ਇਯਂ ਵਨੇ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਤੀ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ਮੀ। ਭੀਮਸ਼ਾਖਾ ਦੁਰਾਰੋਹਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ।। 8
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਭਾਰੀ ਹਨ, ਚੜ੍ਹਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਥੇ ਚਾਪਿ ਜਾਤੇਯਂ ਮਨੁष੍ਯੈਰ੍ਨ ਨਿषੇਵ੍ਯਤੇ । ਵਿਪੁਲਾऽऽਕੀਰ੍ਣਸ਼ਾਖਾ ਚ ਵਾਯਸੈਰੁਪਸੇਵਿਤਾ ।। 9
ਇਹ ਰੁੱਖ ਰਸਤੇ ਦੇ ਪਾਸ ਹੈ, ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤਦੇ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਪਸਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨੇਹਾਨੁਬਦ੍ਧਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੁਰਾਰੋਹਾਮਿਮਾਂ ਸ਼ਮੀਮ੍ ।। 10
ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਮੀਪੇ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਨਾਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸਮਾਸਜ੍ਯਾਯੁਧਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਨਗਰਂ ਨृਪ ।। 11
ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਘਰ ਨਹੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ; ਆਓ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਇਸ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਈਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਰਾਜਾ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯਾਂ ਚਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਕੇਚਨ ।। 12
ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਧਨੁਰ੍ਭਿਃ ਪੁਰੁषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਰ੍ਮਕੇਸ਼ਾਸ੍ਥਿਸਂਵृਤਮ੍। ਉਦ੍ਬਨ੍ਧਮਿਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਪਾਸ਼ਸਂਵृਤਮ੍ । ਅਸ੍ਯਾਮਾਯੁਧਮਾਸਜ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮ ਨਗਰਂ ਵਯਮ੍ ।। 13
ਆਓ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪुतਲਾ ਬਣਾਈਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਮੜੇ, ਵਾਲ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਏ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਏ; ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਇਸ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।
ਏਵਂ ਪਰਿਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁष੍ਯਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ । ਅਤ੍ਰੈਵਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਕੇਚਿਦਾਯੁਧਮ੍ ।। 14
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਗੇ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇਗਾ ਕਿ ਹਥਿਆਰ ਲੁਕਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਨਿਧਾਨਾਯ ਸ਼ਸ਼੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ ।। 15
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਂਨਹ੍ਯ ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਾਚਲੋਪਮਾਃ । ਆਯੁਧਾਨਿ ਕਲਾਪਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਨਤੁਲਪ੍ਰਭਾਨ੍ ।। 16
ਫਿਰ ਪੰਜੇ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰ-ਕਵਰ ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸਹਦੇਵਮੁਵਾਚ ਹ। ਆਰੁਹ੍ਯੇਮਾਂ ਸ਼ਮੀਂ ਵੀਰ ਨਿਧਤ੍ਸ੍ਵੇਹਾਯੁਧਾਨਿ ਨਃ ।। 17
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਵੀਰ, ਇਸ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਉੱਥੇ ਲੁਕਾ ਦੇ।'
ਇਤਿ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪੁਨਰੇਵ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਦਾਯੁਧਾਨੀਹ ਨਿਧਾਤੁਂ ਭਰਤਰ੍षਭਃ ।। 18
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਥਿਆਰ ਇੱਥੇ ਲੁਕਾ ਦੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯੇਨ ਦੇਵਾਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੌਲੋਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪਃ । ਕਾਲਕੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਾषਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਕਰਥੋऽਜਯਤ੍ ।। 19
ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਅਜੈਯ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ, ਪੌਲੋਮਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਕਾਲਕੇਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸ੍ਫੀਤਾਞ੍ਜਨਪਦਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨਜਯਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਤਦੁਦਗ੍ਰਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਸਪਤ੍ਨਗਣਮੂਦਨਮ੍। ਅਪਜ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਚ ਭਯਂਕਰਮ੍ ।। 20
ਕੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਤੰਦ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਯੇਨ ਵੀਰਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਪਰਂਤਪਃ । ਜृਮ੍ਭਿਤੇ ਚ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਨ੍ਯਾਸਾਰ੍ਥਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ ।। 21
ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਵੀਰ ਨੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਣਤੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉੱਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਸ਼ਂਕਰਮ੍। ਭੁਜਙ੍ਗਭੋਗਸਦृਸ਼ਂ ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਮ੍ ।। 22
ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਧਨੁ ਲੈ ਆਇਆ ਜੋ ਸੱਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਨੁ ਸੱਪ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਤ੍ਰਾਸਨਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਧਨੂਰਤ੍ਨਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜृਮ੍ਭਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ।। 23
ਉਹ ਧਨੁ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਖਿੱਚਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਯੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੀਮਸੇਨੋऽਜਯਤ੍ਪੁਰਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਦ੍ਬਹੂਨੇਕਃ ਸਪਤ੍ਨਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਗ੍ਜਯੇ ।। 24
ਇਸੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਵਿਜੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਈ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅਕੇਲਾ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਕਾਰਂ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਰਣੇ ਪਰੇ । ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯੇਵ ਦੀਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਫੋਟਮਸ਼ਨੇਰਿਵ ।। 25
ਜਦੋਂ ਇਸ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਵੱਜਦੀ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਪੈਣ ਨਾਲ ਧਮਾਕਾ ਹੋਵੇ।
ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਯੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍ । ਯੇਨ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਞ੍ਜਘ੍ਨੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ ।। 26
ਇਸ ਧਨੁ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਸਿੰਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਂ ਪੁष੍ਪਂ ਯੇਨਾਜੈषੀਤ੍ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। 0
ਇਸੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਸੌਗੰਧਿਕਾ ਫੁੱਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਵਜ੍ਰਹਾਟਕਭੂषਿਤਮ੍ । ਜ੍ਯਾਪਾਸ਼ਂ ਧਨੁषਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨੋऽਵਤਾਰਯਤ੍ ।। 28
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਉਤਾਰ ਲਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਤੰਦ ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਛੂਹਾ ਸੀ।
ਨਕੁਲਂ ਪੁਨਰਾਹੂਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਉਵਾਚ ਯੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਜਿਘਾਂਸਸਿ ।। 29
ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਹੜੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ?'
ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰਾਞ੍ਜਿਤਵਾਨ੍ਯੇਨ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਗਾਣ੍ਡੀਵਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਵਿਕृਤਂ ਸਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਨਿਭਂ ਵਰਮ੍ ।। 30
ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੁਰਾਠ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗ ਜਾਂ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਵਾਨੁਰੂਪਂ ਸੁਕृਤਂ ਚਾਪਮੇਤਦਲਙ੍ਕृਤਮ੍। ਤਦ੍ਵ੍ਯਂਸਯਿਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯਾਪਾਸ਼ਂ ਨਿਧਾਤੁਂ ਧਨੁਰਾਹਰ ।। 31
ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ; ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਤੰਦ ਉਤਾਰ ਕੇ ਧਨੁ ਰੱਖ ਦੇ।
ਅਜਯਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮਾਸ਼ਾਂ ਧਨੁषਾ ਯੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਸ੍ਯੋ ਮਿਤਭਾषਿਤਾ ।। 32
ਇਸੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਹ ਵੱਡੇ, ਚਿਹਰਾ ਤਾਮੜਾ ਤੇ ਬੋਲ ਘੱਟ, ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਕੁਲੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਰੂਪੇ ਯਸ੍ਯੇਤਿ ਨਕੁਲਃ ਸ੍ਮृਤਃ ।। 33
ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹੈ।
ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਧਰ੍ਮਸੁਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਗਧਾਂਸ਼੍ਚਾਜਿਸ਼ੋਭਨਃ ।। 34
ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਫਿਰ ਬੋਲੇ: 'ਜਿਸਨੇ ਕਲਿੰਗ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮਗਧਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ।'
ਯੇਨੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਰੇ ਅਧਾਕ੍ਸ਼ੀਰਰਿਮਰ੍ਦਨ। ਤਤ੍ਸ੍ਰਂਸਯਿਤ੍ਵਾ ਜ੍ਯਾਪਾਸ਼ਂ ਨਿਧਾਤੁਂ ਧਨੁਰਾਹਰ ।। 35
ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਉਤਾਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦੇ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਚਾਰੋ ਦਿਸ਼ਂ ਯੇਨਾਜਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਅਪਜ੍ਯਮਕਰੋਦ੍ਵੀਰਃ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਦਾਯੁਧਮ੍ ।। 36
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਦੱਖਣੀ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਉਤਾਰ ਲਿਆ।
ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ਖਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਦृਢਾਨ੍ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਕਨਕਤ੍ਸਰੂਨ੍ । ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਰਨਾਰਾਚਾਨ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਾਨਪਿ । ਆਯੁਧਾਨਿ ਕਲਾਪਾਂਸ਼੍ਚ ਗਦਾਸ਼੍ਚ ਨਿਦਧੁਃ ਸਹ ।। 37
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ — ਕਲੇਸ਼ ਵਾਲੇ, ਕਾਂਟੇਦਾਰ, ਤਿੰਨ ਧਾਰ ਵਾਲੇ — ਤੂਣ, ਤੇ ਗਦਾ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।