ਧृष੍ਟੋ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸਦਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ ਚ ਰਾਜਸੁ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍ । ਤਦੇਵਾਸਨਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਭਿਲषੇਤ੍ਪਰਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਉਹ ਓਹੀ ਥਾਂ ਚੁਣੇ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਹ ਨਾ ਰੱਖੇ।
ਯਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਃ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਨੋਪਹਨ੍ਯਾਦ੍ਬਲੀਯਸਃ । ਤਦਾਸਨਂ ਰਾਜਕੁਲੇ ਈਪ੍ਸੇਤ ਪੁਰੁषੋ ਵਸਨ੍
ਜਿੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਥਾਂ ਚਾਹੇ।
ਯਥੈਨਂ ਯਤ੍ਰ ਚਾਸੀਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਯੇਦ੍ਦੁष੍ਟਚਰਿਣਮ੍ । ਨ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿਸ਼ੇਜ੍ਜਾਤੁ ਯੋ ਰਾਜਵਸਤਿਂ ਵਸੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਜਾਂ ਜਿਸ ਥਾਂ ਬੈਠੇ, ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੰਦ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਵਭੂਮੌ ਕਾਮਮਾਸੀਤ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵਾ ਰਾਜਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਨ ਤ੍ਵੇਵਾਸਨਮਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ ਕਦਾਚਨ
ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਥਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪਰਾਸਨਗਤਂ ਹ੍ਯੇਨਂ ਪਰਸ੍ਯ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ । ਪਰਿषਦ੍ਯਪਕਰ੍षੇਯੁਃ ਪਰਿਹਾਸ੍ਯੇਤ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ
ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਥਾਂ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭਾ ਤੋਂ ਹਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਉਸ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣਗੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਾਸਨਂ ਮਤਮ੍ । ਅਰ੍ਥਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਯਦਾ ਭृਤ੍ਯੋ ਰਾਜਾਨਮੁਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੌਕਰ ਲਈ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨਾਂ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵਾऽਥ ਵਾਮਂ ਵਾ ਭਾਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਣ੍ਡਿਤਃ। ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵਿਨੀਤਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨ ਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ਨ ਪृष੍ਠਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਪੰਡਿਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਸੱਜੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਰ ਨਾ ਅੱਗੇ ਤੇ ਨਾ ਪਿੱਛੇ। ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਰਾਖੇ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤृਗੋਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਗੋਤ੍ਰੇ ਵਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ੀਲੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਸਂਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਭਾषਿਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਛਾਣ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼, ਨਾਮ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋਪਿ ਯੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਨਰੋ ਨ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਯੇਤ੍। ਨੈਨਮਾਰਾਧਯੇਜ੍ਜਾਤੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨਿਵਾਲਸਾਨ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਧਿਆਪਕ ਆਲਸੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨਾਸ੍ਯ ਯੁਗ੍ਯਂ ਨ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਂ ਨਾਸਨਂ ਨ ਰਥਂ ਤਥਾ। ਆਰੋਹੇਤ੍ਸਂਮਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਯੋ ਰਾਜਵਸਤਿਂ ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜੋਤ, ਖਟ, ਆਸਨ ਜਾਂ ਰਥ 'ਤੇ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਮੈਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਦੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹੇ।
ਯੋ ਵੈ ਗृਹੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਸਨ੍ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਉਤ੍ਥਾਨੇ ਨਿਤ੍ਯਸਂਕਲ੍ਪੋ ਨਿਸ੍ਤਨ੍ਦ੍ਰੀਃ ਸਂਘਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਠਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਥੱਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਮੂਹ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਪਰੀਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਹਾਯ ਪਰਿਦੇਵਨਮ੍ । ਦੁਃਖੇਨ ਸੁਖਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋ ਰਾਜਵਸਤਿਂ ਵਸੇਤ੍
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਖ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਿਤ੍ਯੇਵ ਯਃ ਸ ਰਾਜਸੁ ਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਉਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉष੍ਣੇ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸ਼ੀਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਦਿਵਾ । ਆਦਿष੍ਟੋ ਨ ਵਿਕਲ੍ਪੇਤ ਯਃ ਸ ਰਾਜਸੁ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਗਰਮੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਠੰਡ, ਰਾਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਮਿਲੇ ਤੇ ਉਹ ਹਿਚਕਚਾਏ ਨਾ, ਉਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਵਮਨ੍ਯੇਤ ਸਦਾऽਮਾਤ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਹृष੍ਯੇਤ ਨ ਵ੍ਯਥੇਚ੍ਚ ਵਿਮਾਨਿਤਃ । ऋਦੁਰ੍ਮृਦੁਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੋ ਯਃ ਸ ਰਾਜਸੁ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਸਿਆਣਾ ਮੰਤਰੀ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਘਟੀਆ ਨਾ ਸਮਝੇ; ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਨਰਮ, ਢਿੱਠ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵ ਲਾਭਾਦ੍ਧਰ੍षਮਿਯਾਨ੍ਨ ਵ੍ਯਥੇਚ੍ਚ ਵਿਮਾਨਿਤਃ। ਸਮਃ ਪੂਰ੍ਣਤੁਲੇਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਰਾਜਵਸਤਿਂ ਵਸੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਆਵੇ, ਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰਾਜੂ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਤ ਰਹੇ।
