ਆਗੋਪਾਲਾਵਿਪਾਲੇਭ੍ਯਃ ਕਰ੍षਕੇਭ੍ਯਃ ਪਰਂਤਪ। ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਗਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ।। 58
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਗੋਆਲੇ, ਭੇੜ-ਬਕਰੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਅਸ਼ੀਤਿਸ਼ਤਵਰ੍ਪੇਯਂ ਮਾਤਾऽਸ੍ਮਾਕਮਿਹਾਨ੍ਤਿਕੇ । ਬਹੁਕਾਲਪਰੀਣਾਮਾ ਮृਤ੍ਯੋਸ੍ਤੁ ਵਸ਼ਮੇਯੁਪੀ । ਨ ਚਾਗ੍ਨਿਸਂਸ੍ਕਾਰਮਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਾ ਕੁਲਧਰ੍ਮਤਃ ।। 59
ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਅੱਸੀ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਹੈ; ਪਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਯਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਤਮੇਵਮृਚੁਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਕੁਲਧਰ੍ਮੋ ਨ ਈਦृਸ਼ਃ ।। 60
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ ਅਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ; ਪਰ ਸਾਡੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰੀਤ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਨਾਦਯਨ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੇਯਮਿਹਾਸ੍ਮਾਕਂ ਜਨਨੀ ਸ਼ੋਕਵਿਹ੍ਵਲਾ ।। 61
ਉਹ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, 'ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਂ।'
ਵਨੇ ਵਿਚਰਮਾਣਾਨਾਂ ਲੁਬ੍ਧਾਨਾਂ ਵਨਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਕੁਲਧਰ੍ਮੋऽਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪੂਰ੍ਵੈਰਾਚਰਿਤਃ ਪੁਰਾ ।। 62
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਨ ਜੀਣ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਇਹੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਮਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਤੇ ਸੁਕृਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਨ੍ਤਾਦਵਘੁष੍ਯ ਚ। ਭੀਮਸੇਨੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਾਵੁਭਾਵਪਿ ।। 63
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਇਆ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ—
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਤਤੋ ਯਥਾਸਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤਦਾ ।। 64
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਰਾਜ-ਪਤਨੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਧੁਰਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਸਮੀਪਂ ਵਸ੍ਤੁਮਞ੍ਜਸਾ। ਅਜ੍ਞਾਤਚਰ੍ਯਾਂ ਚਰਿਤੁਂ ਵਰ੍षਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮ੍ ।। 65
ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਲਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤੇਰਵਾਂ ਸਾਲ ਗੁਪਤ ਜੀਵਨ ਜੀਣ ਲਈ—
ਅਤਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਚਕਾਰੈषਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਜਯੋ ਜਯੇਸ਼ੋ ਵਿਜਯੋ ਜਯਤ੍ਸੇਨੋ ਜਯਦ੍ਬਲਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਨਾਂ ਦਿੱਤੇ: ਜਯ, ਜਯੇਸ਼, ਵਿਜਯ, ਜਯਤਸੇਨ, ਜਯਦਬਲ।
ਆਪਤ੍ਸੁ ਨਾਮਭਿਸ੍ਤ੍ਵੇਤੈਃ ਸਮਾਹ੍ਵਾਮਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ।। 66 ।। ਤਤੋ ਯਥਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਨਗਰਂ ਮਹਤ੍
ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਵਾਂਗੇ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਅਜ੍ਞਾਤਚਰ੍ਯਾਂ ਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਵਰ੍षਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮ੍ ।। 67
ਉਹ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤੇਰਵਾਂ ਸਾਲ ਗੁਪਤ ਜੀਵਨ ਜੀਣਗੇ।
ਵਿਰਾਟਨਗਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਮਾਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਸ੍ਤੁਵਨ੍ਮਨਸਾ ਦੇਵੀਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ।। 1
ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਯਸ਼ੋਦਾਗਰ੍ਭਸਂਭੂਤਾਂ ਨਾਰਾਯਣਵਰਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਨਨ੍ਦਗੋਪਕੁਲੇ ਜਾਤਾਂ ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਾਂ ਕੁਲਵਰ੍ਧਨੀਮ੍ ।। 2
ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰੀ, ਨੰਦ ਗੋਆਲੇ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ।
ਕਂਸਵਿਦ੍ਰਾਵਣਕਰੀਮਸੁਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰੀਮ੍। ਸ਼ਿਲਾਤਟਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਮਾਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਾਮਿਨੀਮ੍ ।। 3
ਕੰਸ ਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰੱਖੀ ਗਈ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਦੇਵੀਂ ਖਙ੍ਗਖੇਟਕਧਾਰਿਣੀਮ੍ ।। 4
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਸਮਾਨੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਖੜਗ ਤੇ ਢਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਯੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਤਾਨ੍ਵੈ ਤਾਰਯਤੇ ਪਾਪਾਤ੍ਪਙ੍ਕੇ ਗਾਮਿਵ ਦੁਰ੍ਬਲਾਮ੍ ।। 5
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤੂਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਦੇ ਕੀਚੜ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਕੜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਭੂਯੋ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸਂਭਵੈਃ । ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦੇਵੀਂ ਸਹਾਨੁਜਃ ।। 6
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਵਰਦੇ ਕृष੍ਣੇ ਕੁਮਾਰਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਿ । ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਾਕਾਰੇ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨੇ ।। 7
ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਕੁਮਾਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੇ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਰੇ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰੇ। ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਵਲਯੇ ਕੇਯੂਰਾਙ੍ਗਦਧਾਰਿਣਿ ।। 8
ਚਾਰ ਹਥਾਂ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਭਾਸਿ ਦੇਵਿ ਯਥਾ ਪਦ੍ਮਾ ਨਾਰਾਯਣਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਵਿਸ਼ਦਂ ਤਵ ਖੇਚਰਿ ।। 9
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਪਦਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੌਮਾਰੀ ਵ੍ਰਤ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲੀ।
ਕृष੍ਣਚ੍ਛਵਿਸਮਾ ਕृष੍ਣਾ ਸਂਕਰ੍षਣਸਮਾਨਨਾ । ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਵਿਪੁਲੌ ਬਾਹੁ ਸ਼ਕ੍ਰਧ੍ਵਜਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯੌ ।। 10
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਪਾਤ੍ਰੀ ਚ ਪਙ੍ਕਜੀ ਘਣ੍ਟੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਚ ਯਾ ਭੁਵਿ । ਪਾਸ਼ਂ ਧਨੁਰ੍ਮਹਾਚਕ੍ਰਂ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਚ ।। 11
ਤੂੰ ਹਥੀਂ ਪਾਤਰ, ਕਮਲ, ਘੰਟੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਫੰਨਾ, ਧਨੁ, ਵੱਡਾ ਚੱਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਭੂषਿਤਾ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਿਸ੍ਪਰ੍ਧਿਨਾ ਦੇਵਿ ਮੁਖੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵਿਰਾਜਸੇ ।। 12
ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਮੁਖ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾੜਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕੁਟੇਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਕੇਸ਼ਬਨ੍ਧੇਨ ਸ਼ੋਭਿਨਾ। ਭੁਜਙ੍ਗਾਭੋਗਵਾਸੇਨ ਸ਼੍ਰੋਣਿਸੂਤ੍ਰੇਣ ਰਾਜਤਾ ।। 13
ਅਜੋਕੇ ਮਕੁਟ, ਸੋਹਣੀ ਕੇਸ਼-ਗੁੱਥ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਾਲਾ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਕਮਰਬੰਦ, ਇਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਰੌਣਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਭ੍ਰਾਜਸੇ ਚਾऽऽਬਦ੍ਧੇਨ ਭੋਗੇਨੇਵੇਹ ਮਨ੍ਦਰਃ। ਧ੍ਵਜੇਨ ਸ਼ਿਖਿਪਿਚ੍ਛਾਨਾਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੇਨ ਵਿਰਾਜਸੇ ।। 14
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਲਪੇਟ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ। ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੌਮਾਰਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪਾਵਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤੂਯਸੇ ਦੇਵਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਪੂਜ੍ਯਸੇऽਪਿ ਚ ।। 15
ਕੌਮਾਰੀ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰ ਕੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋਈ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਮਹਿषਾਸੁਰਨਾਸ਼ਿਨਿ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਮੇ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ ਸ਼ਿਵਾ ਭਵ ।। 16
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇ।
ਜਯਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਯਾ ਚੈਵ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਚ ਜਯਪ੍ਰਦਾ। ਮਮਾਪਿ ਵਿਜਯਂ ਦੇਹਿ ਵਰਦਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ।। 17
ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਤੇ ਵਿਜੈ ਹੈਂ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਜਿੱਤ ਬਖ਼ਸ਼, ਹੇ ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲੀ।
ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇ ਚੈਵ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਤਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਹਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍। ਕਾਲਿ ਕਾਲਿ ਮਹਾਕਾਲਿ ਸ਼ੀਧੁਮਾਂਸਪਸ਼ੁਪ੍ਰਿਯੇ ।। 18
ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਹੇ ਕਾਲੀ, ਹੇ ਮਹਾਕਾਲੀ, ਰਕਤ, ਮਾਸ ਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਬਲੀ ਦੀ ਪਿਆਰਣ।
ਕृਤਾਨੁਯਾਤ੍ਰਾ ਭੂਤੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਰਦਾ ਕਾਮਚਾਰਿਣੀ। ਭਾਰਾਵਤਾਰੇ ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ।। 19
ਭੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਸਮੇਂ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਹੋਣਗੇ।