ਗੂਢਗੁਲ੍ਫਾ ਸਮਾਨੋਰੂਸ੍ਤ੍ਰਿਗਮ੍ਭੀਰਾ षਡੁਨ੍ਨਤਾ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਪਞ੍ਚਸੁ ਰਕ੍ਤੇषੁ ਹਂਸਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀ ।। 29
ਤੇਰੇ ਗਿੱਟੇ ਲੁਕਵੇ ਹਨ, ਰਾਣੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਮਾਨ ਲੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਡੂੰਘੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਛੇ ਉਭਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਪੰਜ ਲਾਲੀਆਂ ਵਾਲੀ ਨਰਮਤਾ ਤੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ।
ਸ਼ੁਕੇਸ਼ੀ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣੀਪਯੋਧਰਾ। ਅਰਾਲਪਕ੍ਸ਼੍ਮਨਯਨਾ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ ।। 30
ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਆਵਾਜ਼ ਮਿੱਠੀ, ਰੰਗ ਸਲੇਟੀ, ਨੀਵੀਆਂ ਕਮਰ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਨਿੱਭੀਆਂ ਤੇ ਛਾਤੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਕਰੀਆਂ ਪਲਕਾਂ, ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋਠ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ।
ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵਾ ਗੂਢਸਿਰਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ । ਦਾਨਵੀ ਕਿਨ੍ਨਰੀ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਵਨਦੇਵਤਾ ।। 31
ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੀ, ਨਸਾਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ। ਕੀ ਤੂੰ ਕੋਈ ਦੈਵੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਕੁੜੀ, ਗੰਧਰਵੀ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ?
ਅਪ੍ਸਰਾ ਵਾऽਸਿ ਨਾਗੀ ਵਾ ਤਾਰਾ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਲਾਸਿਨੀ । ਅਲਮ੍ਬੁਸਾ ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾऽਥ ਮਾਲਿਨੀ ।। 32
ਕੀ ਤੂੰ ਅਪਸਰਾ ਹੈਂ, ਨਾਗਣੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਤਾਰਾ ਹੈਂ? ਅਲੰਬੁਸਾ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਪੁੰਡਰੀਕਾ ਜਾਂ ਮਾਲਿਨੀ ਹੈਂ?
ਤੇਨਤੇਨੈਵ ਸਂਪਨ੍ਨਾ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰੀਵ ਤੁਰਂਗਮਾ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਤ੍ਵਥ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਸ੍ਵਧਾ ਵਾऽਪ੍ਯਥਵਾ ਰਤਿਃ ।। 33
ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ। ਕੀ ਤੂੰ ਇੰਦਰਾਣੀ, ਰੁਦਰਾਣੀ, ਸਵਧਾ ਜਾਂ ਰਤੀ ਹੈਂ?
ਦੇਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਾ। ਤਵ ਹ੍ਯਨੁਪਮਂ ਰੂਪਂ ਭੂषਣੈਰਪਿ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ।। 34
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਸਜਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ।
ਤ੍ਵਾਂ ਸृष੍ਟ੍ਵੋਪਰਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਲੋਕਕਰ੍ਤਾਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਨ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾ ਨ ਪੁਂਸਾਂ ਰਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ ।। 35
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਵੇਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਪ੍ਰਵਾਲਪੁष੍ਪਸ੍ਤਬਕੈਰਾਚਿਤਾ ਵਨਦੇਵਤਾਃ। ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਹਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰੂਪਸਂਪਦਾ ।। 36
ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਜੋ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਗਤਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਮृਗਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾ ਨਰਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ।। 37
ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਆਦਮੀ—ਸਾਰੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੀ ਕਾਚਨ ਮੇ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰੀ। ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਵਾऽਪਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਪਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭਾ ।। 38
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਸੁੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਵੇਖੀ, ਨਾ ਸੁਣੀ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੇਵੀ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੀ ਨ ਚ ਕਿਨ੍ਨਰੀ। ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਨਾਮ ਮੇ ਜਾਤਿਰ੍ਵਨ੍ਯਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਾ ।। 39
ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਗੰਧਰਵੀ, ਯਕਸ਼ੀ ਜਾਂ ਕਿੰਨਰੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੈਰੰਧਰੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਪਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ। ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇ ਪਰਾਮृष੍ਟਾ ਸਾऽਹਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਨਂ ਗਤਾ ।। 40
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ। ਡਰ ਕੇ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਨ੍ਯਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਾ। ਚਰਾਮ੍ਯਨਿਲਯਾ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਸਾ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮਾਗਤਾ ।। 41
ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਂਦੀ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ, ਘਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹ ਵਾਲੀਏ।
ਜਾਨਾਮਿ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਗ੍ਰਥਿਤੁਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਗ੍ਰਥਿਤੁਂ ਮਣੀਨ੍। ਮਲ੍ਲਿਕੋਤ੍ਪਲਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਜਾਨਾਮਿ ਗ੍ਰਥਿਤੁਂ ਸ੍ਰਜਃ ।। 42
ਮੈਂ ਵਾਲ ਗੁੱਥਣੇ, ਨਗਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੋਣੇ, ਮੱਲੀ, ਕਮਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਗੁੱਥਣੀਆਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।
ਸਿਨ੍ਧੁਵਾਰਕਜਾਤੀਨਾਂ ਰਚਯਾਮ੍ਯਵਤਂਸਕਾਨ੍। ਪਤ੍ਰਂ ਮृਗਾਙ੍ਗਮਗਰੁਂ ਪਿषੇ ਚ ਹਰਿਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਗ੍ਰਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਰਜਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾਃ ।। 43
ਮੈਂ ਸਿੰਧੁਵਾਰ ਤੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਬਣਾਵਾਂਗੀ। ਪੱਤੇ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਕਸਤੂਰੀ, ਅਗਰ ਤੇ ਹਲਦੀ ਚੰਦਨ ਪੀਸਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਗੂੰਥਾਂਗੀ।
ਆਰਾਧਨਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਨਾਰੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮਾਂ ਤਥਾ ।। 44
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਸਤਭਾਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੀ।
ਤਥਾऽਸ੍ਮਿ ਸੁਭ੍ਰੁਵਾ ਚਾਹਮਿष੍ਟਲਾਭੇਨ ਤੋषਿਤਾ। ਮਾਲਿਨੀ ਚੇਤਿ ਮੇ ਨਾਮ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੀ ਚਕਾਰ ਹ। ਕृष੍ਣਾ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਾ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਸਖੀ ।। 45
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਮਾਲਿਨੀ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਸਖੀ ਬਣ ਗਈ।
ਨ ਚਾਹਂ ਚਿਰਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਸ੍ਤੁਂ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ। ਵ੍ਰਤਂ ਕਿਲੈਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਲਧਰ੍ਮੋऽਯਮੀਦृਸ਼ਃ ।। 46
ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਹੈ।
ਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਤੁ ਹਰੇਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਦੇਸ਼ਂ ਵਸਨਮੇਵ ਵਾ। ਨ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਿਲਾਸ੍ਮਾਭਿਰਸ੍ਮਦ੍ਗੁਰੁਰਮਰ੍षਣਃ ।। 47
ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਸਮਾਨ, ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂ ਘਰ ਵੀ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸਾਡੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹੀ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਸਾऽਹਂ ਵਨਾਨਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਗਾਃ ।। 48
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗਲਾਂ, ਕਿਲਿਆਂ, ਤੀਰਥਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹਾਂ।
ਭਰ੍ਤृਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀ ਭਰ੍ਤृਸਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੀ । ਵਿਚਰਾਮਿ ਮਹੀਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਯਤ੍ਰ ਸਾਯਂਨਿਵੇਸ਼ਨਾ ।। 49
ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਤ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਠਹਿਰਣ ਲਈ ਥਾਂ ਲੱਭਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹਾਂ।
ਵੀਰਪਤ੍ਨੀ ਯਦਾ ਦੇਵੀ ਚਰਮਾਣੇषੁ ਭਰ੍ਤृषੁ। ਸਾऽਹਂ ਵਿਵਤ੍ਸਾ ਵਿਧਿਨਾ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤਾਤ੍। ਸ਼ृਣੋਮਿ ਤਵ ਸੌਸ਼ੀਲ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮਧੁਰਭਾषਿਣਿ ।। 50
ਜਦੋਂ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸਮੀਪਤਃ। ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤਸ਼੍ਚਾਹਮਿਹਾਗਤਾ ।। 51
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹਾਂ।
ਗੁਰਵੋ ਮਮ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਿਨੌ । ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਨ ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍षਯਤੇ ਪੁਮਾਨ੍ ।। 52
ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੇਰਾ ਧਰਮ, ਵਾਯੂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ—all ਇਹ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਭੀ ਮਰਦ ਮੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਤਾਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਸਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾਮ੍ ।। 53
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਭਰੇਯਮਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਮ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਪਾਪਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ।। 54
ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਾਂਗੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਾऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵਸਨ੍ਤੀਮਿਹ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਏष ਦੋषੋਸ੍ਤਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕਥਂ ਵਾਭੀਰੁ ਮਨ੍ਯਸੇ ।। 55
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਇਹੀ ਕਮੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਿੱਬੜੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਡਰਪੋਕੀਏ, ਤੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ?
ਸ੍ਥਿਤਾ ਰਾਜਕੁਲੇ ਨਾਰ੍ਯੋ ਯਾਸ਼੍ਚੇਮਾ ਮਮ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਤ੍ਵਾਮੇਵੈਕਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਾਦ੍ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ ।। 56
ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚੋਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਯ ਇਮੇ ਮਮ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਵਿਨਮਨ੍ਤੇ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਮਾਂਸਂ ਕਂ ਨ ਲੋਭਯੇਃ ।। 57
ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਿਵ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਹੜਾ ਮਰਦ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?
ਬਿਭਰ੍षਿ ਪਰਮਂ ਰੂਪਮਤਿਮਾਨੁषਮਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸਵਿਸ੍ਮਯਾਃ । ਤਵ ਰੂਪਮਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨਵਾ ਭੁਵਿ ।। 58
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਹੋਰ ਜੂਨਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੱਕਦੇ ਹਨ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ?