ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਵਜ੍ਰਹਾਟਕਭੂषਿਤਮ੍ । ਜ੍ਯਾਪਾਸ਼ਂ ਧਨੁषਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨੋऽਵਤਾਰਯਤ੍ ।। 28
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਉਤਾਰ ਲਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਤੰਦ ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਛੂਹਾ ਸੀ।
ਨਕੁਲਂ ਪੁਨਰਾਹੂਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਉਵਾਚ ਯੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਜਿਘਾਂਸਸਿ ।। 29
ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਹੜੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ?'
ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰਾਞ੍ਜਿਤਵਾਨ੍ਯੇਨ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਗਾਣ੍ਡੀਵਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਂ ਸਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਨਿਭਂ ਵਰਮ੍ ।। 30
ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੁਰਾਠ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗ ਜਾਂ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਵਾਨੁਰੂਪਂ ਸੁਕृਤਂ ਚਾਪਮੇਤਦਲਙ੍ਕृਤਮ੍। ਤਦ੍ਵ੍ਯਂਸਯਿਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯਾਪਾਸ਼ਂ ਨਿਧਾਤੁਂ ਧਨੁਰਾਹਰ ।। 31
ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ; ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਤੰਦ ਉਤਾਰ ਕੇ ਧਨੁ ਰੱਖ ਦੇ।
ਅਜਯਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮਾਸ਼ਾਂ ਧਨੁषਾ ਯੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਸ੍ਯੋ ਮਿਤਭਾषਿਤਾ ।। 32
ਇਸੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਹ ਵੱਡੇ, ਚਿਹਰਾ ਤਾਮੜਾ ਤੇ ਬੋਲ ਘੱਟ, ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਕੁਲੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਰੂਪੇ ਯਸ੍ਯੇਤਿ ਨਕੁਲਃ ਸ੍ਮृਤਃ ।। 33
ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹੈ।
ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਧਰ੍ਮਸੁਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਗਧਾਂਸ਼੍ਚਾਜਿਸ਼ੋਭਨਃ ।। 34
ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਫਿਰ ਬੋਲੇ: 'ਜਿਸਨੇ ਕਲਿੰਗ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮਗਧਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ।'
ਯੇਨੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਰੇ ਅਧਾਕ੍ਸ਼ੀਰਰਿਮਰ੍ਦਨ। ਤਤ੍ਸ੍ਰਂਸਯਿਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯਾਪਾਸ਼ਂ ਨਿਧਾਤੁਂ ਧਨੁਰਾਹਰ ।। 35
ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਉਤਾਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦੇ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਚਾਰੋ ਦਿਸ਼ਂ ਯੇਨਾਜਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਅਪਜ੍ਯਮਕਰੋਦ੍ਵੀਰਃ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਦਾਯੁਧਮ੍ ।। 36
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਦੱਖਣੀ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਉਤਾਰ ਲਿਆ।
ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ਖਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਦृਢਾਨ੍ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਕਨਕਤ੍ਸਰੂਨ੍ । ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਰਨਾਰਾਚਾਨ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਾਨਪਿ । ਆਯੁਧਾਨਿ ਕਲਾਪਾਂਸ਼੍ਚ ਗਦਾਸ਼੍ਚ ਨਿਦਧੁਃ ਸਹ ।। 37
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ — ਕਲੇਸ਼ ਵਾਲੇ, ਕਾਂਟੇਦਾਰ, ਤਿੰਨ ਧਾਰ ਵਾਲੇ — ਤੂਣ, ਤੇ ਗਦਾ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਸਹਦੇਵਂ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਆਰੁਹ੍ਯੇਮਾਂ ਸ਼ਮੀਂ ਵੀਰ ਨਿਧਤ੍ਸ੍ਵੇਹਾਯੁਧਾਨਿ ਨਃ ।। 38
ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਵੀਰ, ਇਸ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਇੱਥੇ ਲੁਕਾ ਦੇ।'
ਇਦਂ ਗੋਮृਗਮਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਗਤਸਤ੍ਵਮਚੇਤਨਮ੍ । ਏਤਦੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੈ ਵੀਰ ਧਨੂਂਪਿ ਪਰਿਵੇष੍ਟਯ ।। 39
ਇਸ ਗੋ-ਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਜਿੰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਿਆ ਹੈ; ਵੀਰ, ਉਸਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਸਾਡੇ ਧਨੁ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲਪੇਟ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਹਦੇਵੋ ਯਥੋਕ੍ਤਵਤ੍ । ਸ਼ਮੀਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਧਨੂਂਪਿ ਪਰਿਵੇष੍ਟਯਤ੍ ।। 40
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆਂ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਉਸ 'ਤੇ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪਭਯਾਦ੍ਵਰ੍ਪਤ੍ਰਾਣਾਯ ਦੁਰ੍ਜਯਃ। ਤਾਨਿ ਵੀਰੋ ਯਥਾ ਜਾਨਨ੍ਨਿਰਾਵਾਧਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸੁਸਂਵੇष੍ਟ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਕृਤਮਾਵਰਮ੍ ।। 41
ਠੰਡ, ਹਵਾ, ਧੁੱਪ ਤੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਅਜਿੱਤ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਧਨੁ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਨੁ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਢੱਕਣ ਬਣਾਇਆ।
ਯਤ੍ਰ ਚਾਪਸ਼੍ਯਤ ਸ ਵੈ ਤਿਰੋਵਰ੍ਪਾਣਿ ਵਰ੍ਪਤਿ। ਤਤ੍ਰ ਤਾਨਿ ਦृਢੈਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਸੁਗਾਢਂ ਪਰ੍ਯਵਨ੍ਧਤ ।। 42
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਧਨੁ ਨੰਗਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਰਮਦੂਰਸ੍ਥਮੁਞ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਕਲੇਵਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਨਾਚ੍ਛੁष੍ਕਂ ਸ੍ਨਾਯੁਚਰ੍ਮਾਸ੍ਥਿਸਂਯੁਤਮ੍ ।। 43
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਉਠੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕਾ, ਸਨ੍ਹੀ, ਚਮੜੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਲਾਸ਼ ਲਿਆਇਆ।
ਤਚ੍ਚਾਨੀਯ ਧਨੁਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਬਬਨ੍ਧੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਉਪਾਯਕੁਸ਼ਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਤਃ ਸਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। 44
ਉਹ ਲਾਸ਼ ਲਿਆ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਨੁ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਚਲਾਕੀ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਸ੍ਯ ਬਦ੍ਧਸ੍ਯ ਦੌਰ੍ਗਨ੍ਧ੍ਯਾਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ। ਦੂਰਾਤ੍ਪਰਿਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਸ਼ਵੇਯਂ ਸ਼ਮੀ ਇਤਿ ।। 45
ਇਸ ਦੀ ਮੰਦ ਬੂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਲੋਕ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਇਹ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਛੱਡ ਜਾਣਗੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਰਞ੍ਜੁਭਿਃ ਸੁਕृਤਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਵਿਨਿਰ੍ਵਧ੍ਨੀਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵ ।। 46
ਫਿਰ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਂਡਵ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹ।'
ਯਾਨਿ ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨਿ ਰੂਢਮੂਲਾਨਿ ਮਨ੍ਯਸੇ। ਤੇਪਾਮੁਪਰਿ ਬਧ੍ਨੀਹਿ ਇਦਂ ਵਿਪ੍ਰਕਲਵਰਮ੍ ।। 47
ਜਿਹੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੜਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਪਰੋਂ ਬੰਨ੍ਹ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੱਕਣ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪਰ੍ਯਬਧ੍ਨਤ ਤਚ੍ਛਵਮ੍ ।। 48
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾऽਭਿਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਰਦਂ ਕੁਬੇਰਂ ਵਰੁਣਾਨਿਲੌ ।। 49
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਦਾਤਾ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਂ ਯਮਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਸੋਮਾਰ੍ਕੌ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਚ । ਪृਥਿਵੀਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੋਪਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ । ਵਸੂਸ਼੍ਚਂ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜ੍ਵਲਨਂ ਚਾਤਿਤੇਜਸਮ੍ ।। 50
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਯਮ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੋਮ, ਸੂਰਜ, ਧਰਮ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਵਸੂ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਿਵਾਚਰਾ ਰਾਤ੍ਰਿਚਰਾਣਿ ਵਾऽਪਿ ਯਾਨੀਹ ਭੂਤਾਨ੍ਯਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਾਨਿ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੇਪਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤੋऽਹਮ੍ ।। 51
ਉਸ ਨੇ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਨਾ ਗਿਣੀਆਂ ਗਈਆਂ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਹਾਰੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਾਨੀਹ ਮਹਾਬਲਾਨਿ ਨ੍ਯਾਸਂ ਮਹਾਦੇਵਸਮੀਪਤੋ ਵੈ। ਨ੍ਯਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਾਯੁਸਮੀਪਤਸ਼੍ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਂ ਚ ਸਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮ੍ ।। 52
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਏष ਨ੍ਯਾਸੋ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਃ ਸੋਮਮੂਰ੍ਯਾਨਿਲਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਮਮ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਾ ਦੇਯਂ ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ।। 53
ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਮੈਂ ਸੋਮ, ਚੰਦ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੀਰਵਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਨੇਦਂ ਭੀਮੇ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਮਯਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਆਮਰ੍षਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਅਪੂਰ੍ਣਕਾਲੇ ਪ੍ਰਹਰੇਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਜਾਤਮਤ੍ਸਰਃ ।। 54
ਇਹ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਵਨਵਾਸਾਯ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਸਮਯੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇ ਤੁ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਨਿਹਨ੍ਮਹੇ ।। 55
ਜੇ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਵਨਵਾਸ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਜਦ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਸੀਂ ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗੇ।
ਏष ਚਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕਾਮਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰਲਂ ਯਸ਼ਃ। ਮਦਾਯਤ੍ਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। 56
ਇਹ ਉਦੇਸ਼, ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਇਜ਼ਤ, ਸ਼ੋਭਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਦੈਵਤੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਮੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਨਗਰਂ ਗਨ੍ਤੁਮਾਯਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਹ ।। 57
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਇਕੱਠੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।