ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਿ ਚ ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤੁ ਨਰਾ ਭੁਵਿ । ਨ ਤੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁਤ੍ਰਤੋ ਧਨਤੋਪਿ ਵਾ ।। 20
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਦੁਰ੍ਗਾਤ੍ਤਾਰਯਸੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਜਨੈਃ । ਕਾਨ੍ਤਾਰੇष੍ਵਵਸਨ੍ਨਾਨਾਂ ਮਗ੍ਰਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ। ਦਸ੍ਯੁਭਿਰ੍ਵਾ ਨਿਰੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਪਰਮਾ ਨृਣਾਮ੍ ।। 21
ਤੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ 'ਦੁਰਗਾ' ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆਂ ਜਾਂ ਡਾਕੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘਿਰਿਆਂ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।
ਜਲਪ੍ਰਤਰਣੇ ਚੈਵ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇष੍ਵਟਵੀषੁ ਚ। ਯੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਮਹਾਦੇਵਿ ਨ ਚ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ।। 22
ਜਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਵਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ।
ਤ੍ਵਂ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਧृਤਿਃ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਹ੍ਰੀਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾ ਸਂਤਤਿਰ੍ਮਤਿਃ। ਸਂਧ੍ਯਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਭਾ ਨਿਦ੍ਰਾ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾ ਕਾਂਤਿਃਕ੍ਸ਼ਮਾਦਯਾ ।। 23
ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਰਤੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹੌਸਲਾ, ਸਫਲਤਾ, ਲਜਾ, ਗਿਆਨ, ਵੰਸ਼, ਬੁਧੀ, ਸੰਧਿਆ, ਰਾਤ, ਚਾਨਣ, ਨੀਂਦ, ਚਾਨਣੀ, ਸੋਭਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਤੇ ਦਇਆ ਹੈਂ।
ਨृਣਾਂ ਚ ਬਨ੍ਧਨਂ ਮੋਹਂ ਪੁਤ੍ਰਨਾਸ਼ਂ ਧਨਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਵ੍ਯਾਧਿਂ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਭਯਂ ਚੈਵ ਪੂਜਿਤਾ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਸਿ ।। 24
ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ, ਭਟਕਾਵਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਹਾਨੀ, ਧਨ ਦੀ ਘਾਟ, ਰੋਗ, ਮੌਤ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਸੋਹਂ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਣਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਤਵ ਦੇਵਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ ।। 25
ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸਤ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਾ ਭਵਸ੍ਵ ਨਃ। ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਮੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਸ਼ਰਣ੍ਯੇ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲੇ ।। 26
ਹੇ ਕੰਵਾਂ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਸੱਚੀ ਦਯਾ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਦੁਰਗਾ, ਹੇ ਸਭ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਹਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍ । ਉਪਗਮ੍ਯ ਤੁ ਰਾਜਾਨਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 27
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਦੀਯਂ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਚਿਰਾਦੇਵ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯਸ੍ਤਵ ।। 28
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੇਰੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮਮ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਕੌਰਵਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮੇਦਿਨੀਂ ਪੁਨਃ ।। 29
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਵੇਂਗਾ।
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਪੁष੍ਕਲਾਮ੍ । ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਤੇ ਸੌਖ੍ਯਮਾਰੋਗ੍ਯਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। 30
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵੇਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯੇ ਚ ਸਂਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੋਕੇ ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਾਃ। ਤੇषਾਂ ਤੁष੍ਟਾ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਜ੍ਯਮਾਯੁਰ੍ਵਪੁਃ ਸੁਤਮ੍ ।। 31
ਜੋ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਗੀਤ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨ ਜਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਵਾਸੇ ਨਗਰੇ ਵਾऽਪਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਕਟੇ । ਅਟਵ੍ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਗਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਸਾਗਰੇ ਗਹਨੇ ਗਿਰੌ ।। 32
ਚਾਹੇ ਜੇੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪਰਦੇਸ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜੀ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਡੂੰਘੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਹੋਣ,
ਯੇ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾऽਹਂ ਭਵਤਾ ਸ੍ਮृਤਾ । ਨ ਤੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਂਚਿਤਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। 33
ਜੋ ਰਾਜੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਵਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਪਠੇਤ ਵਾ। ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ।। 34
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਵਧੀਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵੋ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਨ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੁਰਕੋ ਨਰਾ ਵਾ ਤਨ੍ਨਿਵਾਸਿਨਃ ।। 35
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਨਾ ਤਾਂ ਕੌਰਵ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਥੇ ਦੇ ਲੋਕ ਪਛਾਣ ਸਕਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਦਾ ਦੇਵੀ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ।।] 36
