ਏਵਂ ਸ ਸੁਬਹੂਨ੍ਮਲ੍ਲਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਹਰਦੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ।। 55
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਮੱਲ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮਤਸਯ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਯਦਾऽਸ੍ਯ ਤੁਲ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਰਦੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਯੋਧਯਤ੍ ।। 56
ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਬੱਘਾਂ, ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਿਰਾਟੇਨ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਸ੍ਥਿਤੇਭ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍ ।। 57
ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਗਏ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਧਨ ਵੰਡ ਕੇ ਆਪ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰਨ੍ਤਃਪੁਰਗਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰਃ। ਯੋਧ੍ਯਤੇ ਸ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਗਜੈਃ ਸਿਂਹੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ ।। 58
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਮੁੜ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਪਿ ਗੀਤੇਨ ਨृਤ੍ਤੇਨਾਪਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਵਿਰਾਟਂ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਃਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ।। 59
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਪਾਂਡਵ ਸੀ, ਨੇ ਗਾਣੇ ਤੇ ਨੱਚ ਕੇ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵੈਰ੍ਵਿਨੀਤੈਰ੍ਜਵਨੈਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਃ। ਤੋਪਯਾਮਾਸ ਰਾਜਾਨਂ ਨਕੁਲੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਜਾ ਧਨਂ ਬਹੁ ।। 60
ਨਕੁਲ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਨੀਤਾਨ੍ਵृਪਭਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਚਾਭਿਤਃ। ਧਨਂ ਦਦੌ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਿਰਾਟਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ ।। 61
ਸਹਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਘੋੜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮਾऽਭਵਤ੍ ।। 62
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਂ ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ । ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਵਿਰਾਟਨृਪਤੇਸ੍ਤਦਾ ।। 63
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਉਥੇ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵਸਮਾਨੇषੁ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਨਗਰੇ ਤਦਾ। ਮਹਾਰਥੇषੁ ਚ੍ਛਨ੍ਨੇषੁ ਮਾਸਾ ਦਸ਼ ਸਮਾਯਯੁਃ ।। 1
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਮਤਸਯ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ।
ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਨ੍ਤੀ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਆਵਸਤ੍ਪਰਿਚਾਰਾਰ੍ਹਾ ਸੁਦੁਃਖਂ ਜਨਮੇਜਯ ।। 2
ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਉਹ ਸੇਵਾ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਚਰਨ੍ਤੀ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਤਾ ਦੇਵੀਂ ਤੋਪਯਾਮਾਸ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਤਃਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ।। 3
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍षੇ ਗਤਪ੍ਰਾਯੇ ਕੀਚਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਲਃ। ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ।। 4
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਲ ਮੁਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕੀਚਕ, ਜੋ ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਯਾਂ ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਦੇਵਤਾਮਿਵ । ਕੀਚਕਃ ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ ।। 5
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਕੀਚਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਕਾਮਾਗ੍ਨਿਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸੁਦੇष੍ਣਾਮਭਿਗਮ੍ਯ ਵੈ। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਸੇਨਾਨੀਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 6
ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਕੀਚਕ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਨੇਯਂ ਮਯਾ ਜਾਤੁ ਪੁਰੇਹ ਦृष੍ਟਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਸ਼ੁਭਾ। ਰੂਪੇਣ ਚੋਨ੍ਮਾਦਯਤੀਵ ਮਾਂ ਭृਸ਼ਂ ਗਨ੍ਧੇਨ ਜਾਤਾ ਮਦਿਰੇਵ ਭਾਮਿਨੀ ।। 7
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਂਗ, ਮੈਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਾ ਦੇਵਰੂਪਾ ਹृਦਯਂਗਮਾ ਸ਼ੁਭੇ ਹ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਚਿਤ੍ਤਂ ਹਿ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਕਰੋਤਿ ਮਾਂ ਵਸ਼ੇ ਨ ਚਾਨ੍ਯਦਤ੍ਰੌਪਧਮਸ੍ਤਿ ਮੇ ਮਤਮ੍ ।। 8
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ? ਸੋਹਣੀਏ, ਦੱਸ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ।
ਅਹੋ ਤਵੇਯਂ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾ ਸ਼ੁਭਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਰੂਪਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮਾਮਿਯਮ੍। ਅਯੁਕ੍ਤਰੂਪਂ ਹਿ ਕਰੋਤਿ ਕਰ੍ਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਮਾਂ ਯਚ੍ਚ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ ।। 9
ਆਹ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਸੇਵਕਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਨਵੀਂ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਭੂਤਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਥਂ ਮਹਾਜਨਂ ਸਮृਦ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤਂ ਬਹੁਪਾਨਯੋਜਨਮ੍। ਮਨੋਹਰਂ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਭੂषਣਂ ਗृਹਂ ਮਹਚ੍ਛੋਭਯਤਾਮਿਯਂ ਮਮ ।। 10
ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰੌਣਕ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦਿਲਕਸ਼ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਦੇष੍ਣਾਮਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਕੀਚਕਸ੍ਤਤਃ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਉਵਾਚ ਕृष੍ਣਾਮਭਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਂਸ੍ਤਦਾ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਕਨ੍ਯਾਮਿਵ ਜਮ੍ਬੁਕੋ ਵਨੇ ।। 11
ਫਿਰ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਕੀਚਕ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿਆਲ ਸਿੰਘ ਦੀ ਧੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕੁਤੋ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਨਨੇ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਰਾਟਨਗਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ਼ੋਭਨੇ ।। 12
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕੌਣ ਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ? ਸੱਚ ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਰੂਪਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕਾਨ੍ਤਿਃ ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਭਾਤਿ ਵਕ੍ਰਂ ਤੇ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਇਵ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ।। 13
ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਤੇ ਨਰਮੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਵਕਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ।
ਨੇਤ੍ਰੇ ਸੁਵਿਪੁਲੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਨਿਭੇਸ਼ੁਭੇ। ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੇ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਿ ਪਰਪੁष੍ਟਰੁਤੋਪਮਮ੍ ।। 14
ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਭੰਵ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਏ; ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪੰਛੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਏਵਂਰੂਪਾ ਮਯਾ ਨਾਰੀ ਕਾਚਿਦਨ੍ਯਾ ਮਹੀਤਲੇ। ਨ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਤ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ ।। 15
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀਏ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪਦ੍ਮਾਲਯਾ ਕਾ ਤ੍ਵਮਥ ਭੂਤਿਃ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰਥੋ ਕਾਨ੍ਤਿਰਾਸਾਂ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਨਨੇ ।। 16
ਕੀ ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੂੰ ਭੂਤੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ? ਕੀ ਤੂੰ ਲਾਜ, ਧਨ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਜਾਂ ਸੋਭਾ ਹੈਂ? ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਹੈਂ?
ਅਤੀਵ ਰੂਪਿਣੀ ਕਿਂ ਤ੍ਵਮਨਙ੍ਗਵਿਹਾਰਿਣੀ। ਅਤੀਵ ਭ੍ਰਾਜਸੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਪ੍ਰਭੇਵੇਨ੍ਦੋਰਨੁਤ੍ਤਮਾ ।। 17
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ—ਕੀ ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਹੈਂ? ਸੋਹਣੇ ਭੰਵ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ।
ਅਪਿ ਚੇਕ੍ਸ਼ਣਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਾਂ ਸ੍ਥਿਤਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੋਪਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਾਂਸ਼ੁਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਕਾਨ੍ਤਿਮਨੋਰਮਮ੍ ।। 18
ਤੇਰੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਚੰਦ ਦੀ ਹੌਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ, ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨਮੋਹਣ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਕ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾऽਨੁਪਮਯਾ ਯੁਤਮ੍। ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇ ਜਗਤਿ ਕੋ ਨੇਹ ਕਾਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਗੋ ਭਵੇਤ੍ ।। 19
ਤੇਰਾ ਵਕਰ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?
ਹਾਰਾਲਂਕਾਰਯੋਗ੍ਯੌ ਤੁ ਸ੍ਤਨੌ ਚੋਭੌ ਸ਼ੁਭੋਭਨੌ । ਸੁਜਾਤੌ ਸਹਿਤੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਪੀਨੌ ਵृਤ੍ਤੌ ਨਿਰਨ੍ਤਰੌ ।। 20
ਤੇਰੇ ਦੋ ਸਤਨ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਲਈ ਯੋਗ, ਸੋਹਣੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਭਰੇ ਹੋਏ, ਗੋਲ ਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਕੁਡ੍ਮਲਾਮ੍ਬੁਰੁਹਾਕਾਰੌ ਤਵ ਸੁਭ੍ਰੁ ਪਯੋਧਰੌ। ਕਾਮਪ੍ਰਤੋਦਾਵਿਵ ਮਾਂ ਤੁਦਤਸ਼੍ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ ।। 21
ਤੇਰੇ ਸਤਨ, ਸੋਹਣੇ ਭੰਵ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ ਦੇ ਅਣਖੁਲ੍ਹੇ ਕੌੜੇ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਚਾਬਕ ਵਾਂਗ ਚੋਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।