ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਰਾਜਮਹਿषੀਂ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਮ੍। ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ਼ਤੇਨ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾਮ੍ ।। 19
ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੌ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾਃ ਪਰਮਾਙ੍ਗਨਾਃ । ਪਰਿਤਸ਼੍ਚੋਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਾਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਚਾਸਨਾਤ੍ ।। 20
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਪਸਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਚੀਂ ਦੇਵੀਮਿਵਾਗਤਾਮ੍। ਗੂਢਗੁਲ੍ਫਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਤਾਮ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਅਤਿਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਨਤਗਾਤ੍ਰੀਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍ ।। 21
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਸ਼ਚੀ ਆਪ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਗੋਡੇ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੀ ਅਕਲ, ਤਾਮੇ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਖੁੱਟ, ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਸੀ।
ਨ ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਂ ਨਾਤਿਮਹਤੀਂ ਜਾਤਾਂ ਬਹੁਤृਣੇ ਵਨੇ। ऋਸ਼੍ਯਰੋਹੀਮਿਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਸੁਕੇਸ਼ੀਂ ਮृਗਲੋਚਨਾਮ੍ ।। 22
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਲੰਮੀ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਾਦਾ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ ਤੇ ਹਿਰਣੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਮृਗੀਮਿਵ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਯੂਥਭ੍ਰष੍ਟਾਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਾਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਿਵ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਿਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ।। 23
ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਮਾਦਾ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋਈ ਹਾਥਣ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਸ਼ਕਰ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ ਤਾਰਾਣਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ। ਪਾਰ੍ਵਤੀਮਿਵ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀਂ ਵੇਲਾਮਿਵ ਮਹੋਦਧੇਃ ।। 24
ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੋਹਣੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ, ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸੁਲਭਾਮਿਵ ਨਾਗੀਨਾਂ ਮृਗੀਣਾਮਿਵ ਕਿਨ੍ਨਰੀਮ੍। ਗਙ੍ਗਾਮਿਵ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਙ੍ਗੀਂ ਸ਼ਾਰਦੀਮਿਵ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਮ੍ ।। 25
ਉਹ ਸੱਪਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ, ਹਿਰਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਤਾਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਮਾਂ ਲੋਕੇ ਇਲਾਮਿਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਿਵ ਦੁਰ੍ਧषਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਂ ।। 26
ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਇਲਾ ਵਾਂਗ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸੀਤਾਮਿਵ ਸਤੀਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਮਰੁਨ੍ਧਤੀਮਿਵ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸੁਦੇष੍ਣਾ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾ ।। 27
ਉਹ ਸੀਤਾ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਫਾਦਾਰ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਕੁਤੋਸਿ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਾ। ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਿਂ ਵਾ ਤੇ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍ ।। 28
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਂ ਇੱਥੇ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਗੂਢਗੁਲ੍ਫਾ ਸਮਾਨੋਰੂਸ੍ਤ੍ਰਿਗਮ੍ਭੀਰਾ षਡੁਨ੍ਨਤਾ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਪਞ੍ਚਸੁ ਰਕ੍ਤੇषੁ ਹਂਸਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀ ।। 29
ਤੇਰੇ ਗਿੱਟੇ ਲੁਕਵੇ ਹਨ, ਰਾਣੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਮਾਨ ਲੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਡੂੰਘੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਛੇ ਉਭਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਪੰਜ ਲਾਲੀਆਂ ਵਾਲੀ ਨਰਮਤਾ ਤੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ।
ਸ਼ੁਕੇਸ਼ੀ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣੀਪਯੋਧਰਾ। ਅਰਾਲਪਕ੍ਸ਼੍ਮਨਯਨਾ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ ।। 30
ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਆਵਾਜ਼ ਮਿੱਠੀ, ਰੰਗ ਸਲੇਟੀ, ਨੀਵੀਆਂ ਕਮਰ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਨਿੱਭੀਆਂ ਤੇ ਛਾਤੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਕਰੀਆਂ ਪਲਕਾਂ, ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋਠ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ।
ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵਾ ਗੂਢਸਿਰਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ । ਦਾਨਵੀ ਕਿਨ੍ਨਰੀ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਵਨਦੇਵਤਾ ।। 31
ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੀ, ਨਸਾਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ। ਕੀ ਤੂੰ ਕੋਈ ਦੈਵੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਕੁੜੀ, ਗੰਧਰਵੀ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ?
ਅਪ੍ਸਰਾ ਵਾऽਸਿ ਨਾਗੀ ਵਾ ਤਾਰਾ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਲਾਸਿਨੀ । ਅਲਮ੍ਬੁਸਾ ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾऽਥ ਮਾਲਿਨੀ ।। 32
ਕੀ ਤੂੰ ਅਪਸਰਾ ਹੈਂ, ਨਾਗਣੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਤਾਰਾ ਹੈਂ? ਅਲੰਬੁਸਾ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਪੁੰਡਰੀਕਾ ਜਾਂ ਮਾਲਿਨੀ ਹੈਂ?
