ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਚ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਵਸੁ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਯਥੇष੍ਟਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। 5
ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨ ਚਾਹੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ।
ਭੀਮਸੇਨੋਪਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਅਤਿਸृष੍ਟਾਨਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਵਿਕ੍ਰੀਣਨ੍ਨਿਵ ਭ੍ਰਾਤृषੁ ।। 6
ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਭੋਜਨ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਪਰਿਜੀਰ੍ਣਾਨਿ ਲਬ੍ਧਾਨ੍ਯਨ੍ਤਃਪੁਰੇऽਰ੍ਜੁਨਃ । ਵਿਕ੍ਰੀਣਨ੍ਨਿਵ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। 7
ਅਰਜੁਨ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਤਬਾਦਲੇ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨਕੁਲੋਪਿ ਧਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਕृਤੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਤੁष੍ਟੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਪਤੌ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। 8
ਨਕੁਲ, ਜਦੋਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਹਦੇਵੋਪਿ ਗੋਪਾਨਾਂ ਵੇषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਦਧਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਘृਤਂ ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। 9
ਸਹਦੇਵ ਵੀ ਗੋਆਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਯਥਾ ਪੁਨਰਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਤਥਾ ਚਰਤਿ ਭਾਮਿਨੀ ।। 10
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਦੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਛਾਣ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾਵਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਚੇਰੁਃ ਪੁਨਰ੍ਗਰ੍ਭਧृਤਾ ਇਵ ।। 11
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰੋਂ ਕੋਈ ਭੇਦ ਲੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸਾਸ਼ਙ੍ਕਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭਯਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਸ੍ਤਦਾ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ੍ਤਦਾ ਕृष੍ਣਾਮੂਪੁਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਨਰਾਧਿਪ ।। 12
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਅਥ ਮਾਸੇ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ। ਆਸੀਤ੍ਸਮृਦ੍ਧੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇषੁ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸੁਸਂਮਤਃ ।। 13
ਫਿਰ ਚੌਥੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਤਸਯ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮਲ੍ਲਾਃ ਸਮਾਪੇਤੁਰ੍ਦਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਰਾਜਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। 14
ਉਸ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੱਲ੍ਹ ਯੋਧੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕਾਲਕੇਯਾ ਇਵਾਸੁਰਾਃ। ਵੀਰ੍ਯੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਬਲੋਦਗ੍ਰਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਭਿਪੂਜਿਤਾਃ ।। 15
ਉਹ ਸਭ ਮੱਲ੍ਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਕੇ ਦੈਤ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਮਸਤ ਸਨ ਤੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧਕਟਿਗ੍ਰੀਵਾਃ ਸ੍ਵਵਦਾਤਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ। ਅਸਕृਲ੍ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਰਙ੍ਗੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ ।। 16
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ, ਕਮਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਮੇਕੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਮਲ੍ਲਾਨਥਾਹ੍ਵਯਤ੍। ਵ੍ਯਾਵਲ੍ਗਮਾਨੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਗਰ੍ਜਿਤੋਦ੍ਗਤਿਭਿਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। 17
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੱਲ੍ਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਉੱਡ-ਉੱਡ ਕੇ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਲ੍ਲਾਸ੍ਤੇ ਹਤਚੇਤਸਃ । ਅਵਾਙ੍ਭੁਖਾਸ਼੍ਚ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਮਲ੍ਲਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਚੇਤਸਃ ।। 18
ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਹੌਸਲੇ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵ੍ਯਸੁਤ੍ਵਮਪਰੇ ਚੈਵ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਵਿਹ੍ਵਲਾਃ। ਗਾਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮਥੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਖਂ ਗਨ੍ਤੁਮਿਵ ਚੋਤ੍ਥਿਤਾਃ ।। 19
ਕਈ ਮੱਲ੍ਹ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਣ ਦੀ ਤਾਂ ਕੋਈ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਜਾਣ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਵਿषਣਾਙ੍ਗਾ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਂ ਵਿਹ੍ਵਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਵਿਰਾਟਰਾਜਮਲ੍ਲਾਸ੍ਤੇ ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਾ ਹਤਪ੍ਰਭਾਃ ।। 20
ਡਰ ਨਾਲ ਸੁੰਨ ਹੋਏ, ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੱਲ੍ਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਚਮਕ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਮਲ੍ਲੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਤੇ। ਮਲ੍ਲ ਉਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਮਲ੍ਲਾਂਸ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚਹ ।। 21
ਮੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ। ਉਹ ਜੇਤੂ ਮੱਲ੍ਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਆਗਤਂ ਮਲ੍ਲਰਾਜਂ ਮਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇ ਪृਥਿਵਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਭੂਪਤੇ ।। 22
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੱਲ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਮਲ੍ਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਦਰ੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਿਰਾਟੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਮਲ੍ਲਾਂਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ ।। 23
ਮੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਭਰੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮੱਲ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਨੇਨ ਸਹ ਮਲ੍ਲੇਨ ਕੋ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ ।। 24
ਇਹ ਮੱਲ੍ਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਆਦਮੀ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿਰਾਟੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਮਲ੍ਲਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਤੂष੍ਣੀਮਾਸਂਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟ ਉਵਾਚ ਹ ।। 25
ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵੇਤਨਾਨ੍ਯੇਪਾਂ ਮਲ੍ਲਾਨਾਂ ਹਾਰਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋऽਵਾਦੀਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਪਤੇਰ੍ਵਚਃ ।। 26
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਹਾ।
ਅਸ੍ਤਿ ਮਲ੍ਲੋ ਮਹਾਰਾਜ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਅਨੇਨ ਸਹ ਮਲ੍ਲੇਨ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਭੂਪਤੇ ।। 27
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਮੱਲ੍ਹ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਮੱਲ੍ਹ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯੋਸੌ ਮਲ੍ਲੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੇ ਪੁਰੇ। ਸੋਯਂ ਮਲ੍ਲੋ ਵਸਤ੍ਯੇਪ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਮਹਾਨਸੇ ।। 28
ਜੋ ਮੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਮਹਾਨਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਹੇਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਸੋਪ੍ਯਥਾਹੂਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਲ੍ਲੇਨ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ।। 29
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਫ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੁਲਾਓ ਕਿ ਉਹ ਮੱਲ੍ਹ ਨਾਲ ਲੜੇ।'
ਭੀਮਸੇਨੋ ਵਿਰਾਟੇਨ ਆਹੂਤਸ਼੍ਚੋਦਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਭੂਪਤੇ ।। 30
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਕਸਾਇਆ। ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਅਨੇਨ ਸਹ ਮਲ੍ਲੇਨ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਮ੍ ।। 31
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ, ਰੌਣਕ, ਹੌਂਸਲੇ ਤੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਹلوان ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਕृਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਤਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਤਂ ਮਲ੍ਲਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। 32
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਰਚਾਇਆ ਗਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਹلوان ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਚੋਦਿਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਮਲ੍ਲਮਾਹੂਯ ਮਣ੍ਡਲੇ। ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੋ ਵੀਰੋ ਰੇਣੁਂ ਸਂਮृਜ੍ਯ ਹਸ੍ਤਯੋਃ। ਮਤ੍ਤੋ ਗਜ ਇਵਾਨ੍ਯਂ ਤੁ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। 33
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹلوان ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ; ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸੂਦੇਨ ਤਂ ਮਲ੍ਲਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਟ੍ਰ ।। 34
ਫਿਰ ਰਥੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਪਹلوان ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।