ਅਨ੍ਤਰ੍ਮਹੀਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵੋਰ੍ਧ੍ਵਮੁਤ੍ਪਤੇਃ ਸਮੁਦ੍ਰਪਾਰਂ ਯਦਿ ਵਾ ਪ੍ਰ ਤਥਾਪਿ ਤੇषਾਂ ਨ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਮਰ੍ਹਸਿ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨੋ ਦੇਵਸੁਤਾ ਹਿ ਖੇਚਰਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂ, ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਜਾਵੇਂ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀਮਿਵ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਤੁਰਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਦृਢਂ ਪਾਰ੍ਥਯਸੇऽਦ੍ਯ ਕਿਂ ਮਾਤੁਰਙ੍ਕੇ ਸ਼ਯਿਤੋ ਯਥਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਰਿਵ ਮਨ੍ਯਸ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈਟਾ ਬੱਚਾ ਚੰਦ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੋ ਨ ਤੇ ਭੁਵਿ ਗਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਵਾ ਸ਼ਰਣਂ ਭ ਨ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕੀਚਕ ਤੇ ਦृਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭਂ ਯਾ ਤੇਨ ਸਂਜੀਵਨਮਰ੍ਥਯੇਤ ਸਾ ।। 2
ਕੀਚਕ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਕੀਚਕਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਾਜਭਵਨਂ ਭਗਿਨ੍ਯਾ ਅਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। 1
ਪਾਂਚਾਲੀ ਵੱਲੋਂ ਠੁਕਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਕੀਚਕ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੋਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਭਗਿਨੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਅਮਰ੍ਯਾਦੇਨ ਕਾਮੇਨ ਘੋਰੇਣਾਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ ।। 2
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਮੂਰ੍ਧ੍ਰ੍ਯਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਿਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਣਾਵੁਭੌ । ਸਂਮੋਹਾਭਿਹਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਾਤੋਦ੍ਧृਤ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ ।। 3
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭੈਣ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਛੂਹੇ, ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋਇਆ ਸਮੁੰਦਰ।
ਸ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਭਗਿਨੀਂ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਮੁਹੁਃ । ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਮृਦੁਨਾ ਸਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ੁष੍ਯਤਾ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ ।। 4
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸੁਦੇष੍ਣੇ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾ ਸਂਗਚ੍ਛੇਯਂ ਸਕਾਮਯਾ । ਤਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਮਾऽਹਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਹਾਸਿषਮ੍ ।। 5
ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ, ਅੱਜ ਹੀ ਜਲਦੀ ਇਹ ਉਲਝਣ ਹੱਲ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਾਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਯਦੀਯਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਨ ਮਾਮਦ੍ਯਾਪਿ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਚੇਤਸਾऽਭਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਗਤੋਸ੍ਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ ।। 6
ਜੇ ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਹੁਣ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਮੁਵਾਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਦੇष੍ਣਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜੀਵਿਤਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਾਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ।। 7
ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤੇਯਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਭਯਾ ਚ ਸਾ। ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾ ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨੈਨਾਂ ਵਕ੍ਤੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ ।। 8
ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਏषਾ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਾਪੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਲ ਪਞ੍ਚੇਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਚ ।। 9
ਕੋਈ ਹੋਰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੇषਾ ਮਮਾਚष੍ਟੇ ਤਥਾ ਪ੍ਰਥਮਸਂਗਮੇ। ਤਥੈਵ ਗਜਨਾਸੋਰੂਃ ਸਤ੍ਯਮਾਹ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਤੇ ਹਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਸ਼ਯੇਯੁਰ੍ਹਿ ਜੀਵਿਤਮ੍ ।। 10
ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਕਿਹਾ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਜਨ, ਜੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਜਾਨ ਹੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਾ ਚੈਵ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਨਾਂ ਸਂਮੋਹਂ ਗਤਵਾਨਿਹ । ਮਯਾ ਚ ਸਤ੍ਯਵਚਨੈਰਨੁਨੀਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ ।। 11
ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।
ਸੋਪ੍ਯੇਨਾਮਨਿਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨਸੈਵਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ। ਭਯਾਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯੋਪਘਾਤਿਨਾਮ੍। ਮਨਸਾऽਪਿ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵੇਨਾਂ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ।। 12
ਉਹ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਪੰਜ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਜਾਨ ਲਈ ਖਤਰਾ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ।
ਤੇ ਹਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਗਰੁਡਾਨਿਲਤੇਜਸਃ। ਦਹੇਯੁਰਪਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤੇष੍ਵਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ।। 13
