ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕਾਲਕੇਯਾ ਇਵਾਸੁਰਾਃ। ਵੀਰ੍ਯੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਬਲੋਦਗ੍ਰਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਭਿਪੂਜਿਤਾਃ ।। 15
ਉਹ ਸਭ ਮੱਲ੍ਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਕੇ ਦੈਤ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਮਸਤ ਸਨ ਤੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧਕਟਿਗ੍ਰੀਵਾਃ ਸ੍ਵਵਦਾਤਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ। ਅਸਕृਲ੍ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਰਙ੍ਗੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ ।। 16
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ, ਕਮਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਮੇਕੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਮਲ੍ਲਾਨਥਾਹ੍ਵਯਤ੍। ਵ੍ਯਾਵਲ੍ਗਮਾਨੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਗਰ੍ਜਿਤੋਦ੍ਗਤਿਭਿਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। 17
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੱਲ੍ਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਉੱਡ-ਉੱਡ ਕੇ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਲ੍ਲਾਸ੍ਤੇ ਹਤਚੇਤਸਃ । ਅਵਾਙ੍ਭੁਖਾਸ਼੍ਚ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਮਲ੍ਲਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਚੇਤਸਃ ।। 18
ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਹੌਸਲੇ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵ੍ਯਸੁਤ੍ਵਮਪਰੇ ਚੈਵ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਵਿਹ੍ਵਲਾਃ। ਗਾਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮਥੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਖਂ ਗਨ੍ਤੁਮਿਵ ਚੋਤ੍ਥਿਤਾਃ ।। 19
ਕਈ ਮੱਲ੍ਹ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਣ ਦੀ ਤਾਂ ਕੋਈ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਜਾਣ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਵਿषਣਾਙ੍ਗਾ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਂ ਵਿਹ੍ਵਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਵਿਰਾਟਰਾਜਮਲ੍ਲਾਸ੍ਤੇ ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਾ ਹਤਪ੍ਰਭਾਃ ।। 20
ਡਰ ਨਾਲ ਸੁੰਨ ਹੋਏ, ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੱਲ੍ਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਚਮਕ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਮਲ੍ਲੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਮਲ੍ਲ ਉਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਮਲ੍ਲਾਂਸ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚਹ ।। 21
ਮੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ। ਉਹ ਜੇਤੂ ਮੱਲ੍ਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਆਗਤਂ ਮਲ੍ਲਰਾਜਂ ਮਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇ ਪृਥਿਵਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਭੂਪਤੇ ।। 22
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੱਲ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਮਲ੍ਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਦਰ੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਿਰਾਟੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਮਲ੍ਲਾਂਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ ।। 23
ਮੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਭਰੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮੱਲ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਨੇਨ ਸਹ ਮਲ੍ਲੇਨ ਕੋ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ ।। 24
ਇਹ ਮੱਲ੍ਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਆਦਮੀ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿਰਾਟੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਮਲ੍ਲਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਤੂष੍ਣੀਮਾਸਂਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟ ਉਵਾਚ ਹ ।। 25
ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵੇਤਨਾਨ੍ਯੇਪਾਂ ਮਲ੍ਲਾਨਾਂ ਹਾਰਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋऽਵਾਦੀਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਪਤੇਰ੍ਵਚਃ ।। 26
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਹਾ।
ਅਸ੍ਤਿ ਮਲ੍ਲੋ ਮਹਾਰਾਜ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਅਨੇਨ ਸਹ ਮਲ੍ਲੇਨ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਭੂਪਤੇ ।। 27
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਮੱਲ੍ਹ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਮੱਲ੍ਹ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯੋਸੌ ਮਲ੍ਲੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਪੁਰੇ। ਸੋਯਂ ਮਲ੍ਲੋ ਵਸਤ੍ਯੇਪ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਮਹਾਨਸੇ ।। 28
ਜੋ ਮੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਮਹਾਨਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਹੇਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਸੋਪ੍ਯਥਾਹੂਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਲ੍ਲੇਨ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ।। 29
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਫ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੁਲਾਓ ਕਿ ਉਹ ਮੱਲ੍ਹ ਨਾਲ ਲੜੇ।'
ਭੀਮਸੇਨੋ ਵਿਰਾਟੇਨ ਆਹੂਤਸ਼੍ਚੋਦਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਭੂਪਤੇ ।। 30
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਕਸਾਇਆ। ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਅਨੇਨ ਸਹ ਮਲ੍ਲੇਨ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਮ੍ ।। 31
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ, ਰੌਣਕ, ਹੌਂਸਲੇ ਤੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਹلوان ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਕृਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਤਂ ਮਲ੍ਲਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। 32
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਰਚਾਇਆ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਹلوان ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਚੋਦਿਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਮਲ੍ਲਮਾਹੂਯ ਮਣ੍ਡਲੇ। ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੋ ਵੀਰੋ ਰੇਣੁਂ ਸਂਮृਜ੍ਯ ਹਸ੍ਤਯੋਃ। ਮਤ੍ਤੋ ਗਜ ਇਵਾਨ੍ਯਂ ਤੁ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। 33
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹلوان ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ; ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸੂਦੇਨ ਤਂ ਮਲ੍ਲਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਟ੍ਰ ।। 34
ਫਿਰ ਰਥੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਪਹلوان ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੋਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਦਾ ਭੀਮੋ ਦੁਃਖੇਨੇਵਾਕਰੋਨ੍ਮਤਿਮ੍। ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤੋਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨਰਾਧਿਪਂ ।। 35
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਮ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਨ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ਼ਿਥਿਲਂ ਚਰਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਰਙ੍ਗਂ ਵਿਰਾਟਮਭਿਹਰ੍षਯਨ੍ ।। 36
ਫਿਰ ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਵਨ੍ਧ ਕਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤਤਃ ਸਂਹਰ੍षਯਞ੍ਜਨਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਭੀਮੋ ਮਲ੍ਲਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍ ।। 37
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਭੀਮ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਪਹلوان ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ।
ਜੀਮੂਤਂ ਨਾਮ ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਲ੍ਲਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਮਲ੍ਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਥ ਨਨਾਦ ਬਹੁ ਸਿਂਹਵਤ੍ ।। 38
ਉਥੇ, ਜਿਮੂਤ ਨਾਮਕ ਉਹ ਪਹلوان, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਲਈ mashhoor ਸੀ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਾਰਾ ਮਾਰੀ।
ਤਾਵੁਭੌ ਸੁਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾਵੁਭੌ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮੌ । ਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਮਹਾਕਾਯੌ ਵਾਰਣੌ षष੍ਠਿਹਾਯਨੌ ।। 39
ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਭੀਮ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਛੇ ਸਾਲ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮੀਯਤੁ। ਵੀਰੌ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ ।। 40
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਏ।
ਉਭੌ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟੌ ਬਲੇਨਾਤਿਬਲਾਵੁਭੌ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੂ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣੌ ।। 41
ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭਦੇ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ।
ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਸਙ੍ਕਟੈਃ। ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਾਵਧੂਤੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਾਥੋਨ੍ਮਥਨੈਸ੍ਤਥਾ ।। 42
ਚਤੁਰ ਤੇ ਔਖੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ, ਫੜਨ, ਮੋੜਨ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ।
ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੈਰ੍ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਰਾਹੋਦ੍ਧੂਤਨਿਸ੍ਸ੍ਵਨੈਃ। ਤਲੈਰ੍ਵਜ੍ਰਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸृष੍ਟਾਭਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। 43
ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟਦੇ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੂਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਚਪੇੜਾਂ ਨਾਲ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ।
ਸ਼ਲਾਕਾਨਖਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦੋਦ੍ਧੂਤੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣੈਃ । ਜਾਨੁਭਿਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਮਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚਾਵਘਟ੍ਟਨੈਃ ।। 44
ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ, ਕੜੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ, ਘੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮੱਥਿਆਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰਾਂ ਮਾਰਦੇ।