ਤੇਨਤੇਨੈਵ ਸਂਪਨ੍ਨਾ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰੀਵ ਤੁਰਂਗਮਾ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਤ੍ਵਥ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਸ੍ਵਧਾ ਵਾऽਪ੍ਯਥਵਾ ਰਤਿਃ ।। 33
ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ। ਕੀ ਤੂੰ ਇੰਦਰਾਣੀ, ਰੁਦਰਾਣੀ, ਸਵਧਾ ਜਾਂ ਰਤੀ ਹੈਂ?
ਦੇਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਾ। ਤਵ ਹ੍ਯਨੁਪਮਂ ਰੂਪਂ ਭੂषਣੈਰਪਿ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ।। 34
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਸਜਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ।
ਤ੍ਵਾਂ ਸृष੍ਟ੍ਵੋਪਰਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਲੋਕਕਰ੍ਤਾਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਨ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾ ਨ ਪੁਂਸਾਂ ਰਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ ।। 35
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਵੇਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਪ੍ਰਵਾਲਪੁष੍ਪਸ੍ਤਬਕੈਰਾਚਿਤਾ ਵਨਦੇਵਤਾਃ। ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਹਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰੂਪਸਂਪਦਾ ।। 36
ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਜੋ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਗਤਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਮृਗਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾ ਨਰਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ।। 37
ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਆਦਮੀ—ਸਾਰੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੀ ਕਾਚਨ ਮੇ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰੀ। ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਵਾऽਪਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਪਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭਾ ।। 38
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਸੁੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਵੇਖੀ, ਨਾ ਸੁਣੀ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੇਵੀ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੀ ਨ ਚ ਕਿਨ੍ਨਰੀ। ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀ ਨਾਮ ਮੇ ਜਾਤਿਰ੍ਵਨ੍ਯਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਾ ।। 39
ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਗੰਧਰਵੀ, ਯਕਸ਼ੀ ਜਾਂ ਕਿੰਨਰੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੈਰੰਧਰੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਪਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ। ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇ ਪਰਾਮृष੍ਟਾ ਸਾऽਹਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਨਂ ਗਤਾ ।। 40
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ। ਡਰ ਕੇ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਨ੍ਯਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਾ। ਚਰਾਮ੍ਯਨਿਲਯਾ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਸਾ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮਾਗਤਾ ।। 41
ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਂਦੀ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ, ਘਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹ ਵਾਲੀਏ।
ਜਾਨਾਮਿ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਗ੍ਰਥਿਤੁਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਗ੍ਰਥਿਤੁਂ ਮਣੀਨ੍। ਮਲ੍ਲਿਕੋਤ੍ਪਲਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਜਾਨਾਮਿ ਗ੍ਰਥਿਤੁਂ ਸ੍ਰਜਃ ।। 42
ਮੈਂ ਵਾਲ ਗੁੱਥਣੇ, ਨਗਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੋਣੇ, ਮੱਲੀ, ਕਮਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਗੁੱਥਣੀਆਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।
ਸਿਨ੍ਧੁਵਾਰਕਜਾਤੀਨਾਂ ਰਚਯਾਮ੍ਯਵਤਂਸਕਾਨ੍। ਪਤ੍ਰਂ ਮृਗਾਙ੍ਗਮਗਰੁਂ ਪਿषੇ ਚ ਹਰਿਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਗ੍ਰਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਰਜਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾਃ ।। 43
ਮੈਂ ਸਿੰਧੁਵਾਰ ਤੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਬਣਾਵਾਂਗੀ। ਪੱਤੇ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਕਸਤੂਰੀ, ਅਗਰ ਤੇ ਹਲਦੀ ਚੰਦਨ ਪੀਸਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਗੂੰਥਾਂਗੀ।
ਆਰਾਧਨਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਨਾਰੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮਾਂ ਤਥਾ ।। 44
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਸਤਭਾਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੀ।
ਤਥਾऽਸ੍ਮਿ ਸੁਭ੍ਰੁਵਾ ਚਾਹਮਿष੍ਟਲਾਭੇਨ ਤੋषਿਤਾ। ਮਾਲਿਨੀ ਚੇਤਿ ਮੇ ਨਾਮ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੀ ਚਕਾਰ ਹ। ਕृष੍ਣਾ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਾ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਸਖੀ ।। 45
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਮਾਲਿਨੀ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਸਖੀ ਬਣ ਗਈ।
ਨ ਚਾਹਂ ਚਿਰਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਸ੍ਤੁਂ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ। ਵ੍ਰਤਂ ਕਿਲੈਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਲਧਰ੍ਮੋऽਯਮੀਦृਸ਼ਃ ।। 46
ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਹੈ।
ਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਤੁ ਹਰੇਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਦੇਸ਼ਂ ਵਸਨਮੇਵ ਵਾ। ਨ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਿਲਾਸ੍ਮਾਭਿਰਸ੍ਮਦ੍ਗੁਰੁਰਮਰ੍षਣਃ ।। 47
ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਸਮਾਨ, ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂ ਘਰ ਵੀ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸਾਡੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹੀ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਸਾऽਹਂ ਵਨਾਨਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਗਾਃ ।। 48
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗਲਾਂ, ਕਿਲਿਆਂ, ਤੀਰਥਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹਾਂ।