ਅਰਣੀ ਤੁ ਹृਤਾਯਸ੍ਯ ਮृਗੇਣ ਵਦਤਾਂਵਰ। ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨਯੋ ਨ ਲੁਪ੍ਯੇਰਨ੍ਪ੍ਰਥਮੋऽਸ੍ਤੁ ਵਰੋ ਮਮ
ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਹਿਰਨ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਅਗਨਿ-ਕਾਂਡੀ ਦੀ ਅੱਗ ਕਦੇ ਨਾਂ ਮਿਟੇ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਵਰ ਹੋਵੇ।
ਆਰਣੇਯਮਿਦਂ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹृਤਂ ਮਯਾ। ਮृਗਵੇषੇਣ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਜਿਜ੍ਞਾਲਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਨਘ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਹੀ ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਗਨਿ-ਕਾਂਡੀ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਾ ਪਰਖਣ ਲਈ।
ਦਦਾਨੀਤ੍ਯੇਵ ਭਗਵਾਨੁਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਅਨ੍ਯਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਰਂ ਤ੍ਵਮਮਰੋਪਮ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਰਣ੍ਯੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰਨੋ ਨਾਭਿਜਾਨੀਯੁਰ੍ਵਸਤੋ ਮਨੁਜਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬੀਤੇ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰਵਾਂ ਸਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਸੀਂ ਰਹੀਏ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ।
ਦਦਾਨੀਤ੍ਯੇਵ ਭਗਵਾਨੁਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ,' ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਦ੍ਰਿੜ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਚਰਿष੍ਯਥ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍। ਨ ਵੋ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮੋ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਵਰ੍षਂਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮਿਦਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਗੂਢਾ ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਾਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਥ
ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰਵਾਂ ਸਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਹੋਗੇ।
ਯਦ੍ਵਃ ਸਂਕਲ੍ਪਿਤਂ ਰੂਪਂ ਮਨਸਾ ਯਸ੍ ਯਾਦृਸ਼ਮ੍। ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੇ ਛਨ੍ਦਤੋ ਧਾਰਯਿष੍ਯਥ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਰੂਪ ਚਾਹੋਗੇ, ਉਹੀ-ਉਹੀ ਰੂਪ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਾਰ ਸਕੋਗੇ।
ਅਰਣੀਸਹਿਤਂ ਭਾਣ੍ਡਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ। ਜਿਜ੍ਞਾਸਾਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਹ੍ਯੇਤਦਾਹृਤਂਮृਗਰੂਪਿਣਾ
ਅਗਨਿ-ਕਾਂਡੀ ਤੇ ਭਾਂਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿਓ; ਇਹ ਮੈਂ ਹੀ ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਖ ਲਈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵृਣੀष੍ਵਾਪਰਂ ਸੌਮ੍ਯ ਵਰਮਿष੍ਟਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ। ਨ ਤृਪ੍ਯਾਮਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਵੈ ਵਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤृਤੀਯਂ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਵਰਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਮਹਤ੍। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਭਵੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚਮਮਾਂਸ਼ਜਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੀਜਾ, ਅਦੁੱਤੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਰ ਲੈ ਲੋ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਵਿਦੁਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।
ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਭਵਾਨ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਨਾਤਨਃ। ਯਂ ਦਦਾਸਿ ਵਰਂ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਿਤਃ
ਸਨਾਤਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਮੈਂ, ਪਿਤਾ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜਯੇਯਂ ਲੋਭਮੋਹੌ ਚ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚਾਹਂ ਸਦਾ ਵਿਭੋ। ਦਾਨੇ ਤਪਸਿ ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਮਨੋ ਮੇ ਸਤਤਂ ਵੇਤ੍
ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲਚ, ਮੋਹ ਤੇ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਵਾਂ; ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਦਾਨ, ਤਪ ਤੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਰਉਪਪਨ੍ਨੋ ਗੁਣੈਰੇਤੈਃ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨਾਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਭਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਮੰਗੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤऽਰ੍ਦਧੇ ਧਰ੍ਮੋ ਭਗਬਾਁਲ੍ਲੋਕਭਾਵਨਃ। ਸਮੇਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਭਗਵਾਨ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਾਂਡਵ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੋ ਗਏ।
ਉਪੇਤ੍ਯਚਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵੀਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਗਤਕ੍ਲਮਾਃ। ਆਰਣੇਯਂ ਦਦੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ
ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਥਕਾਵਟ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਏ ਤੇ ਉਹ ਅਗਨਿ-ਕਾਂਡੀ ਉਸ ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਇਦਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਨਸਮਾਗਤਂ ਮਹ- ਤ੍ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਪਠਨ੍ਨਰਃ ਰਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਵਸ਼ੀ ਸਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਃ ਸ਼ਤਪਰ੍षਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰਿਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਪਾਵੇਗਾ।
ਨ ਚਾਪ੍ਯਧਰ੍ਮੇ ਨ ਸੁਹृਦ੍ਵਿਭੇਦਨੇ ਪਰਸ੍ਵਹਾਰੇ ਪਰਦਾਰਮਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਕਦਰ੍ਯਭਾਵੇ ਨ ਰਮੇਨੇਮਨਃ ਸਦਾ ਨृਣਾਂ ਸਦਾਖ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਵਿਜਾਨਤਾਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਅਧਰਮ, ਮਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ, ਪਰਾਈ ਦੌਲਤ ਲੈਣ, ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਕੰਜੂਸੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗਾ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਰਂ ਚੈਵ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਦੇਵੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਵ੍ਯਾਸਂ ਤਤੋ ਜਯਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਨਰ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਵਾਲੇ ਨਰ ਨੂੰ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਾਚਨਾ ਕਰੋ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸਤਤਂ ਸੁਖਭਾਗਿਨੀ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਾ ਕਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਜ੍ਞਾਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾऽਵਸਤ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਸਚੀ ਭਗਤ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਕਿਵੇਂ ਅਣਜਾਣੀ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਰਹੀ?
ਤੇ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੂਤਪੌਰੋਗਵੈਃ ਸਹ। ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸਮੁषਿਤਾਃ ਕਥਂ ਚ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹੇ ਤੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ?
ਯਥਾ ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਪਿਤਾਮਹਾਃ । ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸਮੁषਿਤਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ।
ਤਥਾ ਸ ਤਾਨ੍ਵਰਾਁਲ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਗਤ੍ਵਾऽऽਸ਼੍ਰਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯ ਆਚਖ੍ਯੌ ਵृਤ੍ਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਰਣੀਸਹਿਤਂ ਭਾਣ੍ਡਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਤੇ ਸਾਮਾਨ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ। ਸਮਾਹੂਯਾਨੁਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ, ਭਾਰਤ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇਮਾਨਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋषਿਤਾ ਵਯਮ੍। ਛਦ੍ਮਨਾ ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕृਤਾਃ
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਖੋ ਲਿਆ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਹੋ ਗਏ।
ਉषਿਤਾਸ਼੍ਚ ਵਨੇ ਵਾਸਂ ਯਥਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍। ਅਜ੍ਞਾਤਚਰ੍ਯਾਂ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਰ੍षਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮ੍
ਅਸੀਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਹੁਣ ਤੀਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਲੁਕ ਕੇ, ਅਣਜਾਣੀ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਧਰ੍ਮੇਣ ਤੇऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਅਜ੍ਞਾਤਵਾਸਂ ਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਰ੍षਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਚੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਪਾਂਡਵ ਤੀਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਲੁਕ ਕੇ, ਅਣਜਾਣੀ ਵਾਸ ਕਰਨਗੇ।
ਉਪੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਃ ਸ੍ਨਾਤਕਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ । ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਆਸਨ੍ਵਨਵਾਸਸਹਾਯਿਨਃ । ਯੇ ਚ ਭਕ੍ਤਾ ਵਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਨਵਾਸੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ, ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਾਥੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਜੋ ਭਗਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ।
ਤਾਨਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । 0
ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੀਵ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬੋਲ ਪਏ।