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਜਲਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਮਹਰ੍षਿਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਿषੇਵਿਤੋਦਕਾਮ੍। ਤ੍ਰਿਲੋਕਕਾਨ੍ਤਾਮਵਤੀਰ੍ਯ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮृषੀਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਨਤਪਰ੍ਯਨ੍ ।। 1
ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁਭ, ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਾਹਨਵੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਗਏ, ਜਿਸਦੇ ਪਾਣੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਹ੍ਯਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ ਹੁਤ੍ਵਾऽਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਕृਤਜਪ੍ਯਮਙ੍ਗਲਃ । ਦਿਸ਼ਂ ਤਥੈਨ੍ਦ੍ਰੀਮਭਿਤਃ ਪ੍ਰਪੇਦਿਵਾਨ੍ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਧਰ੍ਮਮੁਪਾਹ੍ਵਯਚ੍ਛਨੈਃ ।। 2
ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ, ਜਪ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰੀਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸੱਦਾ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਮਮ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਾ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਜਲਾਰ੍ਥਿਨੋ ਮੇ ਤृषਿਤਸ੍ਯ ਸੋਦਰਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਜਲਾਸ਼ਯਮ੍ ।। 3
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਪਿਆਸੇ ਭਰਾ, ਜਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਏ।
ਨਿਪਾਤਿਤਾ ਯਕ੍ਸ਼ਵਰੇਣ ਤੇ ਵਨੇ ਮਹਾਹਵੇ ਵਜ੍ਰਭृਤੇਵ ਦਾਨਵਾਃ । ਮਯਾ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਵਰਦੋ ਹਿ ਤੋषਿਤੋ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਤਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਸਮੁਚ੍ਚਯਂ ਗੁਰੁਃ ।। 4
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ 'ਚ, ਉਹ ਯਕਸ਼ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਸ ਮੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਰਂ ਦਦੌ ਪਰਿष੍ਵਜਂਸ਼੍ਚਾਹ ਤਥੈਵ ਸੌਹृਦਾਤ੍। ਵृਣੀष੍ਵ ਯਦ੍ਵਾਞ੍ਛਸਿ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ ਸ੍ਥਿਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਮ੍ ।। 5
ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ; ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ।'
ਸ ਵੈ ਮਯੋਕ੍ਤੋ ਵਰਦਃ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਦੈਵ ਮੇ ਧਰ੍ਮਰਤਾ ਮਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਇਮੇ ਚ ਜੀਵਨ੍ਤੁ ਮਮਾਨੁਜਾਃ ਪ੍ਰਭੋ ਵਯਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਜਯਂ ਤਥਾऽऽਪ੍ਨੁਮਃ ।। 6
ਮੈਂ ਫਿਰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ; ਮੇਰੇ ਇਹ ਭਰਾ ਜੀਵਨ ਰਹਿਣ; ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।'
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਤੁ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਪ੍ਤਿਰੇਵ ਚ। ਵਰੋ ਮਮੈषੋਸ੍ਤੁ ਯਥਾऽਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਨ ਤਨ੍ਮृषਾ ਦੇਵਵृषੋ ਯਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 7
ਮੇਰੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਮਿਲੇ, ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਇਹੀ ਵਰ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਇਹ ਝੂਠ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਤਦੈਵ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਰੂਪਮੇਵਾਭਵਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। 8
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਸ੍ਤਰੁਣਸ੍ਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡਭृਤ੍ਕਮਣ੍ਡਲੂष੍ਣੀषਧਰੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਸੁਰਕ੍ਤਮਾਞ੍ਜਿष੍ਠਵਰਾਮ੍ਬਰਃ ਸ਼ਿਖੀ ਪਵਿਤ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾऽਦ੍ਭੁਤਮ੍ ।। 9
ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤਿੰਨ ਡੰਡਾ, ਕਮੰਡਲ ਅਤੇ ਪੱਗ ਵਾਲਾ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜੁੜੀ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤਥੈਵ ਤੇषਾਮਪਿ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਾਂ ਯਥੋਚਿਤਾਰ੍ਹਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰਸ੍ਰਜਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਰਾਜਨ੍ਨਭਵਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਧਰ੍ਮਾਗ੍ਰ੍ਯਫਲਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ।। 10
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹੋਰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਢੁਕਵੇਂ ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਨਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਰ੍ਯੁਤਸ੍ਤ੍ਵਥਰ੍ਵਰੂਪੇਣ ਬਭੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਨਿਬਦ੍ਧਵੈਡੂਰ੍ਯਸਿਤਾਨ੍ਸਕਾਞ੍ਚਨਾਨ੍ਨृਪਸ੍ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਰਿਵੇष੍ਟ੍ਯ ਵਾਸਸਃ ।। 11
ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ, ਨੀਲਮ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ।
ਤਤੋ ਵਿਰਾਟਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੂਰਾਤ੍ਸੁਸਮृਦ੍ਧਤੇਜਸਮ੍। ਅਨਨ੍ਤਤੇਜੋਜ੍ਵਲਿਤਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਂ ਦੁਰਾਸਦਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵਿषਂ ਯਥੋਰਗਮ੍ ।। 12
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਅੰਤਹੀਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਸਭਾਸਦਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਭਿਰ੍ਜਨੈਰ੍ਵृਤਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਨਾਨਾਵਿਧਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਭਿਃ । ਉਪਾਯਨੌਘੈਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਦ੍ਭਿਰਾਚਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਭਿਃ ।। 13
ਉਹ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਲੋਕ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਢੇਰ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।