ਪੌਰਵੇਣਾਥ ਵਯਸਾ ਰਾਜਾ ਯੌਵਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਯਾਯਾਤੇਨਾਪਿ ਵਯਸਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੂਰੁਰਕਾਰਯਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਪੂਰੁ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਪੂਰੁ, ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਉਮਰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਯਾਤਿਰਪਰਾਜਿਤਃ। ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਅਜੇਤ ਯਯਾਤੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯਯਾਤਿਰਪਿ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਚ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਚ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰੇਮੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਵਨੇ
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਨਾਲ ਚੈਤਰਰਥ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਮਾਣਿਆ।
ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਕਾਮਾਨਾਂ ਸ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਅਵੇਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਮਾਂ ਗਾਥਾਂ ਤਦਾ ਜਗੌ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਨਾ ਪਾ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੀਤ ਉਚਾਰਿਆ।
ਨ ਜਾਤੁ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨਾਮੁਪਭੋਗੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਇਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਘਿਉ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਨਾਲਮੇਕਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੀ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਪਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨਾਲ ਕੰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਯਦਾ ਚਾਯਂ ਯਦਾ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬਿਭ੍ਯਤਿ। ਯਦਾ ਨੇਚ੍ਛਤਿ ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਾ ਡਰਦਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਾਮਾਨਾਂ ਫਲ੍ਗੁਤਾਂ ਨृਪ। ਸਮਾਧਾਯ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਜ੍ਜਰਾਂ ਸੁਤਾਤ੍
ਇੰਝ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਥੋੜੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਯਯਾਤਿਰਪਰਾਜਿਤਃ।' ਦਤ੍ਵਾ ਚ ਯੌਵਨਂ ਰਾਜਾ ਪੂਰੁਂ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਚ। ਅਤृਪ੍ਤ ਏਵ ਕਾਮਾਨਾਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਜੇਤ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਦੇ ਕੇ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਦਾਯਾਦਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਵਂਸ਼ਕਰਃ ਸੁਤਃ। ਪੌਰਵੋ ਵਂਸ਼ ਇਤਿ ਤੇ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਲੋਕੇ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
"ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰਸ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਤਤਃ ਸ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪੂਰੁਂ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਚ। ਤਤਃ ਸੁਚਰਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭृਗੁਤੁਙ੍ਗੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ, ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਕੇ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਾਲਧਰ੍ਮਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍। ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਨਸ਼ਨਂ ਸਦਾਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਯਯਾਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਜੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਦਸ਼ਮੋ ਯਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ। ਕਥਂ ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰਤਨਯਾਂ ਲੇਭੇ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪੂਰਖ ਹਨ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਹਨ—ਉਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਦੁਲਭ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਿਆ?
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਪੋਧਨ। ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਚ ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਂਸ਼ਕਰਾਨ੍ਪृਥਕ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤਫਸੀਲ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ! ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸੋ।
ਯਯਾਤਿਰਾਸੀਨ੍ਨृਪਤਿਰ੍ਦੇਵਰਾਜਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਤਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਵृषਪਰ੍ਵਾਣੌ ਵਵ੍ਰਾਤੇ ਵੈ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਯਯਾਤਿ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਜਨਮੇਜਯ। ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਯੋਗਂ ਯਯਾਤੇਰ੍ਨਾਹੁषਸ੍ਯ ਚ
ਹੁਣ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਯਾਤਿ ਨਾਹੁਸ਼ ਅਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।
ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਮਜਾਯਤ ਵੈ ਮਿਥਃ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਘਰ੍षਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਿਗੀषਯਾ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਵ੍ਰਿਰੇऽਙ੍ਗਿਰਸਂ ਮੁਨਿਮ੍। ਪੌਰੋਹਿਤ੍ਯੇਨ ਯਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਕਾਵ੍ਯਂ ਤੂਸ਼ਨਸਂ ਪਰੇ
ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਗਿਰਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ, ਜਦਕਿ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਾਵ੍ਯ ਉਸ਼ਨਸ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਤਾਵੁਭੌ ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਿਨੌ ਭृਸ਼ਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਯਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਯੁਧਿ ਸਂਗਤਾਨ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਕਾਵ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯੋਧਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸੁਰਾਨ੍
ਪਰ ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਫੇਰ ਉੱਠ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਸੁਰਾਸ੍ਤੁ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਯਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਨ ਤਾਨ੍ਸਞ੍ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਹਿ ਵੇਦ ਸ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਾਂ ਕਾਵ੍ਯੋਵੇਤ੍ਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਞ੍ਜੀਵਿਨੀਂ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਕਾਵ੍ਯ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤੇ ਤੁ ਦੇਵਾ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਕਾਵ੍ਯਾਦੁਸ਼ਨਸਸ੍ਤਦਾ। ਊਚੁਃ ਕਚਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਕਚ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਭਜਮਾਨਾਨ੍ਭਜਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਕੁਰੁ ਨਃ ਸਾਹ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਾ ਸਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨਿਵਸਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇऽਮਿਤਤੇਜਸਿ
ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ। ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਤਾਮਾਹਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਭਾਗਭਾਙ੍ਗੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਵृषਪਰ੍ਵਸਮੀਪੇ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਕੋਲੋਂ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆ, ਤੈਨੂੰ ਭਾਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇਗਾ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਦਾਨਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍। ਤਮਾਰਾਧਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਭਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਵਯਾਃ ਕਵਿਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਕਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਚ ਦਯਿਤਾਂ ਸੁਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤ੍ਵਮਾਰਾਧਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੀਲਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਮਾਧੁਰ੍ਯੈਰਾਚਾਰੇਣ ਦਮੇਨ ਚ। ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਂ ਹਿ ਤੁष੍ਟਾਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ, ਦਇਆ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ—ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸੁਤਃ ਕਚਃ। ਤਦਾऽਭਿਪੂਜਿਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਮੀਪੇ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਚ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।