ਭੀਮਸੇਨ ਕਥਂ ਕਰ੍ਮ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਹਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਭੀਮਸੇਨ, ਤੂੰ ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗਾ, ਜੋ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ?
ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੌਰੁषਾਤ੍। ਪ੍ਰਾਦਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਕਨ੍ਯਾਯੈ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਮਲ ਦਿੱਤੇ।
ਬਕਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਾਨਂ ਭੀषਣਂ ਪੁਰੁषਾਦਕਮ੍ । ਜਘ੍ਨਿਵਾਨਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਾ ਚਾਭਯਸਂਵੀਤਾ ਸੈਕਚਕ੍ਰਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਾ
ਬਕਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਾਰਿਆ; ਤੇ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਏਕਚਕਰਾ ਨਗਰ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਨਿਡਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਡਿਮ੍ਬਂ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਕਿਰ੍ਮੀਰਂ ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਨਂ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਕृਤਮ੍
ਹਿਡਿੰਬਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਿਰਮੀਰਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਦਂ ਚਾਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਜਟਾਸੁਰਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਚ ਪਰਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੂੰ ਜਟਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਬਚ ਗਏ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਾਂਨ੍ਤਿਕੇ ਤਾਤ ਵੀਰ੍ਯਪੂਰ੍ਣੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ। ਵृਕੋਦਰ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਬਲੀਯਾਨ੍ਦੁਰ੍ਬਲੀਯਸਃ। ਸਮੀਪੇ ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਪੁੱਤ, ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਬੇਇੱਜਤੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਤੂੰ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗਾ?
ਪੌਰੋਗਵੋ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋऽਹਂ ਬਲ੍ਲਵੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ । ਇਤਿ ਪਾਠਃ ਸੂਦੋऽਹਂ ਵਲਲੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੂਪਕਾਰੋ ਨਰਾਧਿਪ। ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਰਾਟਮਿਤਿ ਰੋਚਯੇ
ਮੈਂ ਆਖਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਰਸੋਈਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵੱਲਵ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰਸੋਈਏ ਵਜੋਂ ਰਹਾਂਗਾ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।
ਰਸਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਾਦੂਂਸ਼੍ਚ ਮਧੁਰਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਸੂਪਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਸ਼ਲੋਸ੍ਮਿ ਮਹਾਨਸੇ
ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੂਪ ਤਿਆਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ।
ਕृਤਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨਾਨਿ ਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ । ਤਾਨ੍ਯਪ੍ਯਭਿਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਸਂਜਨਯਨ੍ਨਹਮ੍
ਜੋ ਪਕਵਾਨ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਭ ਦੀ ਪਸੰਦ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਪੂਰ੍ਵਮਪ੍ਰਾਸ਼ਿਤਾਂਸ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਤਾ ਰਸਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ । ਸ੍ਵਾਦੁ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨਮਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਉਹ ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਪਕਵਾਨ ਚੱਖੇਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਰੂਣਾਂ ਪਾਟਿਤਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਮ੍। ਰਾਜਾ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਮਾਂ ਪਰਿਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਲੱਕੜਾਂ ਲਿਆਵਾਂਗਾ; ਜਦ ਰਾਜਾ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਵੇਖੇਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਘਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ।
ਯੇ ਚ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਮਲ੍ਲਾਃ ਸਮਰੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਾਃ । ਕृਤਪ੍ਰਤਾਪਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਿਤਾ ਬਲੇ
ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਹلوان, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—
ਰਙ੍ਗੋਪਜੀਵਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਭਯਾਵਹਾਃ । ਤਾਨਹਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਤਿਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ।
ਨ ਚ ਤਾਨ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋऽਹਂ ਨਯਿष੍ਯੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਤਥਾ ਤਾਨ੍ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾऽऽਤੁਰਾਃ
ਪਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਮਾਰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵृषੋ ਵਾ ਮਹਿषੋ ਵਾਪਿ ਨਾਗੋ ਵਾ षਾष੍ਟਿਹਾਯਨਃ । ਸਿਂਹੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਗ੍ਰਹੀਤਵ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਲਦ ਹੋਵੇ, ਭੈਂਸ ਹੋਵੇ, ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹਾਥੀ ਹੋਵੇ, ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਬਾਘ ਹੋਵੇ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਗ੍ਰਹਾਨਨ੍ਯੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਬਲਾਦਹਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਜੋ ਜਾਨਵਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਫੜਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਛੂਹਣਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ।
ਆਰਾਲਿਕਾ ਵਾ ਸੂਦਾ ਵਾ ਯੇऽਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਨਸੇ। ਤਾਨਹਂ ਪ੍ਰੀਣਯਿष੍ਯਾਮਿਂ ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍ਸ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਜੋ ਰਸੋਈਏ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਇਸ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਆਵਾਂਗਾ।
ਆਰਾਲਿਕੋ ਗੋਵਿਕਰ੍ਤਾ ਸੂਪਕਰ੍ਤਾ ਨਿਯੋਧਕਃ। ਆਸਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਹਮਿਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ: 'ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਰਸੋਈਏ, ਗਾਂ ਵਧਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਸ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।'
ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ ਰਕ੍ਸ਼ਂਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਚਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਥਾ। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਾਂਗਾ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੋऽਨ੍ਨਮਯਾਚਤ। ਮਹਾਸ਼ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਾਰ੍ਜੁਨ ਖਾਣ੍ਡਵੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਅੱਗ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਲੁਕ ਕੇ ਭੋਜਨ ਮੰਗਿਆ; ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਮੈਨੂੰ, ਵੱਡਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ।
ਸਂਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਸ੍ਤਮਰ੍ਥਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਤਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪਾਯ ਹੁਤਾਸ਼ਾਯ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਵਿਜਿਤ੍ਯੈਕਰਥੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪਨ੍ਨਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਇਕ ਰਥ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ—
ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨੇਕਰਥੋऽਜਯਤ੍। ਸ ਭੀਮਧਨ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਇਕਲਾ ਰਥ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਉਹ ਭੀਮ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਆਸ਼ੀਵਿषਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਨਾਗਾਨਾਮਿਵ ਵਾਸੁਕਿਃ । ਦृष੍ਟੀਵਿष ਇਵਾਹੀਨਾਮਗ੍ਨਿਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਾਮਿਵ
ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਕੀ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਛੂਹਣਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ; ਤੇ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ—
ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਂ ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਹਿਮਵਾਨਿਵ। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਬਲਿਰ੍ਯਥਾ
ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਚਲ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹੇਂਦਰ ਵਾਂਗ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਵਾਂਗ—
ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯੁਗ੍ਯਾਨਾਂ ਤੁਰਗੋ ਯਥਾ। ਕੁਬੇਰ ਇਵ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਮृਗਾਣਾਂ ਕੇਸਰੀ ਯਥਾ
ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ—
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਿਵ ਸ਼ਮ੍ਬਰਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮਿਵ ਕਾਪਾਲੀ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬਲਵਤਾਮਿਵ
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਬਰ, ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਪਾਲੀ, ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ—
ਰੋषਾਮਰ੍षਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਭੁਜਙ੍ਗਾਨਾਂ ਚ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਵਾਯੁਵੇਗਬਲੋਦ੍ਧृਤੋ ਗਰੁਡਃ ਪਤਤਾਮਿਵ
ਕਰੋਧ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਤਕਸ਼ਕ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵਾਯੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਡਦਾ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ।
ਤਪਤਾਮਿਵ ਚਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਥਾ। ਹ੍ਰਦਾਨਾਮਿਵ ਪਾਤਾਲਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਨਰ੍ਦਤਾਮਿਵ
ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਵਿਚ ਸੂਰਜ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ ਪਾਤਾਲ, ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਵਿਚ ਬਦਲ।
ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਵਰੋ ਵਜ੍ਰਃ ਕਕੁਦ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਗਵਾਂ ਵਰਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਨਾਂ ਹਸ੍ਤਿष੍ਵੈਰਾਵਤੋ ਯਥਾ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਵਜਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਾਂ ਵਿਚ ਸਾਂਡ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਐਰਾਵਤ।
ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯਾਣਾਮਧਿਕੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਸੁਹृਦਾਂ ਵਰਾ। ਗਿਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮੇਰੁਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰਸਾਂ ਮਾਨਸੋ ਯਥਾ
ਪੁੱਤਰ ਪਿਆਰੇਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ, ਪਤਨੀ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚ ਚੰਦ, ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ ਮਾਨਸ।