ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵੈਃ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਕਚਃ। ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਜਲਦੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ऋषੇਰਙ੍ਗਿਰਸਃ ਪੌਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ। ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਚ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਗृਹ੍ਣਾਤ੍ ਮਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਪੋਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਕਚ ਹੈ। ਹੇ ਪੂਜਨਯੋਗ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚੇਲਾ ਵਜੋਂ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਵੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯ੍ਯਹਂ ਪਰਮਂ ਗੁਰੌ। ਅਨੁਮਨ੍ਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਕੇ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰਜਾ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।
ਕਚ ਸੁਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤੇ ਵਚਃ। ਅਰ੍ਚਯਿष੍ਯੇऽਹਮਰ੍ਚ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਰ੍ਚਿਤੋऽਸ੍ਤੁ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਕਚ, ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਬਹੁਤ ਸੁਆਗਤਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੋਈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਆਦਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕਚਸ੍ਤੁ ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਮ੍। ਆਦਿष੍ਟਂ ਕਵਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣੋਸ਼ਨਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕਚ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ਼ਨਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਪ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਸ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਤ। ਆਰਾਧਯਨ੍ਨੁਪਾਧ੍ਯਾਯਂ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਿਤ੍ਯਮਾਰਾਧਯਿष੍ਯਂਸ੍ਤਾਂ ਯੁਵਾ ਯੌਵਨਗਾਂ ਮੁਨਿਃ। ਗਾਯਨ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ਵਾਦਯਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਯਾਨੀਮਤੋषਯਤ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਗਾਉਂਦਾ, ਨੱਚਦਾ ਤੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾ ਕੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ।
ਸ ਸ਼ੀਲਯਨ੍ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਾਮ੍। ਪੁष੍ਪੈਃ ਫਲੈਃ ਪ੍ਰੇषਣੈਸ਼੍ਚ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਨ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਪਿ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਧਾਰਿਣਮ੍। ਗਾਯਨ੍ਤੀ ਚ ਲਲਨ੍ਤੀ ਚ ਰਹਃ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਤਥਾ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਵੀ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ, ਜੋ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਇਮ ਸੀ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਗਾ ਕੇ ਤੇ ਖੇਡ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਗਾਯਨ੍ਤਂ ਚੈਵ ਸ਼ੁਲ੍ਕਂ ਚ ਦਾਤਾਰਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍। ਨਾਰ੍ਯੋ ਨਰਂ ਕਾਮਯਨ੍ਤੇ ਰੂਪਿਣਂ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣਂ ਤਥਾ
ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਮਰਦ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਗਾਉਂਦਾ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯੇਵਂ ਕਚਸ੍ਯ ਚਰਤੋ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਤੀਯੁਰਥੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਂ ਤਤਃ ਕਚਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਚ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਇਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ...
ਗਾ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਂ ਵਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਹਸ੍ਯੇਕਮਮਰ੍षਿਤਾਃ। ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਚ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲਾਵृਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਁਲ੍ਲਵਸ਼ਃ ਕृਤਮ੍। ਤਤੋ ਗਾਵੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਅਗੋਪਾਃ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਭੇੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਜਦ ਗਵਾਲਾ ਨਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਹਿਤਾ ਗਾਸ਼੍ਚ ਕਚੇਨਾਭ੍ਯਾਗਤਾ ਵਨਾਤ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਾਲੇ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਥ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗਾਂਵਾਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਕਚ ਦੇ ਬਿਨਾ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਆਹੁਤਂ ਚਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਤੇ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਂ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਅਗੋਪਾਸ਼੍ਚਾਗਤਾ ਗਾਵਃ ਕਚਸ੍ਤਾਤ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਤੇਰਾ ਹਵਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਗਾਂਵਾਂ ਗਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕਚ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਹਤੋ ਮृਤੋ ਵਾਪਿ ਕਚਸ੍ਤਾਤ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਂ ਵਿਨਾ ਨ ਚ ਜੀਵੇਯਮਿਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਚ ਮਰ ਗਿਆ ਜਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਸਂਜੀਵਿਨੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯ ਕਚਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਿਦਿਆ ਵਰਤ ਕੇ ਕਚ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਵृਕਾਣਾਂ ਸ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ। ਆਹੂਤਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭਵਤ੍ਕਚੋ ਹृष੍ਟੋऽਥ ਵਿਦ੍ਯਯਾ
ਭੇੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕਚ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਰਾਯਿਤੋऽਸੀਤਿ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਾਮਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਲਾ ਦਿੱਤੀ?', ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਮਭਾਰਾਰ੍ਤੋ ਵਟਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਥਕਾਵਟ ਕਾਰਨ ਉਹ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂ ਭੀ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਅਸੁਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯਭ੍ਯਚੋਦਯਨ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸੁਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਕਚ ਇਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਥੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?' ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਚ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਮਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪੇषੀਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲਾਵृਕੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਖਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਾਲਯਂ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣੀ ਸੀ ਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਕੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਦੇਹ ਜੰਗਲੀਆਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਭੇੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਆਹੂਤੋ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਮਿਹਾਯਾਤਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਜੀਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਹੇ ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੰਦ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਹਤੋऽਹਮਿਤਿ ਚਾਚਖ੍ਯੌ ਪृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਨ੍ਯਯਾ। ਸ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਯਾਨ੍ਯੋਕ੍ਤਃ ਪੁष੍ਪਾਣ੍ਯਾਹਰ ਮੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।' ਫਿਰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਫੁੱਲ ਲਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।'
ਵਨਂ ਯਯੌ ਕਚੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਤਮ੍। ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਪੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰਾਮ੍ਭਸ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਯਨ੍
ਕਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਜੰਗਲ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕੁੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਚਿਰਂ ਗਤਂ ਪੁਨਃ ਕਨ੍ਯਾ ਪਿਤ੍ਰੇ ਤਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਪੁਨਰਾਹੂਤੋ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਗੁਰੁਦੇਹਜਃ। ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ ਤਦ੍ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕਚ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਅਜੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਆ ਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤृਤੀਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਚੂਰ੍ਣਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯੈਵ ਸੁਰਾਯਾਮਸੁਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾੜ ਕੇ, ਸੁੱਟ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀ।
ਅਪਿਬਤ੍ਸੁਰਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਚਭਸ੍ਮ ਭृਗੂਦ੍ਵਹਃ। ਸਾ ਸਾਯਨ੍ਤਨਵੇਲਾਯਾਮਗੋਪਾ ਗਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਚ ਦੀ ਰਾਖ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀ ਲਈ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਗੋਪਾਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ।
ਦੇਵਯਾਨੀ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍।' ਪੁष੍ਪਾਹਾਰਃ ਪ੍ਰੇषਣਕृਤ੍ਕਚਸ੍ਤਾਤ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਉ ਜੀ, ਕਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਫੁੱਲ ਲੈਣ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ।'
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਹਤੋ ਮृਤੋ ਵਾਪਿ ਕਚਸ੍ਤਾਤ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਂ ਵਿਨਾ ਨ ਚ ਜੀਵੇਯਂ ਕਚਂ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
'ਪਿਉ ਜੀ, ਪੱਕਾ ਕਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।'