ਮੇਰੁਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਿਤ ਇਵ ਵਸਨ੍ਵਜ੍ਰੋਣ ਮੁष੍ਟਿਨਾ। ਆਖ੍ਯਾਤਾ षਣ੍ਡਕੋਸ੍ਮੀਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਹਿ ਪਾਤਕਂ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਨਪੁੰਸਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰਸ੍ਤਥਾਰ੍ਜੁਨੋ ਧਰ੍ਮਾਮृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ। ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾਸੌ .... ਭੂਯੋ ਨृਪੋऽਪਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰ...ਬਭਾषੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਧਰਮ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਭਰਾ ਨੇ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂਕਰ੍ਮਾ ਕਿਂਸਮਾਚਾਰੋ ਨਕੁਲੋਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸੁਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਃ ਸੁਖੋਚਿਤਃ
ਇਹ ਨਕੁਲ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਰੱਖੇਗਾ? ਉਹ ਨਰਮ, ਬਹਾਦਰ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈ।
ਅਦੁਃਖਾਰ੍ਹਸ਼੍ਚ ਬਾਲਸ਼੍ਚ ਲਾਲਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸੋਯਮਾਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਨੁ ਰੋਚਯਤਾਤ੍ਤ੍ਵਿਹ
ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਹ ਦੁਖੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ — ਉਹ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਨਕੁਲ ਕੁਰ੍ਵਾਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਤ ਚਰਿष੍ਯਸਿ। ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਨਕੁਲ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਚੁਣੇਗਾ? ਦੱਸ, ਪਿਆਰੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ?
ਅਸ਼੍ਵਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਦਾਮਗ੍ਰਨ੍ਥੀਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾऽਹਂ ਕਰ੍ਮੈਤਤ੍ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਇੰਚਾਰਜ ਬਣਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ 'ਗ੍ਰੰਥੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਦਾਮਗ੍ਨਨ੍ਥੀ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਃ ਕੁਸ਼ਲੋ ਦਾਮਕਰ੍ਮਣਿ । ਨ ਮਾਂ ਪਰਿਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨਾ ਜਾਤ੍ਵਿਹ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਗ੍ਰੰਥੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ।
ਕੁਸ਼ਲੋਤ੍ਸ੍ਮ੍ਯਸ਼੍ਵਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਤਥੈਵਾਸ਼੍ਵਚਿਕਿਤ੍ਸਨੇ। ਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਮੇऽਸ਼੍ਵਾਃ ਕੁਰੁਰਾਜਾ ਯਥਾ ਤਵ
ਮੈਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ।
ਨ ਮਾਂ ਪਰਿਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਿਸ਼ੋਰਾ ਵਡਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਨ ਦੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪृष੍ਠੇ ਧੁਰਿ ਚ ਮਦ੍ਗਤਾਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਘੋੜੇ ਤੇ ਨਾ ਮਾਦਾ ਘੋੜੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੇ ਕੋਈ ਮਾੜੇ ਘੋੜੇ ਉਤਸ਼੍ਰਿਤ ਹੋਣਗੇ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚ ਮਾਂ ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਜਨਾਃ । ਤੇਭ੍ਯ ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਥਾ
ਜੇ ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂਗਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਹ੍ਯਹਂ ਤਾਤ ਅਸ਼੍ਵੇष੍ਵਧਿਕृਤਃ ਪੁਰਾ। ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੇ ਛਨ੍ਨਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੀਪਤੇ । ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਥਾ
ਪਿਆਰੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵ ਵਲੋਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਇੰਚਾਰਜ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂਗਾ।
ਨਕੁਲੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਮੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨਯੇਨੋਸ਼ਨਸਾ ਸਮਃ
ਨਕੁਲ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਰਗਾ ਤੇ ਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ਼ਨਸ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਨੀਤਃ ਪਥ੍ਯੇषੁ ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਃ । ਸੁਪ੍ਰਣੀਤਃ ਸੁਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥੋ ਰਾਜਤਨ੍ਤ੍ਰਮਵਾਪ ਯਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਹੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਵਿਦਿਆ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਕਮਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਸ੍ਖਲਿਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਦ੍ਵਿਦੋ ਜਨਾਃ। ਸੁਨੀਤਿਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਕੰਮ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ; ਉਹ ਚੰਗੀ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਅਧਿਕੋ ਮਾਤੁਰਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਤਮਃ ਸਦਾ। ਸਹਦੇਵ ਕਥਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਤਾਤ ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਵਿਚਰਿष੍ਯਸਿ
ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਸਹਦੇਵ, ਤੂੰ ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ? ਜਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਲੁਕ ਕੇ ਫਿਰੇਗਾ?
ਗੋਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯੇਤਿ ਰੋਚਯੇ। ਪ੍ਰਤਿਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਦੋਗ੍ਧਾ ਚ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨਕੁਸ਼ਲੋ ਗਵਾਮ੍। ਤਨ੍ਤ੍ਰੀਪਾਲੇਤਿ ਮੇ ਨਾਮ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵਾਂ; ਮੈਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤੰਤ੍ਰੀਪਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਮੈਂ ਆਪ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਅਯੋਗਾ ਬਹੁਲਾਃ ਪੁष੍ਟਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਤ੍ਯੋ ਬਹੁਪ੍ਰਜਾਃ । ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਸੁਭृਤਾ ਹ੍ਯਪੇਤਜ੍ਵਰਕਿਲ੍ਵਿषਾਃ
ਗਾਂ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਕਈ ਹਨ; ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਬੀਅਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੋਗ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ।
ਦृष੍ਟਚੋਰਭਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਯਾਧਿਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਗਾਵਃ ਸੁਸਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਰਾਜਾ, ਗਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਬਾਘ ਤੋਂ ਬਚੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹਨ।
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਯਾ ਗੁਪ੍ਤਾ ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਤਦਾ। ਨਿਪੁਣਤ੍ਵਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤਿਰਤ੍ਰ ਪਰਾ ਹਿ ਮੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹਿ ਭਵਤਾ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਹਿਤਃ ਸਤਤ ਪੁਰਾ। ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਕੌਸ਼ਲਂ ਸਰ੍ਵਮਨੁਬਦ੍ਧਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਸੀ; ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਰਿਤਂ ਚੈਵ ਗਵਾਂ ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਸਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਸੁਵਿਦਿਤਮਨ੍ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਮੈਂ ਗਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹਨ।
ਵृषਭਾਨਪਿ ਜਾਨਾਮਿ ਰਾਜਨ੍ਪੂਜਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍। ਯੇषਾਂ ਮੂਤ੍ਰਮੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਅਪਿ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸੂਯਤੇ
ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਬਲਦ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਸਾਬ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਬਾਂਝ ਗਾਂ ਵੀ ਬੱਚਾ ਜਣਦੀ ਹੈ।
ਸੋऽਹਮੇਵਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤਿਰਤ੍ਰ ਪਰਾ ਹਿ ਮੇ। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਗੂਢੋ ਰਂਸ੍ਯੇऽਹਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ; ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤੋषਯਿष੍ਯੇ ਚ ਰਾਜਾਨਾਂ ਮਾ ਭੂਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾ ਤਵਾਨਘ । ਨ ਚ ਮਾਂ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਪਰਸ੍ਤਤ੍ਤੇ ਰੋਚਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਚਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ। ਕੋਈ ਪਰਾਇਆ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੇਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕੇਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕृष੍ਣਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ। ਨ ਹਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਕਿਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਇੱਥੇ ਫਿਰੇਗੀ? ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।
ਮਾਲ੍ਯਾਗਨ੍ਧਾਨਲਙ੍ਕਾਰਾਨ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਏਤਾਨ੍ਯੇਵਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਯਥਾਜਾਤਾ ਚ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ ਹੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਲਈ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਕਥਂ ਨੁ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ। ਇਯਂ ਤੁ ਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋਪਿ ਗਰੀਯਸੀ
ਇਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਕਿਵੇਂ ਫਿਰੇਗੀ? ਇਹ ਸਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਸਾਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਮਾਤੇਵ ਪਰਿਪਾਲ੍ਯਾ ਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਸ੍ਵਸੇਵ ਚ । ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਕਥਂ ਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਸਤੀ
ਇਹ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਣਯੋਗ, ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਨਾਜੁਕ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ—ਇਹ ਕਲਿਆਣੀ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗੀ?
ਅਹਂ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵृਤੋ ਭਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਯਥਾ ਤੇ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਤੇ ਸ਼ृਣੁ। ਯਥਾ ਤੁ ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹਿ, ਨ੍ਰਿਪ। ਸੁਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ।
ਛਨ੍ਨਾ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਨ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਕੇਚਨ। ਵृਤ੍ਤਂ ਤਚ੍ਚ ਸਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਤੇਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਮੈਂ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹਿ ਸਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।