ਬਲਬਨ੍ਧੁਰ੍ਨਿਰਾਮਰ੍ਦਃ ਕੇਤੁਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਬृਹਦ੍ਬਲਃ। ਧृष੍ਟਕੇਤੁਰ੍ਬृਹਤ੍ਕੇਤੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਕੇਤੁਰ੍ਨਿਰਾਮਯਃ
ਬਲਬੰਧੁ, ਨਿਰਾਮਰਦ, ਕੇਤੁਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਬ੍ਰਹਦਬਲ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਬ੍ਰਹਦਕੇਤੁ, ਦੀਪਤਕੇਤੁ, ਨਿਰਾਮਯ—
ਅਵਿਕ੍ਸ਼ਿਚ੍ਚਪਲੋ ਧੂਰ੍ਤਃ ਕृਤਬਨ੍ਧੁਰ੍ਦृਢੇषੁਧਿਃ। ਮਹਾਪੁਰਾਣਸਂਭਾਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਃ ਪਰਹਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਅਵਿਕਸ਼ਿ, ਚਪਲ, ਧੂਰਤ, ਕ੍ਰਿਤਬੰਧੁ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹੇਸ਼ੁਧਿ, ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਸੰਭਾਵਯ, ਪ੍ਰਤਯੰਗ, ਪਰਹਾ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ—
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਦ੍ਮਸ਼ਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਵੀ ਰਾਜੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਰਾਜਾਨੋ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਤ੍ਤਰਃ
ਵੱਡੀਆਂ ਆਨੰਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਲ ਰਾਜੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਯਾਗ ਏਵ ਚ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਪਿ ਚਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਂ ਦਯਾऽਰ੍ਜਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਚੰਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀਰਤਾ, ਤਿਆਗ, ਮਹਾਨਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸਚਾਈ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ—
ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਪੁਰਾਣੈਃ ਕਵਿਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਸਰ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਕਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨ੍ਯੁਨਾ। ਲੁਬ੍ਧਾ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਭੂਯਿष੍ਠਾ ਨ ਤਾਞ੍ਛੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਪਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਲਾਲਚੀ, ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਸਿ ਮੇਧਾਵੀ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸਂਮਤਃ। ਯੇषਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਗਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਤੇ ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਤੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਰਤ, ਕਦੇ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹੌ ਚਾਪਿ ਵਿਦਿਤੌ ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤਮੇਵਾਨੁਵृਤ੍ਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਤੇ ਦਇਆ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਤਥਾ ਤਚ੍ਚ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਦੈਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰੇਣ ਕੋ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਵਿਧਾਤृਵਿਹਿਤਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਤਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਕਾਲਮੂਲਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਾਵਾਭਾਵੌ ਸੁਖਾਸੁਖੇ
ਜੋ ਰਾਹ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਲੰਘ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸਾਰੀ ਉਪਜ ਅਤੇ ਨਾਸ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਸृਜਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਕਾਲਃ ਸਂਹਰਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਸਂਹਰਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕਾਲਂ ਕਾਲਃ ਸ਼ਮਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਸਮਾਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸਮਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੀ ਸਮਾਂ ਆਪ ਹੀ ਸਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੋ ਵਿਕੁਰੁਤੇ ਭਾਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕੇ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਨ੍। ਕਾਲਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿਸृਜਤੇ ਪੁਨਃ
ਸਮਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਸੁਪ੍ਤੇषੁ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਕਾਲੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ। ਕਾਲਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਚਰਤ੍ਯਵਿਧਤਃ ਸਮਃ
ਜਦ ਸਭ ਸੁੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਮਾਂ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਧ-ਘਟ ਦੇ, ਅਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੀਤਾਨਾਗਤਾ ਭਾਵਾ ਯੇ ਚ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਤਾਨ੍ਕਾਲਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਹਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਪਿਛਲੇ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ—ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਕਰੋਤ੍ਸੂਤੋ ਗਾਵਲ੍ਗਣਿਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਵਲਗਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृਤਿਮੇਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਤ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਦਮਾਗਤਮਿਤਿ ਮਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸਤ੍ਤਮਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ 'ਇਹ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ', ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਸੀ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਤ੍ਰੋਪਨਿषਦਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ।
ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਵਿਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਭਾਰਤਾਧ੍ਯਯਨਂ ਪੁਣ੍ਯਮਪਿ ਪਾਦਮਧੀਯਤਃ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਪੂਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦਾ ਇਕ ਪੈਰਾ ਹੀ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾ ਦੇਵਰ੍षਯੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ। ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ੁਮਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹੋਰਗਾਃ
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਤਬਾਂ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇऽਤ੍ਰ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ ਹਿ ਸਤ੍ਯਮृਤਂ ਚੈਵ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਸੱਚ, ਧਰਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪੂਣ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਯਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਥਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ ਸਦੀਵੀ, ਸਰਵੋਤਮ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਸਦੀਵੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਕਰਤਬ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਤ੍ਸਤ੍ਸਦਸਚ੍ਚੈਵ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਸਨ੍ਤਤਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਪਜਦਾ ਹੈ; ਵੰਸ਼, ਚਲਣ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ, ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇਂ ਯਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚਭੂਤਗੁਣਾਤ੍ਮਕਮ੍। ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦਿ ਪਰਂ ਯਚ੍ਚ ਸ ਏਵ ਪਰਿਗੀਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਮਿਵਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਪਣ ਵਿਚ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਃ ਸਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ। ਆਸੇਵਨ੍ਨਿਮਮਧ੍ਯਾਯਂ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਨਿਯਮਤ, ਤੇ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਕ੍ਰਮਣਿਕਾਧ੍ਯਾਯਂ ਭਾਰਤਸ੍ਯੇਮਮਾਦਿਤਃ। ਆਸ੍ਤਿਕਃ ਸਤਤਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਵਵਸੀਦਤਿ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੀ ਅਨੁਕ੍ਰਮਣੀ ਦਾ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵੀ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਉਭੇ ਸਨ੍ਧ੍ਯੇ ਜਪਨ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍। ਅਨੁਕ੍ਰਮਣ੍ਯਾ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਯਾਦਹ੍ਨਾਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਚ ਸਂਚਿਤਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ, ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਨੁਕ੍ਰਮਣੀ ਦਾ ਪਾਠ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰਹੇ।
ਭਾਰਤਸ੍ਯ ਵਪੁਰ੍ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਚਾਮृਤਮੇਵ ਚ। ਨਵਨੀਤਂ ਯਥਾ ਦਧ੍ਨੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਥਾ
ਭਾਰਤ ਦੀ ਇਹ ਰੂਹ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਮਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦਹੀਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਮੱਖਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰਣ੍ਯਕਂ ਚ ਵੇਦੇਭ੍ਯ ਓषਧਿਭ੍ਯੋऽਮृਤਂ ਯਥਾ। ਹ੍ਰਦਾਨਾਮੁਦਧਿਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗੌਰ੍ਵਰਿष੍ਠਾ ਚਤੁष੍ਪਦਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਣ੍ਯਕ, ਜੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮ੍ਰਿਤ, ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।