ਸਂਵਤ੍ਸਰਮਿਮਂ ਤਾਵਦੇਵਂਸ਼ੀਲਾ ਬੁਭੂषਥਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਵਿषਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਚਰਿष੍ਯਥ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਹੋ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪਿਤृਕਲ੍ਪਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਾਭਿਵਾਦ੍ਯੈਨਮੁਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਪਰਂਤਪਾਃ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਮਾਣਯੋਗ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੂੰ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਮਾਨਾਨਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਜਪਤ੍। ਭਵਾਯ ਰਾਜ੍ਯਲਾਭਾਯ ਵੀਰ੍ਯਾਯ ਵਿਜਯਾਯ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦਸੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਾਚਮਾਸ਼ੀਃ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯ ਚ। ਸ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯਪ੍ਰਤਿਲਾਭਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਮਰ੍ਦਨਾਯ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਵਃ ਪਨ੍ਥਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰਾਗਤਾਨ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਗੁਰੁਣਾ ਤੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
''ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਹ ਸੁਖਮਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਾਂ।'' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਭੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤੇऽਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ ।। 1
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨੈਤਦ੍ਵਕ੍ਤਾऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਕੁਨ੍ਤੀਮृਤੇ ਮਾਤਰਂ ਨਃ ਪਿਤਰਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍ ।। 2
''ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲ ਗਈ; ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਕੁੰਤੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਸਾਡਾ ਮਾਣਯੋਗ ਪਿਤਾ ਹੀ ਆਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।''
ਯਦੇਵਾਨਨ੍ਤਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਤਾਰਣਾਯ ਤੁ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਾਯ ਭਵਾਯ ਚ ।। 3
''ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਸਕੀਏ ਤੇ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।''
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਮਾਨਾਨਾਂ ਧੌਮ੍ਯੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਥਾਜਪਤ੍। ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਪ੍ਰਸ਼ਮਨਾਨਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਕਰਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਤਤਃ ਪਾਵਕਮੁਞ੍ਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਹਵ੍ਯਪੁਰੁਸ੍ਕृਤਮ੍ ।। 4
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਧੌਮਯ ਨੇ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨਚਾਹੇ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਸਹ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਬਦ੍ਧਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍ ।। 5
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਧੌਮਯ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਤੇ ਵੀਰਾ ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਕਲਾਪਿਨਃ । ਅਗਚ੍ਛਨ੍ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਨਃ ਕਾਮ੍ਯਕਾਦ੍ਯਮੁਨਾਂ ਨਦੀਮ੍ ।। 6
ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਾਮਯਕ ਤੋਂ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ। ਅਨ੍ਤਰੇਣ ਯਕृਲ੍ਲੋਮ੍ਨਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ।। 7
ਦਸ਼ਾਰਣਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਦੱਖਣ, ਯਕ੍ਰਿਲੋਮ ਤੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੀਰਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍ਪਦਾਤਯਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ੍ਤੇ ਸਂਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤੋ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍ ।। 8
ਉਹ ਪੈਦਲ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਵਸਾਨਾ ਵਨਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਧਨ੍ਵਿਨਃ । ਪਲ੍ਵਲੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਨਦੀਨਾਂ ਸਂਗਮੇषੁ ਚ।। 9
ਉਹ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਲਵਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਕਾਰਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਲਤਾਕੁਲਾਨ੍ । ਕੁਸੁਮਾਢ੍ਯਾਨ੍ਮਨਃਕਾਨ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ੁਭਗਨ੍ਧਾਨ੍ਮਨੋਰਮਾਨ੍ ।। 10
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਤਾਵਾਂ ਚੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੋਹਣੇ।
ਪਾਰ੍ਥਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਪੁष੍ਪਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਤਃ ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਫਲਗਨ੍ਧਾਨ੍ਮਨੋਰਮਾਨ੍ ।। 11
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮਹਿਕ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ।
ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤੋ ਮृਗਜਾਤਾਨਿ ਮਹੇਪ੍ਵਾਸਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਉਪਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸਮਾ ਵਨੇ ਪਰਪੁਰਂਜਯਾਃ । ਲੁਬ੍ਧਾਨ੍ਬ੍ਰੁਵਾਣਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਪਯਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤਦਾ ।। 12
ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮਤਸਿਆ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਤਤ੍ਰ ਧੌਮ੍ਯਂ ਮਹੇਪ੍ਵਾਸਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਨ੍ । ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਪਰਿਚਰਨ੍ਸੋऽਬੁਦ੍ਧੋऽਵਸਦਾਸ਼੍ਰਮੇ ।। 13
ਉਥੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧੌਮਯ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ। ਰਥਾਨਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸੁਖਮੂषੁਃ ਸੁਸਂਵृਤਾਃ ।। 14
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਜਾ ਚੁੱਕੇ, ਇੰਦਰਸੇਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ, ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਜਨਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 15
ਫਿਰ, ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯੈਕਪਦ੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗੋष੍ਠਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚੋਪਵਨੋਪੇਤਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ ।। 16
ਵੇਖੋ, ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੈਰ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੂਰੇ ਵਿਰਾਟਮ...ਰਾਜਧਾਨੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਵਸਾਮੇਹਾਪਰਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਬਲਵਾਨ੍ਮੇ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ ।। 17
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੂਰ ਹੈ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਲਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਇਮਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਮਾਦ੍ਰਿਨਨ੍ਦਨ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯੈਨਾਂ ਘਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਨਕੁਲ ਵ੍ਰਜ ।। 18
ਨਕੁਲ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਇਸ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲੈ।
ਤਤੋऽਦੂਰੇ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਰਾਜਧਾਨ੍ਯਾਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਮਿਵ ਨੋ ਵਨਮ੍ ।। 19
ਜਲਦੀ ਹੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਵਿਰਾਟ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਸੀਂ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਹੋਈਏ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਮृਗਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਵਿਦ੍ਧਾ ਮृਗਾ ਵਨੇ। ਅਟਵੀ ਚ ਮਯਾ ਦੂਰਂ ਧृਤਾ ਮृਗਵਧੇਪ੍ਸੁਨਾ ।। 20
ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਘੁੰਮਿਆ।
ਵਿषਮਾ ਹ੍ਯਤਿਦੁਰ੍ਗਾ ਚ ਵੇਗਵਤ੍ਪਰਿਧਾਵਤਾ। ਸੋਹਂ ਧਰ੍ਮਾਭਿਤਪ੍ਤੋ ਵੈ ਨੈਨਾਮਾਦਾਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ।। 21
ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਉਚੀ-ਨੀਚੀ ਤੇ ਔਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਸਹਦੇਵ ਤ੍ਵਮਾਦਾਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਨਯ। ਰਾਜਧਾਨ੍ਯਾਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਸੁਮੁਕ੍ਤਮਿਵ ਨੋ ਵਨਮ੍ ।। 22
ਸਹਦੇਵ, ਤੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਕ ਲੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲ; ਅਸੀਂ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਹੋਈਏ।
ਅਹਮਪ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤृषਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ। ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨੈਨਾਮਾਦਾਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ।। 23
ਮੈਂ ਵੀ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਏਹਿ ਵੀਰ ਵਿਸ਼ਾਲਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰਸਿਂਹ ਇਵਾਰ੍ਜੁਨ । ਇਮਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ ।। 24
ਆ, ਵੀਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੰਧਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਅਰਜੁਨ; ਇਸ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵ੍ਰਜ । ਰਾਜਧਾਨ੍ਯਾਂ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਮਿਵ ਨੋ ਵਨਮ੍ ।। 25
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਚੱਜਾ ਚੁੱਕ ਲੈ; ਅਸੀਂ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਹੋਈਏ।