ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿਰਾਟੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਮਲ੍ਲਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਤੂष੍ਣੀਮਾਸਂਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟ ਉਵਾਚ ਹ ।। 25
ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵੇਤਨਾਨ੍ਯੇਪਾਂ ਮਲ੍ਲਾਨਾਂ ਹਾਰਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋऽਵਾਦੀਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਪਤੇਰ੍ਵਚਃ ।। 26
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਹਾ।
ਅਸ੍ਤਿ ਮਲ੍ਲੋ ਮਹਾਰਾਜ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਅਨੇਨ ਸਹ ਮਲ੍ਲੇਨ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਭੂਪਤੇ ।। 27
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਮੱਲ੍ਹ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਮੱਲ੍ਹ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯੋਸੌ ਮਲ੍ਲੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਪੁਰੇ। ਸੋਯਂ ਮਲ੍ਲੋ ਵਸਤ੍ਯੇਪ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਮਹਾਨਸੇ ।। 28
ਜੋ ਮੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਮਹਾਨਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਹੇਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਸੋਪ੍ਯਥਾਹੂਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਲ੍ਲੇਨ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ।। 29
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਫ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੁਲਾਓ ਕਿ ਉਹ ਮੱਲ੍ਹ ਨਾਲ ਲੜੇ।'
ਭੀਮਸੇਨੋ ਵਿਰਾਟੇਨ ਆਹੂਤਸ਼੍ਚੋਦਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਭੂਪਤੇ ।। 30
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਕਸਾਇਆ। ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਅਨੇਨ ਸਹ ਮਲ੍ਲੇਨ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਮ੍ ।। 31
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ, ਰੌਣਕ, ਹੌਂਸਲੇ ਤੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਹلوان ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਕृਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਤਂ ਮਲ੍ਲਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। 32
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਰਚਾਇਆ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਹلوان ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਚੋਦਿਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਮਲ੍ਲਮਾਹੂਯ ਮਣ੍ਡਲੇ। ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੋ ਵੀਰੋ ਰੇਣੁਂ ਸਂਮृਜ੍ਯ ਹਸ੍ਤਯੋਃ। ਮਤ੍ਤੋ ਗਜ ਇਵਾਨ੍ਯਂ ਤੁ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। 33
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹلوان ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ; ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸੂਦੇਨ ਤਂ ਮਲ੍ਲਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਟ੍ਰ ।। 34
ਫਿਰ ਰਥੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਪਹلوان ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੋਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਭੀਮੋ ਦੁਃਖੇਨੇਵਾਕਰੋਨ੍ਮਤਿਮ੍। ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤੋਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨਰਾਧਿਪਂ ।। 35
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਮ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਨ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ਼ਿਥਿਲਂ ਚਰਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਰਙ੍ਗਂ ਵਿਰਾਟਮਭਿਹਰ੍षਯਨ੍ ।। 36
ਫਿਰ ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਵਨ੍ਧ ਕਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤਤਃ ਸਂਹਰ੍षਯਞ੍ਜਨਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਭੀਮੋ ਮਲ੍ਲਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍ ।। 37
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਭੀਮ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਪਹلوان ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਜੀਮੂਤਂ ਨਾਮ ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਲ੍ਲਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਮਲ੍ਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਥ ਨਨਾਦ ਬਹੁ ਸਿਂਹਵਤ੍ ।। 38
ਉਥੇ, ਜਿਮੂਤ ਨਾਮਕ ਉਹ ਪਹلوان, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਲਈ mashhoor ਸੀ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਾਰਾ ਮਾਰੀ।
ਤਾਵੁਭੌ ਸੁਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾਵੁਭੌ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮੌ । ਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਮਹਾਕਾਯੌ ਵਾਰਣੌ षष੍ਠਿਹਾਯਨੌ ।। 39
ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਭੀਮ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਛੇ ਸਾਲ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮੀਯਤੁ। ਵੀਰੌ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ ।। 40
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਏ।
ਉਭੌ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟੌ ਬਲੇਨਾਤਿਬਲਾਵੁਭੌ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੂ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ ।। 41
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭਦੇ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ।
ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਸਙ੍ਕਟੈਃ। ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਾਵਧੂਤੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਾਥੋਨ੍ਮਥਨੈਸ੍ਤਥਾ ।। 42
ਚਤੁਰ ਤੇ ਔਖੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ, ਫੜਨ, ਮੋੜਨ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ।
ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੈਰ੍ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਰਾਹੋਦ੍ਧੂਤਨਿਸ੍ਸ੍ਵਨੈਃ। ਤਲੈਰ੍ਵਜ੍ਰਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸृष੍ਟਾਭਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। 43
ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟਦੇ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੂਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਚਪੇੜਾਂ ਨਾਲ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ।
ਸ਼ਲਾਕਾਨਖਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦੋਦ੍ਧੂਤੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣੈਃ । ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਮਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚਾਵਘਟ੍ਟਨੈਃ ।। 44
ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ, ਕੜੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ, ਘੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮੱਥਿਆਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰਾਂ ਮਾਰਦੇ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਧੋਰਮਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬਾਹੁਤੇਜਸਾ। ਬਲਪ੍ਰਾਣੇਨ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਸਮਾਜੋਤ੍ਸਵਸਨ੍ਨਿਧੌ ।। 45
ਉਹ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ।
ਅਰਜ੍ਯਤ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟਨਿਨਦੋਤ੍ਥਿਤਃ। ਬਲਿਨੋਃ ਸਂਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ ।। 46
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਥਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਲੜ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰਕਰ੍षਣਾਕਰ੍षਣਯੋਰਭ੍ਯਾਕਰ੍षਵਿਕਰ੍षਣੈਃ। ਆਕਰ੍षਤੁਰਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਨ੍ਘਤੁਃ ।। 47
ਖਿੱਚਣ, ਘਸੀਟਣ ਤੇ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚਣ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਰਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕੌ ਦੀਰ੍ਘਭੁਜੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾਵੁਭੌ। ਬਾਹੁਭਿਃ ਸਮਸਜ੍ਜੇਤਾਮਾਯਸੈਃ ਪਰਿਘੈਰਿਵ ।। 48
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਚੌੜੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਵਾਂਗ ਜੁਝ ਪਏ।
ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਵੇਗੇਨ ਮਲ੍ਲਂ ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍। ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮਲ੍ਲਕਮ੍ ।। 49
ਫਿਰ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਮੱਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਕਮਰ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜਕੜ ਕੇ, ਮੱਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕਰ੍ष ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਤ੍ਯ ਭੀਮੋ ਮਲ੍ਲਮਮਿਤ੍ਰਹਾ। ਨਿਨਦਂ ਤਮਭਿਕ੍ਰੋਸ਼ਞ੍ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਵਾਰਣਮ੍ ।। 50
ਭੀਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੱਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਘਸੀਟਿਆ। ਉਹ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਘ ਤ੍ਰਿਪਾਲ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤਤੋ ਮਲ੍ਲਾਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪਰਮ੍ ।। 51
ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਮਤਸਯ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਗਤਸਤ੍ਵਮਚੇਤਨਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਿਂषਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਲ੍ਲਂ ਭੁਵਿ ਵृਕੋਦਰਃ।। 52
ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਮੱਲ੍ਹਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿੱਘਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਾ ਕੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਵੀਰੇ ਜੀਮੂਤੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ । ਵਿਰਾਟਃ ਪਰਮਂ ਹਰ੍षਮਗਚ੍ਛਦ੍ਵਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ ।। 53
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵੀਰ ਜੀਮੂਤ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਾਤ੍ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿਤ੍ਤਂ ਬਹੁ ਰਾਜ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਵਲਲਾਯ ਮਹਾਰਙ੍ਗੇ ਯਥਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤਥਾ ।। 54
ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਨ ਵੰਡਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੂਬੇਰ ਆਪ ਹੋਵੇ।