ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਥ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਵਵ੍ਰਾਜ ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍ ।। 26
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਜਟਿਲੋ ਵਲ੍ਕਲਧਰਃ ਸ਼ਤਤੂਣੀਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਬਾਲਾਮਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਜਟਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਨੀਯ ਨਗਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਵਾਤਾਰਯਦਰ੍ਜੁਨਃ ।। 27
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਾਜਧਾਨੀਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋऽਰ੍ਜੁਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਮਾਨਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਆਯੁਧਾਨਿ ਪਰਂਤਪ। ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ਯਾਸਯਿਤਵ੍ਯਾਨਿ ਗੁਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ।। 1
ਰਾਜਧਾਨੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਹਥਿਆਰ — ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?'
ਸਾਯੁਧਾ ਹਿ ਵਯਂ ਤਾਤ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਰਂ ਯਦਿ। ਸਮੁਦ੍ਵੇਗਂ ਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। 2
'ਜੇ ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ — ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਹਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਕਥਂ ਨਾਵਿष੍ਕृਤਾਃ ਸ੍ਯਾਮੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਰਿष ।। 3
'ਗਾਂਡੀਵ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਵੀਰ?'
ਯਦੀਦ.. ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਚਰੇਮ ਸਜਨੇ ਪੁਰੇ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰ ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਯੁਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। 4
ਜੇ ਅਸੀਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆ ਜਾਈਏ, ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣ ਲੈਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤੇ ਸਮਯਂ ਨੋ ਵ੍ਯਤੀਤ੍ਯ ਚ । ਭੂਯੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਮ ਵਨਂ ਵਯਮ੍ ।। 5
ਜੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਸਮਝੌਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਫਿਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਵਾ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਮ ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਥਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍ ।। 6
ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਛੁਪਾ ਲਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਈਏ, ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਤਮਰ੍ਜੁਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ ।। 7
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਯਂ ਵਨੇ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਤੀ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ਮੀ। ਭੀਮਸ਼ਾਖਾ ਦੁਰਾਰੋਹਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ।। 8
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਭਾਰੀ ਹਨ, ਚੜ੍ਹਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਥੇ ਚਾਪਿ ਜਾਤੇਯਂ ਮਨੁष੍ਯੈਰ੍ਨ ਨਿषੇਵ੍ਯਤੇ । ਵਿਪੁਲਾऽऽਕੀਰ੍ਣਸ਼ਾਖਾ ਚ ਵਾਯਸੈਰੁਪਸੇਵਿਤਾ ।। 9
ਇਹ ਰੁੱਖ ਰਸਤੇ ਦੇ ਪਾਸ ਹੈ, ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤਦੇ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਪਸਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨੇਹਾਨੁਬਦ੍ਧਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੁਰਾਰੋਹਾਮਿਮਾਂ ਸ਼ਮੀਮ੍ ।। 10
ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਮੀਪੇ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਨਾਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸਮਾਸਜ੍ਯਾਯੁਧਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਨਗਰਂ ਨृਪ ।। 11
ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਘਰ ਨਹੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ; ਆਓ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਇਸ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਈਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਰਾਜਾ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯਾਂ ਚਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਕੇਚਨ ।। 12
ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਧਨੁਰ੍ਭਿਃ ਪੁਰੁषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਰ੍ਮਕੇਸ਼ਾਸ੍ਥਿਸਂਵृਤਮ੍। ਉਦ੍ਬਨ੍ਧਮਿਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਪਾਸ਼ਸਂਵृਤਮ੍ । ਅਸ੍ਯਾਮਾਯੁਧਮਾਸਜ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮ ਨਗਰਂ ਵਯਮ੍ ।। 13
ਆਓ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪुतਲਾ ਬਣਾਈਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਮੜੇ, ਵਾਲ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਏ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਏ; ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਇਸ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।
ਏਵਂ ਪਰਿਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁष੍ਯਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ । ਅਤ੍ਰੈਵਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਕੇਚਿਦਾਯੁਧਮ੍ ।। 14
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਗੇ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇਗਾ ਕਿ ਹਥਿਆਰ ਲੁਕਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਨਿਧਾਨਾਯ ਸ਼ਸ਼੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ ।। 15
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਂਨਹ੍ਯ ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਾਚਲੋਪਮਾਃ । ਆਯੁਧਾਨਿ ਕਲਾਪਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਨਤੁਲਪ੍ਰਭਾਨ੍ ।। 16
ਫਿਰ ਪੰਜੇ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰ-ਕਵਰ ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸਹਦੇਵਮੁਵਾਚ ਹ। ਆਰੁਹ੍ਯੇਮਾਂ ਸ਼ਮੀਂ ਵੀਰ ਨਿਧਤ੍ਸ੍ਵੇਹਾਯੁਧਾਨਿ ਨਃ ।। 17
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਵੀਰ, ਇਸ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਉੱਥੇ ਲੁਕਾ ਦੇ।'
ਇਤਿ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪੁਨਰੇਵ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਦਾਯੁਧਾਨੀਹ ਨਿਧਾਤੁਂ ਭਰਤਰ੍षਭਃ ।। 18
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਥਿਆਰ ਇੱਥੇ ਲੁਕਾ ਦੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯੇਨ ਦੇਵਾਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੌਲੋਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪਃ । ਕਾਲਕੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਾषਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਕਰਥੋऽਜਯਤ੍ ।। 19
ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਅਜੈਯ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਂ, ਪੌਲੋਮਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਕਾਲਕੇਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸ੍ਫੀਤਾਞ੍ਜਨਪਦਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨਜਯਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਤਦੁਦਗ੍ਰਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਸਪਤ੍ਨਗਣਮੂਦਨਮ੍। ਅਪਜ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਚ ਭਯਂਕਰਮ੍ ।। 20
ਕੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਤੰਦ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਯੇਨ ਵੀਰਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਪਰਂਤਪਃ । ਜृਮ੍ਭਿਤੇ ਚ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਨ੍ਯਾਸਾਰ੍ਥਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ ।। 21
ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਵੀਰ ਨੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਣਤੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉੱਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਸ਼ਂਕਰਮ੍। ਭੁਜਙ੍ਗਭੋਗਸਦृਸ਼ਂ ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਮ੍ ।। 22
ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਧਨੁ ਲੈ ਆਇਆ ਜੋ ਸੱਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਨੁ ਸੱਪ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਤ੍ਰਾਸਨਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਧਨੂਰਤ੍ਨਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜृਮ੍ਭਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ।। 23
ਉਹ ਧਨੁ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਖਿੱਚਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਯੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੀਮਸੇਨੋऽਜਯਤ੍ਪੁਰਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਦ੍ਬਹੂਨੇਕਃ ਸਪਤ੍ਨਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਗ੍ਜਯੇ ।। 24
ਇਸੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਵਿਜੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਈ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅਕੇਲਾ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਕਾਰਂ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਰਣੇ ਪਰੇ । ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯੇਵ ਦੀਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਫੋਟਮਸ਼ਨੇਰਿਵ ।। 25
ਜਦੋਂ ਇਸ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਵੱਜਦੀ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਪੈਣ ਨਾਲ ਧਮਾਕਾ ਹੋਵੇ।
ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਯੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਾਮृਸ਼ਤ੍ । ਯੇਨ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਞ੍ਜਘ੍ਨੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ ।। 26
ਇਸ ਧਨੁ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਸਿੰਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕਂ ਪੁष੍ਪਂ ਯੇਨਾਜੈषੀਤ੍ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। 0
ਇਸੇ ਧਨੁ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਸੌਗੰਧਿਕਾ ਫੁੱਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।