ਕੇਨਚਿਤ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤ੍ਵਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਅਹਂ ਹਿ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯੇ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍। ਸਮਾਗਮਂ ਮੇ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾ ਮਰਣਂ ਵਾ ਦਿਸ਼ੇਤਿ ਵੈ ।। 38
ਕਿਸੇ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੁਖ ਕਰ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਲਦ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਸੈਰੰਧਰੀ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ।
ਸਾ ਤਮਾਹ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਕਂ ਗृਹਮ੍। ਏषਾऽਹਮਪਿ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਂ ਸੁਰਾਰ੍ਥੇ ਤੂਰ੍ਣਮਾਦਿਸ਼ੇ ।। 39
ਉਹ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਖ ਦਿਆਂਗੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਕੀਚਕਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਗਤਮਾਨਸਃ ।। 40
ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੀਚਕਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੈਰੰਧਰੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੀਚਕਂ ਤੁ ਗਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣਂ ਸ੍ਵਕਂ ਗृਹਮ੍। ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਂ ਤਤ ਆਹੂਯ ਸਦੇष੍ਣਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 41
ਕੀਚਕਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੇ ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਚ੍ਛ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਸੁਰਾਮਾਨਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਤृषਿਤਾऽਹਂ ਵਿਲਾਸਿਨਿ ।। 42
ਸੈਰੰਧਰੀ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਕੀਚਕਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾ; ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਮਦਿਰਾ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।
ਸੁਦੇष੍ਣਯੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛੋਕਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਨਾਹਂ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਵੈਃ ।। 43
ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ।'
ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿ ਮਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਚਾਭਿਮਨ੍ਯਤੇ । ਨ ਗਚ੍ਛੇਯਮਹਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਭਦ੍ਰੇ ਜਾਨਾਸਿ ਯਥਾ ਸ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਃ ।। 44
ਭਲੀਏ, ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਤੂੰ ਆਪ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੈ।
ਸਮਯਸ਼੍ਚ ਕृਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾ ਪ੍ਰਥਮਸਂਗਮੇ। ਤਥਾ ਨਿਵਸਮਾਨਾਯਾਂ ਯਥਾऽਹਂ ਨਾਨ੍ਯਚਾਰਿਣੀ ।। 45
ਭਲੀਏ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੀ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾਂਗੀ।
ਕੀਚਕਸ਼੍ਚ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਮੂਢੋ ਮਦਨਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਸ ਮਾਮਿਹ ਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤਿ ਨਿਰਾਕृਤਿਮ੍। ਕਥਂ ਨੁ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਗਤਾਂ ਮਰ੍षਯੇਨ੍ਮਾਮਬਾਨ੍ਧਵਾਮ੍ ।। 46
ਕੀਚਕਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਮਗਰੂਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ ਨਿਰਣੇ ਕਰ ਲਵੇਗਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਬੇਇਜ਼ਤ ਕਰੇ। ਮੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕੇਗਾ?
ਬਹ੍ਵ੍ਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਤਵ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ। ਅਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੇषਯ ਕੈਕੇਯਿ ਸਂਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾऽਹਮਿਹ ਤ੍ਵਯਾ ।। 47
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਈ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਈਕੇਈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬਚਾ।
ਕੀਚਕਸ੍ਯਾਲਯਂ ਦੇਵਿ ਨ ਯਾਮਿ ਭਯਕਮ੍ਪਿਤਾ। ਯਦ੍ਯਦਨ੍ਯਚ੍ਚ ਮੇ ਕਰ੍ਮ ਕਰੋਮਿ ਚ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍ ।। 48
ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਕੀਚਕਾ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਜੋ ਹੋਰ ਔਖਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਕੈਕਯੀ । ਤਾਂ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਮਾਹਿषੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਭੂਯੋऽਨ੍ਵਸ਼ਾਸਤ ।। 49
ਪਾਂਚਾਲੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕਈਕੇਈ, ਜੋ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਦੈਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਕੀਚਕਂ ਚੈਵ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਬਲਾਤ੍ਕਾਰੇ ਚੋਦਿਤਾ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇऽਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤੁਲ੍ਯਾ ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤਰਂ ਵ੍ਰਜ ।। 50
ਤੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੀਚਕਾ ਕੋਲ ਜਾ; ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਵੇਵ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਸ੍ਵੇਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਵਸ਼ਮਾਚਰ ।। 51
ਤੈਨੂੰ ਜਾਵਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰ।
ਨ ਹੀਦृਸ਼ੋ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਭਿਸ਼ਙ੍ਕਸੇ। ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਨਾਂ ਬਲਾਚ੍ਚੈਵ ਵਿਨਿਯੁਜ੍ਯ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਤਃ ।। 52
ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਤੇ ਹਕ ਨਾਲ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਭਾਜਨਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਚਾਸ੍ਯੈ ਸਪਿਧਾਨਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍। ਯਾ ਸੁਜਾਤਾ ਸੁਗਨ੍ਧਾ ਚ ਤਾਮਾਨਯ ਸੁਰਾਮਿਤਿ ।। 53
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਮਦਿਰਾ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹੈ, ਉਹ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।'
ਸਾ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਾ ਰੁਦਤੀ ਵੇਪਨ੍ਤੀ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾ। ਦੈਵਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 54
ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੀ, ਰੋਂਦੀ ਤੇ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾऽਹਮਨ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥੇਭ੍ਯੋ ਨਾਭਿਜਾਨਾਪਿ ਮਾਨਵਮ੍। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੀਚਕੋ ਮਾ ਵਸ਼ਂ ਨਯੇਤ੍ ।। 55
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਉਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਨਾਲ, ਕੀਚਕਾ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਲਾਏ।
ਯਥਾऽਹਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਞ੍ਚਭ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯਗਾਮਿਨੀ। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੀਚਕੋ ਮਾ ਵਸ਼ਂ ਨਯੇਤ੍ ।। 56
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਉਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਨਾਲ, ਕੀਚਕਾ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਲਾਏ।
ਅਕੀਰ੍ਤਯਤ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਧਰ੍ਮਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਮਾਰੁਤਂ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਕੁਬੇਰਂ ਵਰੁਣਂ ਯਮਮ੍ ।। 1
ਸੋਹਣੀ ਨੇ ਧਰਮ, ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਪਵਨ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਯਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਮਗ੍ਨਿਂ ਭਗਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਪੂषਣਮੇਵ ਚ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਸਹਿਤਂ ਚਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰ੍ਯਕੀਰ੍ਤਯਤ੍ ।। 2
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ, ਅੱਗ, ਭਗਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਕੰਦਾ, ਪੁਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮृਗਸ਼ਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ । ਉਪਾਤਿष੍ਠਤ ਸਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਬਲਾ ਤਦਾ ।। 3
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਔਰਤ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਤਦਸ੍ਯਾਸ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਾਯਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸੂਰ੍ਯੋऽਵਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ ।। 4
ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਸਮਝ ਲਏ; ਫਿਰ ਲੁਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਰੱਖਸ਼ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚੈਨਾਂ ਨਾਜਹਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਸ੍ਵਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ।। 5
ਉਹ ਰੱਖਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬੇਦਾਗ ਰੱਖਿਆ, ਕਦੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸਾ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਵਿਲਮ੍ਬਮਾਨਾ ਵਿਵਸ਼ਾ ਕੀਚਕਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ।। 6
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਲਦੀ ਕਰਦੀ, ਪਰ ਰੋਕਦੀ ਅਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਕੀਚਕ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀ।
ਤਾਂ ਮृਗੀਮਿਵ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਮਾਗਤਾਮ੍। ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਸਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਾਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵੇਵ ਪਾਰਗਃ ।। 7
ਜਦੋਂ ਕੀਚਕ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਡਰਾਈ ਹੋਈ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਨੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਚੋਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਕੀਚਕਃ ਕਾਮਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸੁਵ੍ਯੁष੍ਟਾ ਰਜਨੀ ਮਮ ।। 8
ਕੀਚਕ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ: 'ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਰਾਤ ਚੰਗੀ ਗੁਜ਼ਰੀ ਹੈ।'
ਸ੍ਵਾਮਿਨੀ ਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਚਿਰਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਕੁਰੁष੍ਵ ਚ ਮਯਿ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਵਸ਼ਂ ਚੋਪਾਨਯਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ ।। 9
'ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਈ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ।'
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮੇ ਭੋਗਾਂਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਮੁਪਕਲ੍ਪਿਤਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੀਂ ਮਾਲਾਂ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚ ਹਿਰਣ੍ਮਯੇ ।। 10
'ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਵੀ ਲੈ।'
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚਨ੍ਦਨਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਧੂਪਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਚ ਵਾਰੁਣੀਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਿਹਰ ਤ੍ਵਂ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ। ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮੇ ਕੁਰੁ ਮਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ।। 11
'ਕਪੜੇ, ਚੰਦਨ, ਮਾਲਾ, ਸੁਧ ਧੂਪ ਅਤੇ ਵਾਰੁਣੀ ਵੀ ਲੈ, ਭਲੀ ਔਰਤ, ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਸੋਹਣੀ।'