ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪਰ੍ਯਬਧ੍ਨਤ ਤਚ੍ਛਵਮ੍ ।। 48
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾऽਭਿਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਰਦਂ ਕੁਬੇਰਂ ਵਰੁਣਾਨਿਲੌ ।। 49
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਦਾਤਾ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਂ ਯਮਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਸੋਮਾਰ੍ਕੌ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਚ । ਪृਥਿਵੀਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੋਪਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ । ਵਸੂਸ਼੍ਚਂ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜ੍ਵਲਨਂ ਚਾਤਿਤੇਜਸਮ੍ ।। 50
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਯਮ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੋਮ, ਸੂਰਜ, ਧਰਮ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਵਸੂ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਿਵਾਚਰਾ ਰਾਤ੍ਰਿਚਰਾਣਿ ਵਾऽਪਿ ਯਾਨੀਹ ਭੂਤਾਨ੍ਯਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਾਨਿ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੇਪਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤੋऽਹਮ੍ ।। 51
ਉਸ ਨੇ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਨਾ ਗਿਣੀਆਂ ਗਈਆਂ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਹਾਰੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਾਨੀਹ ਮਹਾਬਲਾਨਿ ਨ੍ਯਾਸਂ ਮਹਾਦੇਵਸਮੀਪਤੋ ਵੈ। ਨ੍ਯਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਾਯੁਸਮੀਪਤਸ਼੍ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਂ ਚ ਸਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮ੍ ।। 52
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਏष ਨ੍ਯਾਸੋ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਃ ਸੋਮਮੂਰ੍ਯਾਨਿਲਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਮਮ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਾ ਦੇਯਂ ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ।। 53
ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਮੈਂ ਸੋਮ, ਚੰਦ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੀਰਵਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਨੇਦਂ ਭੀਮੇ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਮਯਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਆਮਰ੍षਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਅਪੂਰ੍ਣਕਾਲੇ ਪ੍ਰਹਰੇਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਜਾਤਮਤ੍ਸਰਃ ।। 54
ਇਹ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਵਨਵਾਸਾਯ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਸਮਯੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇ ਤੁ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਨਿਹਨ੍ਮਹੇ ।। 55
ਜੇ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਵਨਵਾਸ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਜਦ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਸੀਂ ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗੇ।
ਏष ਚਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕਾਮਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰਲਂ ਯਸ਼ਃ। ਮਦਾਯਤ੍ਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। 56
ਇਹ ਉਦੇਸ਼, ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਇਜ਼ਤ, ਸ਼ੋਭਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਦੈਵਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਮੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਨਗਰਂ ਗਨ੍ਤੁਮਾਯਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਹ ।। 57
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਇਕੱਠੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਆਗੋਪਾਲਾਵਿਪਾਲੇਭ੍ਯਃ ਕਰ੍षਕੇਭ੍ਯਃ ਪਰਂਤਪ। ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਗਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ।। 58
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਗੋਆਲੇ, ਭੇੜ-ਬਕਰੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਅਸ਼ੀਤਿਸ਼ਤਵਰ੍ਪੇਯਂ ਮਾਤਾऽਸ੍ਮਾਕਮਿਹਾਨ੍ਤਿਕੇ । ਬਹੁਕਾਲਪਰੀਣਾਮਾ ਮृਤ੍ਯੋਸ੍ਤੁ ਵਸ਼ਮੇਯੁਪੀ । ਨ ਚਾਗ੍ਨਿਸਂਸ੍ਕਾਰਮਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਾ ਕੁਲਧਰ੍ਮਤਃ ।। 59
ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਅੱਸੀ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਹੈ; ਪਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਯਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਤਮੇਵਮृਚੁਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਕੁਲਧਰ੍ਮੋ ਨ ਈਦृਸ਼ਃ ।। 60
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ ਅਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ; ਪਰ ਸਾਡੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰੀਤ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਨਾਦਯਨ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੇਯਮਿਹਾਸ੍ਮਾਕਂ ਜਨਨੀ ਸ਼ੋਕਵਿਹ੍ਵਲਾ ।। 61
ਉਹ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, 'ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਂ।'
ਵਨੇ ਵਿਚਰਮਾਣਾਨਾਂ ਲੁਬ੍ਧਾਨਾਂ ਵਨਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਕੁਲਧਰ੍ਮੋऽਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪੂਰ੍ਵੈਰਾਚਰਿਤਃ ਪੁਰਾ ।। 62
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਨ ਜੀਣ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਇਹੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਮਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਤੇ ਸੁਕृਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਨ੍ਤਾਦਵਘੁष੍ਯ ਚ। ਭੀਮਸੇਨੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਾਵੁਭਾਵਪਿ ।। 63
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਇਆ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ—
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਤਤੋ ਯਥਾਸਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤਦਾ ।। 64
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਰਾਜ-ਪਤਨੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਧੁਰਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਸਮੀਪਂ ਵਸ੍ਤੁਮਞ੍ਜਸਾ। ਅਜ੍ਞਾਤਚਰ੍ਯਾਂ ਚਰਿਤੁਂ ਵਰ੍षਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮ੍ ।। 65
ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਲਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤੇਰਵਾਂ ਸਾਲ ਗੁਪਤ ਜੀਵਨ ਜੀਣ ਲਈ—
ਅਤਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਚਕਾਰੈषਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਜਯੋ ਜਯੇਸ਼ੋ ਵਿਜਯੋ ਜਯਤ੍ਸੇਨੋ ਜਯਦ੍ਬਲਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਨਾਂ ਦਿੱਤੇ: ਜਯ, ਜਯੇਸ਼, ਵਿਜਯ, ਜਯਤਸੇਨ, ਜਯਦਬਲ।
ਆਪਤ੍ਸੁ ਨਾਮਭਿਸ੍ਤ੍ਵੇਤੈਃ ਸਮਾਹ੍ਵਾਮਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ।। 66 ।। ਤਤੋ ਯਥਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਨਗਰਂ ਮਹਤ੍
ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਵਾਂਗੇ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਅਜ੍ਞਾਤਚਰ੍ਯਾਂ ਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੋ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਵਰ੍षਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮ੍ ।। 67
ਉਹ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤੇਰਵਾਂ ਸਾਲ ਗੁਪਤ ਜੀਵਨ ਜੀਣਗੇ।
ਵਿਰਾਟਨਗਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਮਾਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਸ੍ਤੁਵਨ੍ਮਨਸਾ ਦੇਵੀਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ।। 1
ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਯਸ਼ੋਦਾਗਰ੍ਭਸਂਭੂਤਾਂ ਨਾਰਾਯਣਵਰਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਨਨ੍ਦਗੋਪਕੁਲੇ ਜਾਤਾਂ ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਾਂ ਕੁਲਵਰ੍ਧਨੀਮ੍ ।। 2
ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰੀ, ਨੰਦ ਗੋਆਲੇ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ।
ਕਂਸਵਿਦ੍ਰਾਵਣਕਰੀਮਸੁਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰੀਮ੍। ਸ਼ਿਲਾਤਟਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਮਾਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਾਮਿਨੀਮ੍ ।। 3
ਕੰਸ ਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰੱਖੀ ਗਈ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਦੇਵੀਂ ਖਙ੍ਗਖੇਟਕਧਾਰਿਣੀਮ੍ ।। 4
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਸਮਾਨੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਖੜਗ ਤੇ ਢਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਯੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਤਾਨ੍ਵੈ ਤਾਰਯਤੇ ਪਾਪਾਤ੍ਪਙ੍ਕੇ ਗਾਮਿਵ ਦੁਰ੍ਬਲਾਮ੍ ।। 5
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤੂਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਦੇ ਕੀਚੜ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਕੜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਭੂਯੋ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸਂਭਵੈਃ । ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦੇਵੀਂ ਸਹਾਨੁਜਃ ।। 6
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਵਰਦੇ ਕृष੍ਣੇ ਕੁਮਾਰਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਿ । ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਾਕਾਰੇ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨੇ ।। 7
ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਕੁਮਾਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੇ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਰੇ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰੇ। ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਵਲਯੇ ਕੇਯੂਰਾਙ੍ਗਦਧਾਰਿਣਿ ।। 8
ਚਾਰ ਹਥਾਂ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਭਾਸਿ ਦੇਵਿ ਯਥਾ ਪਦ੍ਮਾ ਨਾਰਾਯਣਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਵਿਸ਼ਦਂ ਤਵ ਖੇਚਰਿ ।। 9
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਪਦਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੌਮਾਰੀ ਵ੍ਰਤ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲੀ।