ਤੂष੍ਣੀਂ ਤ੍ਵੇਨਮੁਪਾਸੀਤ ਕਾਲੇ ਸਮਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸੂਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਰਾਜਾਨੋ ਜਨਾਨਨृਤਵਾਦਿਨਃ। ਤਥੈਵ ਚਾਵਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਂ ਵਾਦਿਨਂ ਮृषਾ
ਰਾਜੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਘੱਟ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦਿਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸੁਲਘੂਨ੍ਯਪਿ। ਏਵਂ ਵਿਚਰਤੋ ਰਾਜ੍ਞਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਤਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਗ੍ਨਿਰਯਂ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਯੋ ਮਹਾਨ । ਭਰ੍ਤਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਰਾਜਾ ਪੁਰੁषਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਇਹ ਪਾਂਡਵ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਯਥਾ ਦੋषੋ ਨ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ । ਰਾਜਾਨਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਂ ਨਿਬੋਧਤ
ਪੂਰੀ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਪਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ ਮੇਧਾਵੀ ਕृਸ਼ਾਨਪਿ ਕਦਾਚਨ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ, ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਤਤ੍ਰਯਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਨਿਰ੍ਦਹੇਦਵਮਾਨਿਤਮ੍। ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬੁਧੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਨੀਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਤਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇਤ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਪੁਰੁषੋ ਰਾਜਸਂਮਤਃ। ਵ੍ਯਵਹਾਰਂ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕੇ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਪਣ੍ਡਿਤਾ ਵਿਦੁਃ
ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਮਾਜ ਵਿਚ, ਪੰਡਤ ਇਹ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨ ਨਪ੍ਤਾਰਂ ਨ ਭ੍ਰਾਤਰਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਰ੍ਯਾਦਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਪਰਾਧਿਪਾਃ
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੇ ਉਹ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਣ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਪਿ ਪਰਾਂ ਭੂਤਿਂ ਭੂਮਿਪਾਲਨਿਯੋਜਿਤਃ। ਜਾਤ੍ਯਨ੍ਧ ਇਵ ਮਨ੍ਯੇਤ ਮਰ੍ਯਾਦਾਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਹੱਦਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਐਸੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧृष੍ਟੋ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸਦਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ ਚ ਰਾਜਸੁ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍ । ਤਦੇਵਾਸਨਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਭਿਲषੇਤ੍ਪਰਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਉਹ ਓਹੀ ਥਾਂ ਚੁਣੇ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਹ ਨਾ ਰੱਖੇ।
ਯਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਃ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਨੋਪਹਨ੍ਯਾਦ੍ਬਲੀਯਸਃ । ਤਦਾਸਨਂ ਰਾਜਕੁਲੇ ਈਪ੍ਸੇਤ ਪੁਰੁषੋ ਵਸਨ੍
ਜਿੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਥਾਂ ਚਾਹੇ।
ਯਥੈਨਂ ਯਤ੍ਰ ਚਾਸੀਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਯੇਦ੍ਦੁष੍ਟਚਰਿਣਮ੍ । ਨ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿਸ਼ੇਜ੍ਜਾਤੁ ਯੋ ਰਾਜਵਸਤਿਂ ਵਸੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਜਾਂ ਜਿਸ ਥਾਂ ਬੈਠੇ, ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੰਦ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਵਭੂਮੌ ਕਾਮਮਾਸੀਤ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵਾ ਰਾਜਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਨ ਤ੍ਵੇਵਾਸਨਮਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ ਕਦਾਚਨ
ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਥਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪਰਾਸਨਗਤਂ ਹ੍ਯੇਨਂ ਪਰਸ੍ਯ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ । ਪਰਿषਦ੍ਯਪਕਰ੍षੇਯੁਃ ਪਰਿਹਾਸ੍ਯੇਤ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ
ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਥਾਂ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭਾ ਤੋਂ ਹਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਉਸ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣਗੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਾਸਨਂ ਮਤਮ੍ । ਅਰ੍ਥਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਯਦਾ ਭृਤ੍ਯੋ ਰਾਜਾਨਮੁਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੌਕਰ ਲਈ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨਾਂ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵਾऽਥ ਵਾਮਂ ਵਾ ਭਾਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਣ੍ਡਿਤਃ। ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵਿਨੀਤਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨ ਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ਨ ਪृष੍ਠਤਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਪੰਡਿਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਸੱਜੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਰ ਨਾ ਅੱਗੇ ਤੇ ਨਾ ਪਿੱਛੇ। ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਰਾਖੇ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤृਗੋਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਗੋਤ੍ਰੇ ਵਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ੀਲੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਸਂਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਭਾषਿਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਛਾਣ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼, ਨਾਮ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋਪਿ ਯੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਨਰੋ ਨ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਯੇਤ੍। ਨੈਨਮਾਰਾਧਯੇਜ੍ਜਾਤੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨਿਵਾਲਸਾਨ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਧਿਆਪਕ ਆਲਸੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨਾਸ੍ਯ ਯੁਗ੍ਯਂ ਨ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਂ ਨਾਸਨਂ ਨ ਰਥਂ ਤਥਾ। ਆਰੋਹੇਤ੍ਸਂਮਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਯੋ ਰਾਜਵਸਤਿਂ ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜੋਤ, ਖਟ, ਆਸਨ ਜਾਂ ਰਥ 'ਤੇ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਮੈਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਦੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹੇ।
ਯੋ ਵੈ ਗृਹੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਸਨ੍ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਉਤ੍ਥਾਨੇ ਨਿਤ੍ਯਸਂਕਲ੍ਪੋ ਨਿਸ੍ਤਨ੍ਦ੍ਰੀਃ ਸਂਘਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਠਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਥੱਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਮੂਹ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਪਰੀਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਹਾਯ ਪਰਿਦੇਵਨਮ੍ । ਦੁਃਖੇਨ ਸੁਖਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋ ਰਾਜਵਸਤਿਂ ਵਸੇਤ੍
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਖ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਿਤ੍ਯੇਵ ਯਃ ਸ ਰਾਜਸੁ ਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਉਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉष੍ਣੇ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸ਼ੀਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਦਿਵਾ । ਆਦਿष੍ਟੋ ਨ ਵਿਕਲ੍ਪੇਤ ਯਃ ਸ ਰਾਜਸੁ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਗਰਮੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਠੰਡ, ਰਾਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਿਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਮਿਲੇ ਤੇ ਉਹ ਹਿਚਕਚਾਏ ਨਾ, ਉਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਵਮਨ੍ਯੇਤ ਸਦਾऽਮਾਤ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਹृष੍ਯੇਤ ਨ ਵ੍ਯਥੇਚ੍ਚ ਵਿਮਾਨਿਤਃ । ऋਦੁਰ੍ਮृਦੁਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੋ ਯਃ ਸ ਰਾਜਸੁ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਸਿਆਣਾ ਮੰਤਰੀ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਘਟੀਆ ਨਾ ਸਮਝੇ; ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਨਰਮ, ਢਿੱਠ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵ ਲਾਭਾਦ੍ਧਰ੍षਮਿਯਾਨ੍ਨ ਵ੍ਯਥੇਚ੍ਚ ਵਿਮਾਨਿਤਃ। ਸਮਃ ਪੂਰ੍ਣਤੁਲੇਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਰਾਜਵਸਤਿਂ ਵਸੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਆਵੇ, ਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰਾਜੂ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਤ ਰਹੇ।
ਅਲ੍ਪੇਚ੍ਛੋ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਰਾਜਞ੍ਛਾਯੇਵਾਨੁਗਤਃ ਸਦਾ। ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਧੀਰਃ ਸ ਰਾਜਵਸਤਿਂ ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਘੱਟ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਢਿੱਠ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਚਤੁਰ, ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਜ੍ਞਃ ਕੁਸ਼ਲਃ ਸਤ੍ਕਥਾਸੁ ਚ। ਵਦਾਨ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਵਾਪਿ ਯੋ ਰਾਜਵਸਤਿਂ ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਤੀ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਨ ਮਿਥੋ ਭਾषਿਤਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਤ੍ । ਯਂ ਚਾਸੂਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਃ ਪੁਰੁषਂ ਨੋ ਵਦੇਚ੍ਚ ਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੇ; ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਕਦੇ ਨਾ ਬੋਲੇ।
ਨੈषਾਂ ਕਰ੍ਮਸੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨਂ ਕਿਂਚਿਦੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦਾਦਦਾਨੋ ਵਾ ਬਨ੍ਧਂ ਵਾ ਵਧਮੇਵ ਵਾ
ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਵੇ; ਜੇ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਦ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।