ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਧੋਰਮਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬਾਹੁਤੇਜਸਾ। ਬਲਪ੍ਰਾਣੇਨ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸਮਾਜੋਤ੍ਸਵਸਨ੍ਨਿਧੌ ।। 45
ਉਹ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ।
ਅਰਜ੍ਯਤ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟਨਿਨਦੋਤ੍ਥਿਤਃ। ਬਲਿਨੋਃ ਸਂਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ ।। 46
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਥਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਲੜ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰਕਰ੍षਣਾਕਰ੍षਣਯੋਰਭ੍ਯਾਕਰ੍षਵਿਕਰ੍षਣੈਃ। ਆਕਰ੍षਤੁਰਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਨ੍ਘਤੁਃ ।। 47
ਖਿੱਚਣ, ਘਸੀਟਣ ਤੇ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚਣ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਰਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕੌ ਦੀਰ੍ਘਭੁਜੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾਵੁਭੌ। ਬਾਹੁਭਿਃ ਸਮਸਜ੍ਜੇਤਾਮਾਯਸੈਃ ਪਰਿਘੈਰਿਵ ।। 48
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਚੌੜੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਵਾਂਗ ਜੁਝ ਪਏ।
ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਵੇਗੇਨ ਮਲ੍ਲਂ ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍। ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮਲ੍ਲਕਮ੍ ।। 49
ਫਿਰ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਮੱਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਕਮਰ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜਕੜ ਕੇ, ਮੱਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕਰ੍ष ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਤ੍ਯ ਭੀਮੋ ਮਲ੍ਲਮਮਿਤ੍ਰਹਾ। ਨਿਨਦਂ ਤਮਭਿਕ੍ਰੋਸ਼ਞ੍ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਵਾਰਣਮ੍ ।। 50
ਭੀਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੱਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਘਸੀਟਿਆ। ਉਹ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਘ ਤ੍ਰਿਪਾਲ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤਤੋ ਮਲ੍ਲਾਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪਰਮ੍ ।। 51
ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਮਤਸਯ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਗਤਸਤ੍ਵਮਚੇਤਨਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਿਂषਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਲ੍ਲਂ ਭੁਵਿ ਵृਕੋਦਰਃ।। 52
ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਮੱਲ੍ਹਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿੱਘਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਾ ਕੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਵੀਰੇ ਜੀਮੂਤੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ । ਵਿਰਾਟਃ ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਗਚ੍ਛਦ੍ਵਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ ।। 53
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵੀਰ ਜੀਮੂਤ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਾਤ੍ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿਤ੍ਤਂ ਬਹੁ ਰਾਜ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਵਲਲਾਯ ਮਹਾਰਙ੍ਗੇ ਯਥਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤਥਾ ।। 54
ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਨ ਵੰਡਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੂਬੇਰ ਆਪ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਸ ਸੁਬਹੂਨ੍ਮਲ੍ਲਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ । ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਹਰਦੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ।। 55
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਮੱਲ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮਤਸਯ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਯਦਾऽਸ੍ਯ ਤੁਲ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਰਦੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਯੋਧਯਤ੍ ।। 56
ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਬੱਘਾਂ, ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਿਰਾਟੇਨ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਸ੍ਥਿਤੇਭ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍ ।। 57
ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਗਏ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਧਨ ਵੰਡ ਕੇ ਆਪ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰਨ੍ਤਃਪੁਰਗਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰਃ। ਯੋਧ੍ਯਤੇ ਸ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਗਜੈਃ ਸਿਂਹੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ ।। 58
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਮੁੜ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਪਿ ਗੀਤੇਨ ਨृਤ੍ਤੇਨਾਪਿ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਵਿਰਾਟਂ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਃਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ।। 59
