ਅਪਨੀਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਆਨਯਧ੍ਵਮਿਹੈਵ ਤਾਮ੍। ਯਦਾ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਕਮ੍ਪਤੇ ਮੇ ਮਨਸ੍ਤਦਾ। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਮਿਹਾਨਾਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਧ੍ਵਂ ਯਦੀਚ੍ਛਥ ।। 9
ਇਥੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ; ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ, ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ ਤੇ ਮਿਲਵਾ ਦਿਓ।
ਤਾਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪਰਿਸਂਗਤਾਃ। ਆਨੀਯ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵੇਨਾਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ।। 10
ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲਿਆ ਗਈਆਂ।
ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਸੁਦੇष੍ਣਾ ਹਰ੍ਮ੍ਯਭੂਤਲੇ। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੈषਯਚ੍ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ। ਆਯਾਹ੍ਯਸ੍ਮਾਭਿਰੇਵਾਦ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਯਥੇष੍ਟਤਃ ।। 11
ਭਲੀਏ, ਰਾਣੀ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਪੇਜਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤਾਸਾਂ ਵਚਨਂ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਾ। ਈਪ੍ਸਿਤਰ੍ਥਾਤਿਲਾਭੇਨ ਹृष੍ਟਾऽऽਯਾਤਾ ਗृਹੋਤ੍ਤਮਮ੍ ।। 12
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮ ਹ੍ਯੁਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਤ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਮਹਿषੀ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਸੁਦੇष੍ਣਾਮਗਮਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਰਾਜਭਾਰ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ।। 13
ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਘਰਵਾਲੀ ਸੀ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਨ੍ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਮृਦੂਨ੍ਦੀਰ੍ਘਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਗ੍ਰਥ੍ਯਾਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਕੁਞ੍ਚਿਤਾਗ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਗ੍ਰਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਨ੍ਨਿਬਧ੍ਯ ਚ। ਜੁਗੂਹੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮृਦੂਨਾਯਤਲੋਚਨਾ ।। 14
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਤੇ ਲੰਮੇ ਵਾਲ, ਜੋ ਹਲਕੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਜਾ ਪਾਸੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਾ। ਹ੍ਰੀਨਿषੇਵਾਨ੍ਵਿਤਾ ਬਾਲਾ ਕਮ੍ਪਮਾਨਾ ਲਤੇਵ ਸਾ ।। 15
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਲੱਜਵਾਨ ਤੇ ਸੰਕੋਚੀ, ਰਾਜਾ ਵੀਰਾਟ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਵਸ੍ਥਿਤਾਂ ਹੈਮੇ ਪੀਠੇ ਰਤ੍ਨਪਰਿਚ੍ਛਦੇ ।। 16
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਤਖ਼ਤ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਕ੍ਤਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਮੇਘੇ ਸੌਦਾਮਿਨੀਮਿਵ । ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍ ।। 17
ਲਾਲ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਭ੍ਰੂਂ ਸੁਕੇਸ਼ੀਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਕੁਬ੍ਜਵਾਮਨਮਧ੍ਯਗਾਮ੍। ਬਹੁਪੁष੍ਪੋਪਕੀਰ੍ਣਾਯਾਂ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਵੇਦਿਮਿਵਾਧ੍ਵਰੇ ।। 18
ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਨਾਜੁਕ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯਗਿਆ ਦੀ ਵੇਦੀ।
ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਰਾਜਮਹਿषੀਂ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਮ੍। ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ਼ਤੇਨ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾਮ੍ ।। 19
ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੌ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾਃ ਪਰਮਾਙ੍ਗਨਾਃ । ਪਰਿਤਸ਼੍ਚੋਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਾਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਚਾਸਨਾਤ੍ ।। 20
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਪਸਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਚੀਂ ਦੇਵੀਮਿਵਾਗਤਾਮ੍। ਗੂਢਗੁਲ੍ਫਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਤਾਮ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਅਤਿਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਨਤਗਾਤ੍ਰੀਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍ ।। 21
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਸ਼ਚੀ ਆਪ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਗੋਡੇ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੀ ਅਕਲ, ਤਾਮੇ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਖੁੱਟ, ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਸੀ।
ਨ ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਂ ਨਾਤਿਮਹਤੀਂ ਜਾਤਾਂ ਬਹੁਤृਣੇ ਵਨੇ। ऋਸ਼੍ਯਰੋਹੀਮਿਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਸੁਕੇਸ਼ੀਂ ਮृਗਲੋਚਨਾਮ੍ ।। 22
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਲੰਮੀ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਾਦਾ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ ਤੇ ਹਿਰਣੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਮृਗੀਮਿਵ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਯੂਥਭ੍ਰष੍ਟਾਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਾਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਿਵ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਿਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ।। 23
ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਮਾਦਾ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋਈ ਹਾਥਣ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਸ਼ਕਰ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰੋਹਿਣੀਮਿਵ ਤਾਰਾਣਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ। ਪਾਰ੍ਵਤੀਮਿਵ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀਂ ਵੇਲਾਮਿਵ ਮਹੋਦਧੇਃ ।। 24
ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੋਹਣੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ, ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸੁਲਭਾਮਿਵ ਨਾਗੀਨਾਂ ਮृਗੀਣਾਮਿਵ ਕਿਨ੍ਨਰੀਮ੍। ਗਙ੍ਗਾਮਿਵ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਙ੍ਗੀਂ ਸ਼ਾਰਦੀਮਿਵ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਮ੍ ।। 25
ਉਹ ਸੱਪਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ, ਹਿਰਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਤਾਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਮਾਂ ਲੋਕੇ ਇਲਾਮਿਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਿਵ ਦੁਰ੍ਧषਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਂ ।। 26
ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਇਲਾ ਵਾਂਗ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸੀਤਾਮਿਵ ਸਤੀਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਮਰੁਨ੍ਧਤੀਮਿਵ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸੁਦੇष੍ਣਾ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾ ।। 27
ਉਹ ਸੀਤਾ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਫਾਦਾਰ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਕੁਤੋਸਿ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਾ। ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਿਂ ਵਾ ਤੇ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍ ।। 28
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਂ ਇੱਥੇ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਗੂਢਗੁਲ੍ਫਾ ਸਮਾਨੋਰੂਸ੍ਤ੍ਰਿਗਮ੍ਭੀਰਾ षਡੁਨ੍ਨਤਾ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਪਞ੍ਚਸੁ ਰਕ੍ਤੇषੁ ਹਂਸਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀ ।। 29
ਤੇਰੇ ਗਿੱਟੇ ਲੁਕਵੇ ਹਨ, ਰਾਣੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਮਾਨ ਲੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਡੂੰਘੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਛੇ ਉਭਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਪੰਜ ਲਾਲੀਆਂ ਵਾਲੀ ਨਰਮਤਾ ਤੇ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ।
ਸ਼ੁਕੇਸ਼ੀ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣੀਪਯੋਧਰਾ। ਅਰਾਲਪਕ੍ਸ਼੍ਮਨਯਨਾ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ ।। 30
ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਆਵਾਜ਼ ਮਿੱਠੀ, ਰੰਗ ਸਲੇਟੀ, ਨੀਵੀਆਂ ਕਮਰ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਨਿੱਭੀਆਂ ਤੇ ਛਾਤੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਕਰੀਆਂ ਪਲਕਾਂ, ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋਠ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ।
ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵਾ ਗੂਢਸਿਰਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ । ਦਾਨਵੀ ਕਿਨ੍ਨਰੀ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਵਨਦੇਵਤਾ ।। 31
ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੀ, ਨਸਾਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ। ਕੀ ਤੂੰ ਕੋਈ ਦੈਵੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਕੁੜੀ, ਗੰਧਰਵੀ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ?
ਅਪ੍ਸਰਾ ਵਾऽਸਿ ਨਾਗੀ ਵਾ ਤਾਰਾ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਲਾਸਿਨੀ । ਅਲਮ੍ਬੁਸਾ ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾऽਥ ਮਾਲਿਨੀ ।। 32
ਕੀ ਤੂੰ ਅਪਸਰਾ ਹੈਂ, ਨਾਗਣੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਤਾਰਾ ਹੈਂ? ਅਲੰਬੁਸਾ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਪੁੰਡਰੀਕਾ ਜਾਂ ਮਾਲਿਨੀ ਹੈਂ?
ਤੇਨਤੇਨੈਵ ਸਂਪਨ੍ਨਾ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰੀਵ ਤੁਰਂਗਮਾ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਤ੍ਵਥ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਸ੍ਵਧਾ ਵਾऽਪ੍ਯਥਵਾ ਰਤਿਃ ।। 33
ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ। ਕੀ ਤੂੰ ਇੰਦਰਾਣੀ, ਰੁਦਰਾਣੀ, ਸਵਧਾ ਜਾਂ ਰਤੀ ਹੈਂ?
ਦੇਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਾ। ਤਵ ਹ੍ਯਨੁਪਮਂ ਰੂਪਂ ਭੂषਣੈਰਪਿ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ।। 34
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਸਜਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ।
ਤ੍ਵਾਂ ਸृष੍ਟ੍ਵੋਪਰਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਲੋਕਕਰ੍ਤਾਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਨ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾ ਨ ਪੁਂਸਾਂ ਰਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ ।। 35
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਵੇਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਪ੍ਰਵਾਲਪੁष੍ਪਸ੍ਤਬਕੈਰਾਚਿਤਾ ਵਨਦੇਵਤਾਃ। ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਹਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰੂਪਸਂਪਦਾ ।। 36
ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਜੋ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਗਤਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਮृਗਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾ ਨਰਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ।। 37
ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਆਦਮੀ—ਸਾਰੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੀ ਕਾਚਨ ਮੇ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰੀ। ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਵਾऽਪਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਪਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭਾ ।। 38
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਸੁੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਵੇਖੀ, ਨਾ ਸੁਣੀ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।