ਕਙ੍ਕੋ ਨਾਮ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋऽਹਂ ਮਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਾਧੁਦੇਵਿਤਾ। ਵੈਡੂਰ੍ਯਾਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨਾਨ੍ਦਾਨਾਨ੍ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਨ੍ਰਾਜਤਾਨਪਿ ।। 23
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੰਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਤੁਰ ਜੂਆਰੀ ਦੱਸ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਆਖਾਂ ਤੇ ਸਾਧੂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਵੈਡੂਰੀ, ਸੋਨਾ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚੋਣਵੇਂ ਪਾਸੇ ਭੇਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕृष੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਾਁਲ੍ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਵਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਮਨੋਰਮਾਨ੍। ਅਰਿष੍ਟਾਨ੍ਰਾਜਗੋਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਨ੍ਸੁਵਰ੍ਚਸਃ ।। 24
ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ ਪਾਸੇ ਤਿਆਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਕਾਲੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਭ, ਰਾਜਸੀ ਅਤੇ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ।
ਲੋਹਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਮਗਰ੍ਭਾਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਿ ਤਾਤ ਧਨਾਨਿ ਮੇ। ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਃ ਸਭਾਨਨ੍ਦਾਃ ਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸਾਧੁਨਿष੍ਠਿਤਾਃ ।। 25
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਾਲ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਸਰਤ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਪ੍ਯੇਤਾਨ੍ਪਾਣਿਨਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ।। 26
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਨ੍ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਰਮਣੀਯੇ ਵਿਪਾਂਸੁਲੇ। ਦੇਵਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸ ਵਿਹਾਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। 27
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਤਲ, ਸੁਹਣੀ ਤੇ ਰੇਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਿਖੇਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡਾਂਗਾ; ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਹੋਵੇਗੀ।
ਕਙ੍ਕੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਰਿਵ੍ਰਾਟ੍ ਚ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਸਭਾਸਦਃ। ਜ੍ਯੋਤਿषੇ ਸ਼ਕੁਨਜ੍ਞਾਨੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਚਾਕ੍ਸ਼ਕੌਸ਼ਲੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਵੇਦੇ ਮਯਾऽਧੀਤੇ ਵੇਦਾਙ੍ਗੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। 28
ਕੰਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਪਰਦੇਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਾਂਗਾ; ਜੋਤਿਸ਼, ਸ਼ਕੁਨ, ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੜ੍ਹੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੋਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਰਗਃ। ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਤਮਂ ਵਚਃ ।। 29
ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ; ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪੁੱਛੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਬੋਲ ਆਖਾਂਗਾ।
ਆਸਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਹਂ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਣਸਮਃ ਸਖਾ। ਇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਂ ਯਦਿ ਮਾਮਨੁਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ।। 30
ਜੇ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਖਾਂਗਾ, 'ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ ਸੀ।'
ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਛਨ੍ਨ ਏਵਂ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਵਸੇ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਚਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਥਾ ।। 31
ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਵਰਤਾਵ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨੁष੍ਣਮਾਰ੍ਤਿਜਮ੍ । ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਭੀਮਸੇਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਦੁਖ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਹੰਝੀ ਭਰ ਕੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨ ਕਥਂ ਕਰ੍ਮ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਹਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਭੀਮਸੇਨ, ਤੂੰ ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗਾ, ਜੋ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ?
ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੌਰੁषਾਤ੍। ਪ੍ਰਾਦਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਕਨ੍ਯਾਯੈ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਮਲ ਦਿੱਤੇ।
ਬਕਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਾਨਂ ਭੀषਣਂ ਪੁਰੁषਾਦਕਮ੍ । ਜਘ੍ਨਿਵਾਨਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਾ ਚਾਭਯਸਂਵੀਤਾ ਸੈਕਚਕ੍ਰਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਾ
ਬਕਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਾਰਿਆ; ਤੇ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਏਕਚਕਰਾ ਨਗਰ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਨਿਡਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਡਿਮ੍ਬਂ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਕਿਰ੍ਮੀਰਂ ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਨਂ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਕृਤਮ੍
ਹਿਡਿੰਬਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਿਰਮੀਰਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਦਂ ਚਾਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਜਟਾਸੁਰਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਚ ਪਰਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੂੰ ਜਟਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਬਚ ਗਏ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਾਂਨ੍ਤਿਕੇ ਤਾਤ ਵੀਰ੍ਯਪੂਰ੍ਣੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ। ਵृਕੋਦਰ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਬਲੀਯਾਨ੍ਦੁਰ੍ਬਲੀਯਸਃ। ਸਮੀਪੇ ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਪੁੱਤ, ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਬੇਇੱਜਤੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਤੂੰ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗਾ?
ਪੌਰੋਗਵੋ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋऽਹਂ ਬਲ੍ਲਵੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ । ਇਤਿ ਪਾਠਃ ਸੂਦੋऽਹਂ ਵਲਲੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੂਪਕਾਰੋ ਨਰਾਧਿਪ। ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਰਾਟਮਿਤਿ ਰੋਚਯੇ
ਮੈਂ ਆਖਾਂਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਰਸੋਈਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵੱਲਵ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰਸੋਈਏ ਵਜੋਂ ਰਹਾਂਗਾ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।
ਰਸਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਾਦੂਂਸ਼੍ਚ ਮਧੁਰਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਸੂਪਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਸ਼ਲੋਸ੍ਮਿ ਮਹਾਨਸੇ
ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੂਪ ਤਿਆਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ।
ਕृਤਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨਾਨਿ ਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ । ਤਾਨ੍ਯਪ੍ਯਭਿਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਸਂਜਨਯਨ੍ਨਹਮ੍
ਜੋ ਪਕਵਾਨ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਭ ਦੀ ਪਸੰਦ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਪੂਰ੍ਵਮਪ੍ਰਾਸ਼ਿਤਾਂਸ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਤਾ ਰਸਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ । ਸ੍ਵਾਦੁ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨਮਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਉਹ ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਪਕਵਾਨ ਚੱਖੇਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਰੂਣਾਂ ਪਾਟਿਤਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਮ੍। ਰਾਜਾ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਮਾਂ ਪਰਿਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਲੱਕੜਾਂ ਲਿਆਵਾਂਗਾ; ਜਦ ਰਾਜਾ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਵੇਖੇਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਘਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ।
ਯੇ ਚ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਮਲ੍ਲਾਃ ਸਮਰੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਾਃ । ਕृਤਪ੍ਰਤਾਪਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਿਤਾ ਬਲੇ
ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਹلوان, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—
ਰਙ੍ਗੋਪਜੀਵਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਭਯਾਵਹਾਃ । ਤਾਨਹਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਤਿਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ।
ਨ ਚ ਤਾਨ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋऽਹਂ ਨਯਿष੍ਯੇ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਤਥਾ ਤਾਨ੍ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾऽऽਤੁਰਾਃ
ਪਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਮਾਰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵृषੋ ਵਾ ਮਹਿषੋ ਵਾਪਿ ਨਾਗੋ ਵਾ षਾष੍ਟਿਹਾਯਨਃ । ਸਿਂਹੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਗ੍ਰਹੀਤਵ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਲਦ ਹੋਵੇ, ਭੈਂਸ ਹੋਵੇ, ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹਾਥੀ ਹੋਵੇ, ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਬਾਘ ਹੋਵੇ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਗ੍ਰਹਾਨਨ੍ਯੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਵਿषੋਪਮਾਨ੍। ਬਲਾਦਹਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਜੋ ਜਾਨਵਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਫੜਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਛੂਹਣਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਤਸਿਆ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ।
ਆਰਾਲਿਕਾ ਵਾ ਸੂਦਾ ਵਾ ਯੇऽਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਨਸੇ। ਤਾਨਹਂ ਪ੍ਰੀਣਯਿष੍ਯਾਮਿਂ ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍ਸ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਜੋ ਰਸੋਈਏ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਇਸ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਆਵਾਂਗਾ।
ਆਰਾਲਿਕੋ ਗੋਵਿਕਰ੍ਤਾ ਸੂਪਕਰ੍ਤਾ ਨਿਯੋਧਕਃ। ਆਸਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਹਮਿਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ: 'ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਰਸੋਈਏ, ਗਾਂ ਵਧਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਸ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।'
ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ ਰਕ੍ਸ਼ਂਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਚਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਥਾ। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਵਿਰਾਟਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਰਾਟ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਾਂਗਾ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੋऽਨ੍ਨਮਯਾਚਤ। ਮਹਾਸ਼ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਾਰ੍ਜੁਨ ਖਾਣ੍ਡਵੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਅੱਗ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਲੁਕ ਕੇ ਭੋਜਨ ਮੰਗਿਆ; ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਮੈਨੂੰ, ਵੱਡਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ।