ਪਸ਼੍ਯੈਕਪਦ੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗੋष੍ਠਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚੋਪਵਨੋਪੇਤਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ ।। 16
ਵੇਖੋ, ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੈਰ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੂਰੇ ਵਿਰਾਟਮ...ਰਾਜਧਾਨੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਵਸਾਮੇਹਾਪਰਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਬਲਵਾਨ੍ਮੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ ।। 17
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੂਰ ਹੈ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਲਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਮਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਮਾਦ੍ਰਿਨਨ੍ਦਨ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯੈਨਾਂ ਘਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਨਕੁਲ ਵ੍ਰਜ ।। 18
ਨਕੁਲ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਇਸ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲੈ।
ਤਤੋऽਦੂਰੇ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਰਾਜਧਾਨ੍ਯਾਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਮਿਵ ਨੋ ਵਨਮ੍ ।। 19
ਜਲਦੀ ਹੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਸੀਂ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਹੋਈਏ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਮृਗਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਵਿਦ੍ਧਾ ਮृਗਾ ਵਨੇ। ਅਟਵੀ ਚ ਮਯਾ ਦੂਰਂ ਧृਤਾ ਮृਗਵਧੇਪ੍ਸੁਨਾ ।। 20
ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਘੁੰਮਿਆ।
ਵਿषਮਾ ਹ੍ਯਤਿਦੁਰ੍ਗਾ ਚ ਵੇਗਵਤ੍ਪਰਿਧਾਵਤਾ। ਸੋਹਂ ਧਰ੍ਮਾਭਿਤਪ੍ਤੋ ਵੈ ਨੈਨਾਮਾਦਾਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ।। 21
ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਉਚੀ-ਨੀਚੀ ਤੇ ਔਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਸਹਦੇਵ ਤ੍ਵਮਾਦਾਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਨਯ। ਰਾਜਧਾਨ੍ਯਾਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਸੁਮੁਕ੍ਤਮਿਵ ਨੋ ਵਨਮ੍ ।। 22
ਸਹਦੇਵ, ਤੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਕ ਲੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲ; ਅਸੀਂ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਹੋਈਏ।
ਅਹਮਪ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤृषਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ। ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨੈਨਾਮਾਦਾਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ।। 23
ਮੈਂ ਵੀ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਏਹਿ ਵੀਰ ਵਿਸ਼ਾਲਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰਸਿਂਹ ਇਵਾਰ੍ਜੁਨ । ਇਮਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ।। 24
ਆ, ਵੀਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੰਧਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਅਰਜੁਨ; ਇਸ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵ੍ਰਜ । ਰਾਜਧਾਨ੍ਯਾਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਮਿਵ ਨੋ ਵਨਮ੍ ।। 25
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਚੱਜਾ ਚੁੱਕ ਲੈ; ਅਸੀਂ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਹੋਈਏ।
ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਥ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਵਵ੍ਰਾਜ ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍ ।। 26
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਜਟਿਲੋ ਵਲ੍ਕਲਧਰਃ ਸ਼ਤਤੂਣੀਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਬਾਲਾਮਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਜਟਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਨੀਯ ਨਗਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਵਾਤਾਰਯਦਰ੍ਜੁਨਃ ।। 27
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਾਜਧਾਨੀਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋऽਰ੍ਜੁਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਮਾਨਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਆਯੁਧਾਨਿ ਪਰਂਤਪ। ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ਯਾਸਯਿਤਵ੍ਯਾਨਿ ਗੁਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ।। 1
ਰਾਜਧਾਨੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਹਥਿਆਰ — ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?'
ਸਾਯੁਧਾ ਹਿ ਵਯਂ ਤਾਤ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਰਂ ਯਦਿ। ਸਮੁਦ੍ਵੇਗਂ ਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। 2
'ਜੇ ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ — ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਹਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਕਥਂ ਨਾਵਿष੍ਕृਤਾਃ ਸ੍ਯਾਮੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਰਿष ।। 3
'ਗਾਂਡੀਵ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਵੀਰ?'
ਯਦੀਦ.. ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਚਰੇਮ ਸਜਨੇ ਪੁਰੇ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰ ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਯੁਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। 4
ਜੇ ਅਸੀਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆ ਜਾਈਏ, ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣ ਲੈਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤੇ ਸਮਯਂ ਨੋ ਵ੍ਯਤੀਤ੍ਯ ਚ । ਭੂਯੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਮ ਵਨਂ ਵਯਮ੍ ।। 5
ਜੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਸਮਝੌਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਫਿਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਵਾ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਮ ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਥਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍ ।। 6
ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਛੁਪਾ ਲਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਈਏ, ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਤਮਰ੍ਜੁਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ ।। 7
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਯਂ ਵਨੇ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਤੀ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ਮੀ। ਭੀਮਸ਼ਾਖਾ ਦੁਰਾਰੋਹਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ ।। 8
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਭਾਰੀ ਹਨ, ਚੜ੍ਹਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਥੇ ਚਾਪਿ ਜਾਤੇਯਂ ਮਨੁष੍ਯੈਰ੍ਨ ਨਿषੇਵ੍ਯਤੇ । ਵਿਪੁਲਾऽऽਕੀਰ੍ਣਸ਼ਾਖਾ ਚ ਵਾਯਸੈਰੁਪਸੇਵਿਤਾ ।। 9
ਇਹ ਰੁੱਖ ਰਸਤੇ ਦੇ ਪਾਸ ਹੈ, ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤਦੇ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਪਸਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨੇਹਾਨੁਬਦ੍ਧਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੁਰਾਰੋਹਾਮਿਮਾਂ ਸ਼ਮੀਮ੍ ।। 10
ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਮੀਪੇ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਨਾਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਸਮਾਸਜ੍ਯਾਯੁਧਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਨਗਰਂ ਨृਪ ।। 11
ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਘਰ ਨਹੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ; ਆਓ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਇਸ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਈਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਰਾਜਾ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯਾਂ ਚਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਕੇਚਨ ।। 12
ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਧਨੁਰ੍ਭਿਃ ਪੁਰੁषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਰ੍ਮਕੇਸ਼ਾਸ੍ਥਿਸਂਵृਤਮ੍। ਉਦ੍ਬਨ੍ਧਮਿਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਪਾਸ਼ਸਂਵृਤਮ੍ । ਅਸ੍ਯਾਮਾਯੁਧਮਾਸਜ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮ ਨਗਰਂ ਵਯਮ੍ ।। 13
ਆਓ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪुतਲਾ ਬਣਾਈਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਮੜੇ, ਵਾਲ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਏ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਏ; ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਇਸ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।
ਏਵਂ ਪਰਿਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁष੍ਯਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ । ਅਤ੍ਰੈਵਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਕੇਚਿਦਾਯੁਧਮ੍ ।। 14
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਗੇ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇਗਾ ਕਿ ਹਥਿਆਰ ਲੁਕਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਨਿਧਾਨਾਯ ਸ਼ਸ਼੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ ।। 15
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਂਨਹ੍ਯ ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਾਚਲੋਪਮਾਃ । ਆਯੁਧਾਨਿ ਕਲਾਪਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਨਤੁਲਪ੍ਰਭਾਨ੍ ।। 16
ਫਿਰ ਪੰਜੇ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰ-ਕਵਰ ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸਹਦੇਵਮੁਵਾਚ ਹ। ਆਰੁਹ੍ਯੇਮਾਂ ਸ਼ਮੀਂ ਵੀਰ ਨਿਧਤ੍ਸ੍ਵੇਹਾਯੁਧਾਨਿ ਨਃ ।। 17
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਵੀਰ, ਇਸ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਉੱਥੇ ਲੁਕਾ ਦੇ।'