ਤੇ ਵੀਰਾ ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਕਲਾਪਿਨਃ । ਅਗਚ੍ਛਨ੍ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਃ ਕਾਮ੍ਯਕਾਦ੍ਯਮੁਨਾਂ ਨਦੀਮ੍ ।। 6
ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਾਮਯਕ ਤੋਂ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ। ਅਨ੍ਤਰੇਣ ਯਕृਲ੍ਲੋਮ੍ਨਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ।। 7
ਦਸ਼ਾਰਣਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਦੱਖਣ, ਯਕ੍ਰਿਲੋਮ ਤੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੀਰਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍ਪਦਾਤਯਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ੍ਤੇ ਸਂਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤੋ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍ ।। 8
ਉਹ ਪੈਦਲ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਵਸਾਨਾ ਵਨਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਧਨ੍ਵਿਨਃ । ਪਲ੍ਵਲੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਨਦੀਨਾਂ ਸਂਗਮੇषੁ ਚ।। 9
ਉਹ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਲਵਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਕਾਰਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਲਤਾਕੁਲਾਨ੍ । ਕੁਸੁਮਾਢ੍ਯਾਨ੍ਮਨਃਕਾਨ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ੁਭਗਨ੍ਧਾਨ੍ਮਨੋਰਮਾਨ੍ ।। 10
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਤਾਵਾਂ ਚੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੋਹਣੇ।
ਪਾਰ੍ਥਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਪੁष੍ਪਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਤਃ ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਫਲਗਨ੍ਧਾਨ੍ਮਨੋਰਮਾਨ੍ ।। 11
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮਹਿਕ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ।
ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤੋ ਮृਗਜਾਤਾਨਿ ਮਹੇਪ੍ਵਾਸਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਉਪਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਮਾ ਵਨੇ ਪਰਪੁਰਂਜਯਾਃ । ਲੁਬ੍ਧਾਨ੍ਬ੍ਰੁਵਾਣਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਪਯਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤਦਾ ।। 12
ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮਤਸਿਆ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਤਤ੍ਰ ਧੌਮ੍ਯਂ ਮਹੇਪ੍ਵਾਸਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਨ੍ । ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਪਰਿਚਰਨ੍ਸੋऽਬੁਦ੍ਧੋऽਵਸਦਾਸ਼੍ਰਮੇ ।। 13
ਉਥੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧੌਮਯ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ। ਰਥਾਨਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸੁਖਮੂषੁਃ ਸੁਸਂਵृਤਾਃ ।। 14
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਜਾ ਚੁੱਕੇ, ਇੰਦਰਸੇਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ, ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਜਨਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 15
ਫਿਰ, ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯੈਕਪਦ੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗੋष੍ਠਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚੋਪਵਨੋਪੇਤਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ ।। 16
ਵੇਖੋ, ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੈਰ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੂਰੇ ਵਿਰਾਟਮ...ਰਾਜਧਾਨੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਵਸਾਮੇਹਾਪਰਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਬਲਵਾਨ੍ਮੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ ।। 17
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੂਰ ਹੈ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਲਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਮਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਮਾਦ੍ਰਿਨਨ੍ਦਨ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯੈਨਾਂ ਘਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਨਕੁਲ ਵ੍ਰਜ ।। 18
ਨਕੁਲ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਇਸ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲੈ।
ਤਤੋऽਦੂਰੇ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਰਾਜਧਾਨ੍ਯਾਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਮਿਵ ਨੋ ਵਨਮ੍ ।। 19
ਜਲਦੀ ਹੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਸੀਂ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਹੋਈਏ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਮृਗਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਵਿਦ੍ਧਾ ਮृਗਾ ਵਨੇ। ਅਟਵੀ ਚ ਮਯਾ ਦੂਰਂ ਧृਤਾ ਮृਗਵਧੇਪ੍ਸੁਨਾ ।। 20
ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਘੁੰਮਿਆ।
ਵਿषਮਾ ਹ੍ਯਤਿਦੁਰ੍ਗਾ ਚ ਵੇਗਵਤ੍ਪਰਿਧਾਵਤਾ। ਸੋਹਂ ਧਰ੍ਮਾਭਿਤਪ੍ਤੋ ਵੈ ਨੈਨਾਮਾਦਾਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ।। 21
ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਉਚੀ-ਨੀਚੀ ਤੇ ਔਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਸਹਦੇਵ ਤ੍ਵਮਾਦਾਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਨਯ। ਰਾਜਧਾਨ੍ਯਾਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਸੁਮੁਕ੍ਤਮਿਵ ਨੋ ਵਨਮ੍ ।। 22
ਸਹਦੇਵ, ਤੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਕ ਲੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲ; ਅਸੀਂ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਹੋਈਏ।
ਅਹਮਪ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤृषਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ। ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨੈਨਾਮਾਦਾਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ।। 23
ਮੈਂ ਵੀ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਏਹਿ ਵੀਰ ਵਿਸ਼ਾਲਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰਸਿਂਹ ਇਵਾਰ੍ਜੁਨ । ਇਮਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ।। 24
ਆ, ਵੀਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੰਧਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਅਰਜੁਨ; ਇਸ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵ੍ਰਜ । ਰਾਜਧਾਨ੍ਯਾਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਮਿਵ ਨੋ ਵਨਮ੍ ।। 25
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਚੱਜਾ ਚੁੱਕ ਲੈ; ਅਸੀਂ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਹੋਈਏ।
ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਥ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਵਵ੍ਰਾਜ ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍ ।। 26
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਜਟਿਲੋ ਵਲ੍ਕਲਧਰਃ ਸ਼ਤਤੂਣੀਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਬਾਲਾਮਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਜਟਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਨੀਯ ਨਗਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਵਾਤਾਰਯਦਰ੍ਜੁਨਃ ।। 27
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਾਜਧਾਨੀਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋऽਰ੍ਜੁਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਮਾਨਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਆਯੁਧਾਨਿ ਪਰਂਤਪ। ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ਯਾਸਯਿਤਵ੍ਯਾਨਿ ਗੁਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚੈषਾਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ।। 1
ਰਾਜਧਾਨੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਹਥਿਆਰ — ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?'
ਸਾਯੁਧਾ ਹਿ ਵਯਂ ਤਾਤ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਰਂ ਯਦਿ। ਸਮੁਦ੍ਵੇਗਂ ਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। 2
'ਜੇ ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ — ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਹਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਕਥਂ ਨਾਵਿष੍ਕृਤਾਃ ਸ੍ਯਾਮੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਰਿष ।। 3
'ਗਾਂਡੀਵ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਵੀਰ?'
ਯਦੀਦ.. ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਚਰੇਮ ਸਜਨੇ ਪੁਰੇ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰ ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਯੁਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। 4
ਜੇ ਅਸੀਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆ ਜਾਈਏ, ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣ ਲੈਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤੇ ਸਮਯਂ ਨੋ ਵ੍ਯਤੀਤ੍ਯ ਚ । ਭੂਯੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਮ ਵਨਂ ਵਯਮ੍ ।। 5
ਜੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਸਮਝੌਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਫਿਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਵਾ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਮ ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਥਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍ ।। 6
ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਛੁਪਾ ਲਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਈਏ, ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਤਮਰ੍ਜੁਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ ।। 7
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।