ਅਲ੍ਪੇਚ੍ਛੋ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਰਾਜਞ੍ਛਾਯੇਵਾਨੁਗਤਃ ਸਦਾ। ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਧੀਰਃ ਸ ਰਾਜਵਸਤਿਂ ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਘੱਟ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਢਿੱਠ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਚਤੁਰ, ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਕੁਸ਼ਲਃ ਸਤ੍ਕਥਾਸੁ ਚ। ਵਦਾਨ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਵਾਪਿ ਯੋ ਰਾਜਵਸਤਿਂ ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਤੀ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਨ ਮਿਥੋ ਭਾषਿਤਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਤ੍ । ਯਂ ਚਾਸੂਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਃ ਪੁਰੁषਂ ਨੋ ਵਦੇਚ੍ਚ ਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੇ; ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਕਦੇ ਨਾ ਬੋਲੇ।
ਨੈषਾਂ ਕਰ੍ਮਸੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨਂ ਕਿਂਚਿਦੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦਾਦਦਾਨੋ ਵਾ ਬਨ੍ਧਂ ਵਾ ਵਧਮੇਵ ਵਾ
ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਵੇ; ਜੇ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਦ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਹੁਲ੍ਯੋਪਸ੍ਥਿਤਯੋਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮਮ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ । ਅਨ੍ਯਂ ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਮਦ੍ਧੀਨਮਿਤਿ ਧੀਰੋ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਮੇਰੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਆਉਣ, ਤਦ ਸੰਯਮੀ ਮਨੁੱਖ 'ਉਹ ਮੇਰੇ ਜਗ੍ਹਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ' ਸੋਚ ਕੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਂ ਹਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵੈਦ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਿਕਰ੍ਮਣਿ । ਪਾਪੀਯਾਂਸਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਰਞ੍ਸ਼ੀਲਮੇषਾਂ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
ਚੰਗਾ ਤੇ ਠੀਕ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਾੜਾ ਤੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਮਾੜਾ ਹੀ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ।
ਨੈषਾਂ ਦਾਰੇषੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੈਤ੍ਰੀਂ ਕਥਂਚਨ । ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੁ ਨ ਸੇਵੇਤ ਯੋ ਰਾਜਵਸਤਿਂ ਵਸੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਦੋਸਤੀ ਨਾ ਬਣਾਵੇ; ਜੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਨਾ ਕਰੇ।
ਯਦਾ ਹ੍ਯਭਿਸਮੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਪ੍ਰੇष੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪਰਿਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ਼ਙ੍ਕੇਤ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਵੇਖੇ ਕਿ ਨੌਕਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਚ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਕਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਮਿਪਃ। ਜੀਵਿਤਂ ਸਾਧੁ ਮਨ੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥੋ ਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ 'ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਨੌਕਰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ।
ਹਰ੍षਵਸ੍ਤੁषੁ ਚਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇषੁ ਕੇषੁ ਚਿਤ੍। ਨਾਤਿਗਾਢਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਯੇਤ ਤਾਨ੍ਯੇਵਾਸ੍ਯਾਨੁਪੂਜਯੇਤ੍ ।। 47
ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮੌਕੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਹਰ੍षਾਦ੍ਧਿ ਮਨ੍ਦਃ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵੈਰਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵੈਕृਤਮ੍ । ਤਦਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਵृਤ੍ਤਮੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਭੂਮਿਪਃ
ਅਕਲੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਦਮੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੇਸਮਝੀ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖੇ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਗਤਂ ਹ੍ਯੇਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਲੀਬਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਯਥਾਵਚ੍ਚ ਕੁਤ੍ਸਯੇਯੁਰਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਉਹ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਹਿਜੜੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਮ੍ਭੀਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚ। ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨ ਵृਤ੍ਤਂ ਕੀਰ੍ਤਯੇਦ੍ਬਹਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਹਰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀਆਂ।
ਯਥਾ ਹਿ ਸੁਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨੋ ਹਰੇਤ੍ਸੁਖਮ੍। ਏਵਮਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੂਯਮਾਣਂ ਬਹਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਫੈਲ ਜਾਣ ਤੇ ਸੁਖ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਕਲੀਫ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।