ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਵਿਰਾਟੇਨ ਯਦ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੁष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ ।। 69
ਨਾ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਨਾ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ ਜਾਂ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਾਲਯਨ੍ਤੇ ਮਾਂ ਸੁਕੁਲਾਃ ਪਞ੍ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਾ ਦੇਵਾਦਿਦੇਵਾਨਾਂ ਸੂਰ੍ਯਪਾਵਕਵਰ੍ਚਸਃ ।। 70
ਪੰਜ ਉੱਤਮ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਯਸ਼੍ਚ ਦੁਃਸ਼ੀਲਵਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਾ। ਸ ਤਾਮੇਵ ਨਿਸ਼ਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਯੀਤ ਮੁਸਲੈਰ੍ਹਤਃ ।। 71
ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਛੂਹੇ, ਉਹ ਉਸੀ ਰਾਤ ਗੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਭਵੇਦਪਿ। ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕੋਟਿਰ੍ਵਾਪਿ ਸਹਸ੍ਰਿਕਾ । ਦੁष੍ਟਚਿਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨ ਸ ਜੀਵੇਤ੍ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ ।। 72
ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਕਰੋੜ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਣ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਦੇਵਾ ਨਾਸੁਰਾ ਨ ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਤੇਭ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰਸਂਸ਼ਯਮ੍ ।। 73
ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਤਿੰਨਤੀ ਦੇਵ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਸੱਪ, ਨਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਸੁਦੇष੍ਣੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਸ੍ਵਜਨੇ ਬਾਨ੍ਧਵੇऽਪਿ ਵਾ । ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨਰੈਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਚ ਮੇ ਵृਤ੍ਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ।। 74
ਹੇ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਭਰੋਸਾ ਕਰ; ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਮੇਰਾ ਚਰਿਤਰ ਐਸਾ ਹੈ।
ਯੋ ਮੇ ਨ ਦਦ੍ਯਾਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨ ਚ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਧਾਵਯੇਤ੍। ਪ੍ਰੀਯੇਰਂਸ੍ਤੇਨ ਵਾਸੇਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਤਯੋ ਮਮ ।। 75
ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਨਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਗੰਧਰਵ ਪਤੀ ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣਗੇ।
ਯੋ ਹਿ ਮਾਂ ਪੁਰੁषੋ ਗृਦ੍ਧ੍ਯੇਦ੍ਯਥਾऽਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਤਾਮੇਵ ਸ ਇਮਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦਪਰਾਂ ਤਨੁਮ੍ ।। 76
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਆਮ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲਚ ਕਰੇ, ਉਹ ਉਸੀ ਰਾਤ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨ ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਕੇਨਚਿਦਙ੍ਗਨੇ। ਦੁਃਖਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤ ਇਮੇ ਬਲਿਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ । ਏਵਂ ਨਿਵਸਮਾਨਾਯਾਂ ਮਯਿ ਮਾ ਤੇ ਭਯਂ ਹਿ ਭੂਤ੍ ।। 77
ਕੋਈ ਔਰਤ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਮੇਰੇ ਗੰਧਰਵ ਪਿਆਰੇ, ਤਕੜੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾ ਸੁਦੇष੍ਣਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਸੇਹ ਮਯਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਯਦਿ ਤੇ ਵृਤ੍ਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ।। 78
ਸੈਰੰਧਰੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੇਰਾ ਚਰਿਤਰ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ।'
ਕਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦਾਤੁਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਪੁਮਾਨਰ੍ਹਤਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਪ੍ਰਸਾਰਯੇਚ੍ਚ ਕਃ ਪਾਦੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ।। 79
ਸੋਹਣੀਏ, ਕਿਹੜਾ ਮਰਦ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਕismet ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਣ ਅਕਲਮੰਦ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ ਕਹੇਗਾ?
ਏਵਮਾਚਾਰਸਂਪਨ੍ਨਾ ਏਵਂ ਦੇਵਪਰਾਯਣਾ। ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਵਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ।। 80
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਾਂਗ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਦੇਵਤਾ ਇਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪੂਜਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਵਸ ਭਦ੍ਰੇ ਮਯਿ ਪ੍ਰੀਤਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਹਿ ਮਯਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਨਾਃ ਸੁਖਮ੍ ।। 81
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਸੁਦੇष੍ਣਯੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਸਂਪ੍ਰੀਤਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਸੁਖਮ੍ ।। 82
ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂਪਨ੍ਤੀ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਵਸਤ੍ਪਰਿਚਾਰਾਰ੍ਹਾ ਸੁਦੁਃਖਂ ਜਨਮੇਜਯ ।। 83
ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ, ਜੋ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਸੇਵਾ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਰਹੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਵਿਰਾਟੇ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕृष੍ਣਾ ਤਥਾऽਨ੍ਤਃਪੁਰਮੇਤ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਾ। ਅਜ੍ਞਾਤਚਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਰੁਦ੍ਧਮਾਨਸਾ ਯਥਾऽਗ੍ਰਥੋ ਭਸ੍ਮਨਿ ਗੂਢਤੇਜਸਃ ।। 84
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁਆਹ ਵਿੱਚ ਛੁਪੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਵਸਨ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ।। 1
ਸੱਚੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਪਾਂਡਵ ਜਦੋਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਪੁਰਖ ਕੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ?
ਏਵਂ ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਾਃ । ਆਰਾਧਯਨ੍ਤੋ ਰਾਜਾਨਾਂ ਯਦਕੁਰ੍ਵਤ ਤਚ੍ਛृਣੁ ।। 2
ਉਥੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਹੁਣ ਸੁਣ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸਭਾਸ੍ਤਾਰਃ ਸਭ੍ਯਾਨਾਮਭਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ । ਤਥੈਵ ਚ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ ।। 3
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਭਾ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ।
ਸ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਹृਦਯਜ੍ਞਸ੍ਤਾਨ੍ਕ੍ਰੀਡਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਬਦ੍ਧਾਨ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਸੂਤ੍ਰਬਦ੍ਧਾਨਿਵ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ।। 4
ਉਹ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਜੂਏ ਦੀ ਚਾਲ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਗੰਢ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਚ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਵਸੁ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਯਥੇष੍ਟਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। 5
ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨ ਚਾਹੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ।
ਭੀਮਸੇਨੋਪਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਅਤਿਸृष੍ਟਾਨਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਵਿਕ੍ਰੀਣਨ੍ਨਿਵ ਭ੍ਰਾਤृषੁ ।। 6
ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਭੋਜਨ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਪਰਿਜੀਰ੍ਣਾਨਿ ਲਬ੍ਧਾਨ੍ਯਨ੍ਤਃਪੁਰੇऽਰ੍ਜੁਨਃ । ਵਿਕ੍ਰੀਣਨ੍ਨਿਵ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। 7
ਅਰਜੁਨ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਤਬਾਦਲੇ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨਕੁਲੋਪਿ ਧਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਕृਤੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਵਾਜਿਨਾਮ੍। ਤੁष੍ਟੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਪਤੌ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। 8
ਨਕੁਲ, ਜਦੋਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਹਦੇਵੋਪਿ ਗੋਪਾਨਾਂ ਵੇषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਦਧਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਘृਤਂ ਚੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। 9
ਸਹਦੇਵ ਵੀ ਗੋਆਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਯਥਾ ਪੁਨਰਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਤਥਾ ਚਰਤਿ ਭਾਮਿਨੀ ।। 10
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਦੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਛਾਣ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾਵਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਚੇਰੁਃ ਪੁਨਰ੍ਗਰ੍ਭਧृਤਾ ਇਵ ।। 11
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰੋਂ ਕੋਈ ਭੇਦ ਲੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸਾਸ਼ਙ੍ਕਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਭਯਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਸ੍ਤਦਾ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ੍ਤਦਾ ਕृष੍ਣਾਮੂਪੁਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਨਰਾਧਿਪ ।। 12
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਅਥ ਮਾਸੇ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ। ਆਸੀਤ੍ਸਮृਦ੍ਧੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇषੁ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸੁਸਂਮਤਃ ।। 13
ਫਿਰ ਚੌਥੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਤਸਯ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮਲ੍ਲਾਃ ਸਮਾਪੇਤੁਰ੍ਦਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਰਾਜਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। 14
ਉਸ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੱਲ੍ਹ ਯੋਧੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।