ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤਸ੍ਯਾष੍ਟੌ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਗਵਾਂ ਵਰ੍ਗਾਃ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਮ੍ ।। 16
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੋਲ ਅੱਠ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਸੌ ਸੌ ਝੁੰਡ ਸਨ।
ਅਪਰੇ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਾ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤਾਵਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਪਰੇ। ਤੇषਾਂ ਗੋਸਙ੍ਖ੍ਯ ਆਸਂ ਵੈ ਤਨ੍ਤ੍ਰੀਪਾਲੇਤਿ ਮਾਂ ਵਿਦੁਃ ।। 17
ਹੋਰ ਝੁੰਡ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਵੀ ਸਨ। ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਤੰਤਰੀਪਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ਚ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਗੋਗਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਨ ਮੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍ ।। 18
ਪਿਛਲਾ, ਮੌਜੂਦਾ, ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ, ਦੱਸ ਜੋਜਨ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ।
ਗੁਣਾਃ ਸੁਵਿਦਿਤਾ ਹ੍ਯਾਸਨ੍ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਸੀਚ੍ਚ ਸ ਮਯਾ ਤੁष੍ਟਃ ਕੁਰੁਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ।। 19
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਸਨ। ਕੁਰੂ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਅਨੇਨ ਗਣਿਤਾ ਗਾਵੋ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਮਹਤ੍ਤਰਾਃ। ਬਹੁਕ੍ਸ਼ੀਰਤਰਾਸ੍ਤਾ ਵੈ ਬਹ੍ਵ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਃ ਸਪੁਤ੍ਰਿਕਾਃ ।। 20
ਇਸ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਬਹੁਤੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਹੋਰ, ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਚ ਗਾਵੋ ਬਹੁਲਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨ ਤਾਸੁ ਰੋਗੋ ਭਵਤੀਹ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍। ਤੈਸ੍ਤੈਰੁਪਯੈਰ੍ਵਿਦਿਤਂ ਮਯੈਤਦੇਤਾਨਿ ਸ਼ਿਲ੍ਪਾਨਿ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ।। 21
ਗਾਂਵਾਂ ਜਲਦੀ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਪਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਲਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ।
ऋषਭਾਨਪਿ ਜਾਨਾਮਿ ਰਾਜਨ੍ਪੂਜਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍। ਯੇषਾਂ ਮੂਤ੍ਰਮੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਅਪਿ ਪ੍ਰਸੂਯਤੇ ।। 22
ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਂਡ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਾਣਯੋਗ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਬਾਂਝ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਬੱਚਾ ਦੇ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਧਿਪੋ ਹਰ੍षਕਲੇਨ ਚੇਤਸਾ ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਮਭ੍ਯਭਾषਤ। ਨੈਵਾਨੁਮਨ੍ਯੇ ਤਵ ਕਰ੍ਮ ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਮਹੀਂ ਸਮਗ੍ਰਾਮਭਿਪਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। 23
ਮਤ्सਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈਂ।'
ਅਥ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਤਵ ਰੋਚਤੇ ਵਿਭੋ ਯਥੇष੍ਟਤੋ ਗਵ੍ਯਮਵੇਕ੍ਸ਼ ਮਾਮਕਮ੍। ਤ੍ਵਦਰ੍ਪਣਾ ਮੇ ਪਸ਼ਵੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵੈ ਪਸ਼ੂਨ੍ਸਪਾਲਾਨ੍ਭਵਤੇ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। 24
ਪਰ ਹੁਣ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਖ ਲੈ। ਮੇਰੇ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਵਾਹੇ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਵਾਂ ਹਿ ਸਨ੍ਤਿ ਵਰ੍ਣਸ੍ਯਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪृਥਗ੍ਗਣਾਨਾਮ੍। ਦਦਾਮਿ ਤੇऽਹਂ ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਪਣਾ ਮੇ ਪਸ਼ਵੋ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ।। 25
ਇਥੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਹਰ ਝੁੰਡ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪਸ਼ੂ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋਣ।
ਏਵਂ ਵਿਰਾਟੇਨ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਗੋਬਲ੍ਲਵਤਾਂ ਯਥੇष੍ਟਤਃ। ਅਜ੍ਞਾਤਚਰ੍ਯਾਮਵਸਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਯਥਾ ਰਵਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ।। 26
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਰਾਟ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੱਖ ਚਰਵਾਹੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲੁਕ ਕੇ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਰਾਟੇ ਨ੍ਯਵਸਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਭਿਰਮੋਘਵਿਕ੍ਰਮਾਃ । ਅਬੁਦ੍ਧਚਰ੍ਯਾਂ ਚਰਿਤੁਂ ਯਥਾਤਥਂ ਸਮੁਦ੍ਰਨੇਮੀਮਭਿਸ਼ਾਸ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਃ ।। 27
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ ਵਿਰਾਟ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਟੱਲ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ। ਉਹ ਅਣਪਛਾਤੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾ ਸੁਕੇਸ਼ੀ ਸਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਵੇਣੀਕੇਸ਼ਾਨ੍ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੀਨਵृਤ੍ਤਕੁਚਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਜੁਗੂਹੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮृਦੂਨਸਿਤਲੋਚਨਾ ।। 1
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਚੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵਾਲ ਤੇ ਗੋਲ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਵਾਸਸ਼੍ਚ ਪਰਿਧਾਯੈਕਂ ਕृष੍ਣਾ ਸੁਮਲਿਨਂ ਮਹਤ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇषਂ ਚ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਾ ਵ੍ਯਚਰਦਾਰ੍ਤਵਤ੍ ।। 2
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ, ਮੈਲਾ ਕਪੜਾ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਸੈਰੰਧਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਨਗਰਂ ਭੀਰੂਃ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰੀਵੇषਸਂਯੁਤਾ। ਤਾਂ ਨਰਾਃ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍ ।। 3
ਸੈਰੰਧਰੀ ਦੇ ਵੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਵਲ ਦੌੜੇ।
ਅਪृਚ੍ਛਂਸ੍ਤੇ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਚ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ। ਸਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੈਰਨ੍ਧ੍ਰ੍ਯਹਮੁਪਾਗਤਾ। ਕਰ੍ਮ ਚੇਚ੍ਛਾਮਿ ਵੈ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਸ੍ਯ ਯਾ ਮਾਂ ਭਰਿष੍ਯਤਿ ।। 4
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਸੈਰੰਧਰੀ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਵੇषੇਣ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਚ ਗਿਰਾ ਤਥਾ। ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵੀਮਨ੍ਨਹੇਤੋਰੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ।। 5
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਲਿਬਾਸ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਦੇਵੀ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਆਈ ਹੈ।
ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਤੁ ਕੈਕੇਯੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਰਮਸਂਮਤਾ। ਆਲੋਕਯਨ੍ਤੀ ਦਦृਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦ੍ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ।। 6
ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਕੈਕਈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਮਹਲ ਤੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਸਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਥਾਰੂਪਾਮਨਾਥਾਮੇਕਵਾਸਸਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾਮ੍ ।। 7
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਾਸਰਾ ਤੇ ਇਕੋ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।
ਵਿਰਾਟਭਾਰ੍ਯਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਜ੍ਜਾਤਸਂਭ੍ਰਮਾ। ਅਪ੍ਰੇषਯਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਰਾਃ ।। 8
ਵੀਰਾਟ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਨੇੜੇ ਖੜੀਆਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਅਪਨੀਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਆਨਯਧ੍ਵਮਿਹੈਵ ਤਾਮ੍। ਯਦਾ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਕਮ੍ਪਤੇ ਮੇ ਮਨਸ੍ਤਦਾ। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਮਿਹਾਨਾਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਧ੍ਵਂ ਯਦੀਚ੍ਛਥ ।। 9
ਇਥੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ; ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ, ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ ਤੇ ਮਿਲਵਾ ਦਿਓ।
ਤਾਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪਰਿਸਂਗਤਾਃ। ਆਨੀਯ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵੇਨਾਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ।। 10
ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕੋਲ ਆਈਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲਿਆ ਗਈਆਂ।
ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਸੁਦੇष੍ਣਾ ਹਰ੍ਮ੍ਯਭੂਤਲੇ। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੈषਯਚ੍ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ। ਆਯਾਹ੍ਯਸ੍ਮਾਭਿਰੇਵਾਦ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਯਥੇष੍ਟਤਃ ।। 11
ਭਲੀਏ, ਰਾਣੀ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਪੇਜਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤਾਸਾਂ ਵਚਨਂ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਾ। ਈਪ੍ਸਿਤਰ੍ਥਾਤਿਲਾਭੇਨ ਹृष੍ਟਾऽऽਯਾਤਾ ਗृਹੋਤ੍ਤਮਮ੍ ।। 12
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮ ਹ੍ਯੁਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਤ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਮਹਿषੀ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਸੁਦੇष੍ਣਾਮਗਮਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਰਾਜਭਾਰ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ।। 13
ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਘਰਵਾਲੀ ਸੀ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਨ੍ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਮृਦੂਨ੍ਦੀਰ੍ਘਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਗ੍ਰਥ੍ਯਾਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਕੁਞ੍ਚਿਤਾਗ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਗ੍ਰਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਨ੍ਨਿਬਧ੍ਯ ਚ। ਜੁਗੂਹੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮृਦੂਨਾਯਤਲੋਚਨਾ ।। 14
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਤੇ ਲੰਮੇ ਵਾਲ, ਜੋ ਹਲਕੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਜਾ ਪਾਸੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਾ। ਹ੍ਰੀਨਿषੇਵਾਨ੍ਵਿਤਾ ਬਾਲਾ ਕਮ੍ਪਮਾਨਾ ਲਤੇਵ ਸਾ ।। 15
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਲੱਜਵਾਨ ਤੇ ਸੰਕੋਚੀ, ਰਾਜਾ ਵੀਰਾਟ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਵਸ੍ਥਿਤਾਂ ਹੈਮੇ ਪੀਠੇ ਰਤ੍ਨਪਰਿਚ੍ਛਦੇ ।। 16
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਤਖ਼ਤ ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਕ੍ਤਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਮੇਘੇ ਸੌਦਾਮਿਨੀਮਿਵ । ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍ ।। 17
ਲਾਲ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਭ੍ਰੂਂ ਸੁਕੇਸ਼ੀਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਕੁਬ੍ਜਵਾਮਨਮਧ੍ਯਗਾਮ੍। ਬਹੁਪੁष੍ਪੋਪਕੀਰ੍ਣਾਯਾਂ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਵੇਦਿਮਿਵਾਧ੍ਵਰੇ ।। 18
ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਨਾਜੁਕ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਯਗਿਆ ਦੀ ਵੇਦੀ।