ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਵਨਮਿਦਂ ਦਗ੍ਧਂ ਕਿਂਖਿਦ੍ਦृष੍ਟੋ ਮृਤੋ ਭਵੇਤ੍। ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭੂਤਂ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨਾਥ ਤੇऽਪਤਨ੍
'ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਕੀ ਜੰਗਲ ਸੜ ਗਿਆ? ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਏ? ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ, ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ?'
ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਥਵਾ ਵੀਰਾਃ ਪਾਨੀਯਂ ਯਤ੍ਰਤੇ ਗਤਾਃ। ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰ੍ਵਨੇ ਤੋਯਂ ਕਾਲੋऽਯਮਤਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਵੀਰ, ਜਿਥੇ ਪਾਣੀ ਸੀ ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੇ ਲੱਭਦੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਕਿਂਨੁ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਯੇਨ ਨਾਯਾਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯੇषਾਂ ਪਦਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਇਹ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੇਖਣ ਜਾਵਾਂ', ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਵ੍ਯਪੇਤਜਨਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਨੀਲਭਾਸ੍ਵਰਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਰੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਹਰਣਾਂ, ਸੂਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ।
ਭ੍ਰਮਰੈਰੁਪਗੀਤਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। `ਮृਦੁਸ਼ਾਡ੍ਵਲਸਂਕੀਰ੍ਣਭੂਮਿਭਾਗਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਭੰਵਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਚਹੁੰਕਿਣਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਨਰਮ ਹਰੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸ ਗਚ੍ਛਨ੍ਕਾਨਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹੇਮਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਸਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਉਪੇਤਂ ਨਲਿਨੀਜਾਲੈਃ ਸਿਨ੍ਧੁਵਾਰੈਃ ਸਚੇਤਸੈਃ। ਕੇਤਕੈਃ ਕਰਵੀਰੈਸ਼੍ਚ ਪਿਪ੍ਪਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਿੰਧੂਵਾਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਅਤੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ'। ਸ਼੍ਰਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਦੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਥ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਸੀ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਚੂਰ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯਕ੍ਸ਼ਵਚਨਾਦੁਦਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵ੍ਯਪਗਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਿੱਖ ਮਿਟ ਗਈ।
ਸਰਸ੍ਯੇਕੇਨ ਪਾਦੇਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਨ ਮੇ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਮਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੇ ਉਸ ਅਜੈਯੋ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ: ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਯਕਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।
ਬਸੂਨਾਂ ਵਾ ਭਵਾਨੇਕੋ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮਥਵਾ ਭਵਾਨ੍। ਅਥਵਾ ਮਰੁਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਜ੍ਰੀ ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਵਸੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋ, ਜਾਂ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋ? ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਾਂ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹੋ?
ਮਮ ਹਿ ਭ੍ਰਾਤਰ ਇਮੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਯੋਧਿਨਃ। ਤਂ ਯੋਧਂ ਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਇਹ ਭਰਾ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਡਾਢਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਯੋਧਾ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਦਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਸ ਭਵਾਨ੍ਸੁਹृਦੋਸ੍ਮਾਕਮਥਵਾ ਨਃ ਪਿਤਾ ਭਵਾਨ੍
ਜੋ ਜਾਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਹੋ।
ਅਹਂਤੇ ਜਨਕਸ੍ਤਾਤ ਧਰ੍ਮੋ ਮृਦੁਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਤ੍ਵਾਂ ਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਰਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਹੀ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਧਰਮ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਯਸ਼ਃ ਸਤ੍ਯਂਦਮਃ ਸ਼ੌਚਮਾਰ੍ਜਵਂ ਹ੍ਰੀਰਚਾਪਲਮ੍। ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਿਤ੍ਯੇਤਾਸ੍ਤਨਵੋ ਮਮ
ਯਸ਼, ਸੱਚ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ, ਲਾਜ, ਚੰਚਲਤਾ ਦੀ ਘਾਟ, ਦਾਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਹਨ।
ਅਹਿਂਸਾ ਸਮਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ੍ਤਪਃ ਸ਼ੌਚਮਮਤ੍ਸਰਃ। ਦ੍ਵਾਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਮੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਿਯੋ ਹ੍ਯਸਿ ਸੁਤੋ ਮਮ
ਅਹਿੰਸਾ, ਸਮਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਤਪ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਤੇ ਇਰਖਾ ਦੀ ਘਾਟ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਸੁ ਰਕ੍ਤੋਸਿ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ षਟ੍ਰਪਦੀ ਜਿਤਾ। ਦ੍ਵੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਮਧ੍ਯਮੇ ਦ੍ਵੇ ਚ ਦ੍ਵੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸਾਂਪਰਾਯਿਕੇ ।। $
ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੰਜ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਛੇ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਦੋ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੋ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਦੋ ਆਖਰੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਧ੍ਰਮੋऽਹਮਿਤਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤ੍ਵਾਮਿਹਾਗਤਃ। ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯੇਨ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਵਰਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇऽਨਘ
ਮੈਂ ਧਰਮ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਸੁੱਖ ਹੋਵੇ! ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਦਾਤਾ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨਘ। ਯੇ ਹਿ ਮੇ ਪੁਰੁषਾ ਭਕ੍ਤਾ ਨ ਤੇषਾਮਸ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਗਤਿਃ
ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਅਰਣੀ ਤੁ ਹृਤਾਯਸ੍ਯ ਮृਗੇਣ ਵਦਤਾਂਵਰ। ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨਯੋ ਨ ਲੁਪ੍ਯੇਰਨ੍ਪ੍ਰਥਮੋऽਸ੍ਤੁ ਵਰੋ ਮਮ
ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਹਿਰਨ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਅਗਨਿ-ਕਾਂਡੀ ਦੀ ਅੱਗ ਕਦੇ ਨਾਂ ਮਿਟੇ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਵਰ ਹੋਵੇ।
ਆਰਣੇਯਮਿਦਂ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹृਤਂ ਮਯਾ। ਮृਗਵੇषੇਣ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਜਿਜ੍ਞਾਲਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਨਘ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਹੀ ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਗਨਿ-ਕਾਂਡੀ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਾ ਪਰਖਣ ਲਈ।
ਦਦਾਨੀਤ੍ਯੇਵ ਭਗਵਾਨੁਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਅਨ੍ਯਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਰਂ ਤ੍ਵਮਮਰੋਪਮ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਰਣ੍ਯੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰਨੋ ਨਾਭਿਜਾਨੀਯੁਰ੍ਵਸਤੋ ਮਨੁਜਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬੀਤੇ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰਵਾਂ ਸਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਸੀਂ ਰਹੀਏ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ।
ਦਦਾਨੀਤ੍ਯੇਵ ਭਗਵਾਨੁਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ,' ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਦ੍ਰਿੜ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਚਰਿष੍ਯਥ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍। ਨ ਵੋ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮੋ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਵਰ੍षਂਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮਿਦਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ। ਵਿਰਾਟਨਗਰੇ ਗੂਢਾ ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਾਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਥ
ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰਵਾਂ ਸਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਹੋਗੇ।
ਯਦ੍ਵਃ ਸਂਕਲ੍ਪਿਤਂ ਰੂਪਂ ਮਨਸਾ ਯਸ੍ ਯਾਦृਸ਼ਮ੍। ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੇ ਛਨ੍ਦਤੋ ਧਾਰਯਿष੍ਯਥ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਰੂਪ ਚਾਹੋਗੇ, ਉਹੀ-ਉਹੀ ਰੂਪ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਾਰ ਸਕੋਗੇ।
ਅਰਣੀਸਹਿਤਂ ਭਾਣ੍ਡਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ। ਜਿਜ੍ਞਾਸਾਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਹ੍ਯੇਤਦਾਹृਤਂਮृਗਰੂਪਿਣਾ
ਅਗਨਿ-ਕਾਂਡੀ ਤੇ ਭਾਂਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿਓ; ਇਹ ਮੈਂ ਹੀ ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਖ ਲਈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵृਣੀष੍ਵਾਪਰਂ ਸੌਮ੍ਯ ਵਰਮਿष੍ਟਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ। ਨ ਤृਪ੍ਯਾਮਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਵੈ ਵਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰਾ ਮਨ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।