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਪਾਂਡਵ ਸੀ, ਨੇ ਗਾਣੇ ਤੇ ਨੱਚ ਕੇ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵੈਰ੍ਵਿਨੀਤੈਰ੍ਜਵਨੈਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਃ। ਤੋਪਯਾਮਾਸ ਰਾਜਾਨਂ ਨਕੁਲੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਜਾ ਧਨਂ ਬਹੁ ।। 60
ਨਕੁਲ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਨੀਤਾਨ੍ਵृਪਭਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਚਾਭਿਤਃ। ਧਨਂ ਦਦੌ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਿਰਾਟਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ ।। 61
ਸਹਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਘੋੜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍ । ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮਾऽਭਵਤ੍ ।। 62
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਂ ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ । ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਵਿਰਾਟਨृਪਤੇਸ੍ਤਦਾ ।। 63
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਉਥੇ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵਸਮਾਨੇषੁ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਨਗਰੇ ਤਦਾ। ਮਹਾਰਥੇषੁ ਚ੍ਛਨ੍ਨੇषੁ ਮਾਸਾ ਦਸ਼ ਸਮਾਯਯੁਃ ।। 1
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਮਤਸਯ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ।
ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਨ੍ਤੀ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਆਵਸਤ੍ਪਰਿਚਾਰਾਰ੍ਹਾ ਸੁਦੁਃਖਂ ਜਨਮੇਜਯ ।। 2
ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਉਹ ਸੇਵਾ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਚਰਨ੍ਤੀ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਤਾ ਦੇਵੀਂ ਤੋਪਯਾਮਾਸ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਤਃਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ।। 3
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍षੇ ਗਤਪ੍ਰਾਯੇ ਕੀਚਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਲਃ। ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ।। 4
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਲ ਮੁਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕੀਚਕ, ਜੋ ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਯਾਂ ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਦੇਵਤਾਮਿਵ । ਕੀਚਕਃ ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ ।। 5
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਕੀਚਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਕਾਮਾਗ੍ਨਿਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸੁਦੇष੍ਣਾਮਭਿਗਮ੍ਯ ਵੈ। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਸੇਨਾਨੀਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 6
ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਕੀਚਕ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਨੇਯਂ ਮਯਾ ਜਾਤੁ ਪੁਰੇਹ ਦृष੍ਟਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਸ਼ੁਭਾ। ਰੂਪੇਣ ਚੋਨ੍ਮਾਦਯਤੀਵ ਮਾਂ ਭृਸ਼ਂ ਗਨ੍ਧੇਨ ਜਾਤਾ ਮਦਿਰੇਵ ਭਾਮਿਨੀ ।। 7
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਂਗ, ਮੈਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਾ ਦੇਵਰੂਪਾ ਹृਦਯਂਗਮਾ ਸ਼ੁਭੇ ਹ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਚਿਤ੍ਤਂ ਹਿ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਕਰੋਤਿ ਮਾਂ ਵਸ਼ੇ ਨ ਚਾਨ੍ਯਦਤ੍ਰੌਪਧਮਸ੍ਤਿ ਮੇ ਮਤਮ੍ ।। 8
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ? ਸੋਹਣੀਏ, ਦੱਸ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ।
ਅਹੋ ਤਵੇਯਂ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾ ਸ਼ੁਭਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਰੂਪਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮਾਮਿਯਮ੍। ਅਯੁਕ੍ਤਰੂਪਂ ਹਿ ਕਰੋਤਿ ਕਰ੍ਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਮਾਂ ਯਚ੍ਚ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ ।। 9
ਆਹ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਸੇਵਕਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਨਵੀਂ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਭੂਤਨਾਗਾਸ਼੍ਵਰਥਂ ਮਹਾਜਨਂ ਸਮृਦ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤਂ ਬਹੁਪਾਨਯੋਜਨਮ੍। ਮਨੋਹਰਂ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਭੂषਣਂ ਗृਹਂ ਮਹਚ੍ਛੋਭਯਤਾਮਿਯਂ ਮਮ ।। 10
ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰੌਣਕ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦਿਲਕਸ਼ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਦੇष੍ਣਾਮਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਕੀਚਕਸ੍ਤਤਃ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਉਵਾਚ ਕृष੍ਣਾਮਭਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਂਸ੍ਤਦਾ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਕਨ੍ਯਾਮਿਵ ਜਮ੍ਬੁਕੋ ਵਨੇ ।। 11
ਫਿਰ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਕੀਚਕ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿਆਲ ਸਿੰਘ ਦੀ ਧੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।