ਉਹ ਵੱਡੇ ਜਨ, ਗਰੁੜ, ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ, ਜੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੈਨਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾ ਹ੍ਯੇਤਦਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਮ ਤੇषਾਂ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍। ਤਵ ਚਾਹਮਿਦਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਨ੍ਧੁਵਤ੍ ।। 14
ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੇ ਖੁਦ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਿਹਾ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਮਾ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਵੈ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਂ ਗਤਿਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਗਮਾਮ੍। ਬਲਿਨਸ੍ਤੇ ਰੁਜਂ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ ਧਨਸ੍ਯ ਚ ।। 15
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਇਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਔਖੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾ ਲਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਮਨਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਦਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਵ। ਨ ਚਿਨ੍ਤਯੇਥਾ ਮਾਗਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ।। 16
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਨ ਨਾ ਲਾ; ਉਸ ਬਾਰੇ ਨਾ ਸੋਚ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਭਗਿਨੀਂ ਕੀਚਕੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਵਾऽਪਿ ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਾਨਿ ਵਾ । ਅਹਮੇਕੋ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ।। 17
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਕੀਚਕ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੰਧਰਵ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਪੰਜ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤ੍ਵਮਭਿਜਾਨੀषੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਗੁਹ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਾ ਕਿਲ ਪੌਤ੍ਰਂ ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਮ੍ ।। 18
ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਪੌਤਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਭਰਾ ਹੋਵੇ।
ਰਹਸੀਹ ਨਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਨਾਗਨ੍ਧਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਯੋਨਿਰੁਤ੍ਸ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਤੀਨਾਮਪਿ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ।। 19
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦ virtuous ਔਰਤ ਵੀ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਮ੍। ਵਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਮਨ੍ਮਥੇਨਾਭਿਪੀਡਿਤਾ। ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚੈਨਾਂ ਮਮ ਚੇਞ੍ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ।। 20
ਜਦ ਸੈਰੰਧਰੀ ਮੈਨੂੰ ਤੇਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ ਵੇਖੇਗੀ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਹਿ ਦੇ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸੁਦੇष੍ਣਾ ਤੁ ਸ਼ੋਕੇਨਾਭਿਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ। ਅਹੋ ਦੁਃਖਮਹੋ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਹੋ ਪਾਪਮਿਤਿ ਸ੍ਮਹ ।। 21
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, 'ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖ, ਕਿੰਨੀ ਮੁਸੀਬਤ, ਕਿੰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ!'
ਪ੍ਰਾਰੁਦਦ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਪਾਕਂ ਤਸ੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ। ਪਾਤਾਲੇषੁ ਪਤਤ੍ਯੇष ਵਿਲਪਨ੍ਬਡਵਾਮੁਖੇ ।। 22
ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਰੋਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਇਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚ ਮੇ। ਕਿਂਨੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਮੇਵਮਭਿਪ੍ਲੁਤਃ ।। 23
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਜਦ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਨ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਭਿਜਾਨੀषੇ ਕਾਮਮੇਵਾਨੁਵਰ੍ਤਸੇ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਗਤਾਯੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਪ ਯਦੇਵਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ । ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਹਿ ਮਾਂ ਪਾਪੇ ਨਿਯੁਨਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿ ਨਰਾਧਮ ।। 24
ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਗਲਤ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਡੁਬਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ।
ਅਪਿ ਚੈਤਤ੍ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਿਪੁਣੈਰ੍ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਏਕਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਪਂ ਸ੍ਵਜਾਤਿਸ੍ਤੇਨ ਹਨ੍ਯਤੇ ।। 25
ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਚਤੁਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਖੀ ਹੈ: ਜਦ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਵੀ ਉਸ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਵਿषਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਅਦੂषਿਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਜਨਂ ਘਾਤਯਿष੍ਯਸਿ ।। 26
ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਏਤਤ੍ਤੁ ਮੇ ਦੁਃਖਤਰਂ ਯੇਨਾਹਂ ਭ੍ਰਾਤृਸੌਹृਦਾਤ੍। ਵਿਦਿਤਾਰ੍ਥਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੁष੍ਟੋ ਭਵ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ।। 27
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ।