾਂਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗੀ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਣੌ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍। ਸਾ ਗृਹੀਤਾ ਵਿਧੂਨ੍ਵਨ੍ਤੀ ਭੂਮੌ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍ । ਸਭਾਂ ਸ਼ਰਣਮਾਧਾਵਦ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ।। 21
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਭਾਂਡਾ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪਾਸ ਸਹਾਇਤਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਸਭਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ।
ਤਾਂ ਕੀਚਕਃ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤੀਂ ਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍। ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਭੂਮੌ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਃ ਪਦਾऽਵਧੀਤ੍ ।। 22
ਕੀਚਕ ਨੇ ਭੱਜ ਰਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸਭਾਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ।। 23
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦਾਭਿਤਪ੍ਤਾਯਾ ਮੁਖਾਦ੍ਰੁਧਿਰਮਾਸ੍ਰਵਤ੍ ।। 24
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਸੁੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਦਿਵਾਕਰੇਣਾਸ਼ੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਂਨਿਯੋਜਿਤਃ। ਸ ਕੀਚਕਮਪੋਵਾਹ ਵਾਤਵੇਗੇਨ ਭਾਰਤ ।। 25
ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਭੇਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਸ ਪਪਾਤ ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਲਸਮੀਰਿਤਃ । ਵਿਘੂਰ੍ਣਮਾਨੋ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ ।। 26
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਭ੍ਯਾ ਹਾਹਾਭੂਤਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਕੀਚਕੇਤਿ ਚ ਤੇऽਵਦਨ੍। ਕਿਮਿਯਂ ਵਧ੍ਯਤੇ ਬਾਲਾ ਕृਪਣਾ ਚਾਪ੍ਯਬਾਨ੍ਧਵਾ ।। 27
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; 'ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ!' 'ਕੀਚਕ!' 'ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਅਕੇਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਤਸ੍ਯਾਮਾਸਨ੍ਹਿ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਭਾਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤਥਾ । ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਃ ਕृष੍ਣਾਯਾਃ ਕੀਚਕੇਨ ਪਦਾ ਵਧਂ ।। 28
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਭਰਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕੀਚਕ ਵੱਲੋਂ ਪੈਰ ਦੀ ਮਾਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਾਦਾਸ੍ਰਮਵਰ੍ਤਤ। ਧੂਮੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਃ ਸਮਭਵਨ੍ਨੇਤ੍ਰੇ ਚੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਪਕ੍ਸ਼੍ਮਣੀ । ਸਸ੍ਵੇਦਾ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀ ਚੋਗ੍ਰਾ ਲਲਾਟੇ ਸਮਵਰ੍ਤਤ ।। 29
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ; ਸਾਹ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਪਲਕਾਂ ਉੱਠੀਆਂ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਭ੍ਰੂ-ਭੰਗ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭੀਮੋ ਵਧਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤਾਂਸ੍ਤਦਾ ਰੋਪਾਨ੍ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਮਹਾਮਨਾਃ ।। 30
ਭੀਮ, ਕੀਚਕ ਦੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੂਯਃ ਸਂਚਰਿਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਚਾਸਨਾਤ੍। ਨਿਰੈਕ੍ਸ਼ਤ ਦ੍ਰੁਮਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਰਾਜਾਨਂ ਚਾਪ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਤ।। 31
ਉਹ ਮੁੜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਲੰਬਾ ਦਰੱਖਤ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਵਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਤਂ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਕਾਰੇਣੈਵ ਭੀਮਂ ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੇਧਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ।। 32
ਕੀਚਕ ਦੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਭੀਮ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਹੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ਼ਨੈਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਚਕਾਰ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰੋषਾਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ।। 33
ਫਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਤਦਾ ਚਾਹ ਕਙ੍ਕੋ ਨਾਮ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ।। 34
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੰਕ ਨਾਮਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੂਦ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਫਲਿਤੋऽਯਂ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ। ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਿ ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਯਾਨਿ ਚ ਕਾਨਿ ਚ।। 35
ਓ ਰਸੋਈਏ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫਲ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੁੱਕੇ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੱਕੜ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਯਦਿ ਤੇ ਦਾਰੁਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ। ਸਮੂਲਂ ਸ਼ਾਤਯੇਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤੇ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ।। 36
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਤਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ; ਪੂਰਾ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਲੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਯਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ੀਤਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍। ਨ ਤਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣੇ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਤ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ।। 37
ਜੋ ਕੋਈ ਗੀਲੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।
ਨ ਕ੍ਰੋਧਕਾਲਸਮਯਃ ਸੂਦ ਮਾ ਚਾਪਲਂ ਕृਥਾਃ। ਅਪੂਰ੍ਣੋऽਯਂ ਦ੍ਵਿਪਕ੍ਸ਼ੋਨੋ ਨੇਦਂ ਬਲਵਤਾਂ ਬਹੁ ।। 38
ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਰਸੋਈਏ, ਤੇ ਤੂੰ ਅਣਸੋਚਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ। ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਅਥਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨਾਵਮृਦ੍ਗਾਦਙ੍ਗੁष੍ਠਂ ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਪ੍ਰਬੋਧਨਭਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਭੀਮਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਯਤ੍ ।। 39
ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਭੀਮ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਸਹਸੋਤ੍ਪਤਿਤਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਨ੍ਯਯਚ੍ਛਦ੍ਧृਤਿਮਾਨ੍ਬਲਾਤ੍ । ਇਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞਃ ਸ ਤੁ ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ ।। 40
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਚਾਨਕ ਉਠੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਭਰਾ ਦੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਭੀਮਸ੍ਯ ਚ ਸਮਾਰਮ੍ਭਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੋऽਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚਾਧਿਕਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰੁਦਤ੍ਸਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ ।। 41
ਭੀਮ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਰੋਈ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਈ।