ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਕੁਨਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਚਿਰਂਗਤਾਸ੍ਤੋਯਹੇਤੋਰ੍ਨ ਚਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ। ਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਨਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਾਨੀਯਂ ਚ ਤ੍ਵਮਾਨਯ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀਏ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਲਿਆ ਆ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਰਯਤ੍ਰਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਤਰੋਸ੍ਯ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਢਹਿ ਹੋਏ ਵੇਖੇ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋ ਭੀਮਸ੍ਤृषਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਮਨ੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੀਮ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕੋਈ ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਧ੍ਰੁਵਮਦ੍ਯ ਮੇ। ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਵਤ੍ਪਾਨੀਯਮਿਤਿ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਲੜਨਾ ਪਵੇਗਾ; ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵਾਂ,' ਐਸਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਪਾਨੀਯਂ ਪਿਪਾਸੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਮਾ ਤਾਤ ਸਾਹਸਂਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਤਃ ਪਿਬ ਹਰਸ੍ਵ ਚ
'ਪੁੱਤੜੇ, ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰੀਂ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਤੇ ਲੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਭੀਮੋ ਯਕ੍ਸ਼ੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ। ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਤੁ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨ੍ਪੀਤ੍ਵੈਵ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਅਤੁੱਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਆਖੀ, ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਉਹ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਢਹਿ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। `ਆਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਵਿष੍ਯ ਵਿਚਾਰਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਰਗਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਨਥਾऽऽਜ੍ਞਾਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਚਿਰਾਯਮਾਣਾਨ੍ਬਹੁਸ਼ਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚਹ
ਫਿਰ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਤੋਂ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਵਨਮਿਦਂ ਦਗ੍ਧਂ ਕਿਂਖਿਦ੍ਦृष੍ਟੋ ਮृਤੋ ਭਵੇਤ੍। ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭੂਤਂ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨਾਥ ਤੇऽਪਤਨ੍
'ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਕੀ ਜੰਗਲ ਸੜ ਗਿਆ? ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਏ? ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ, ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ?'
ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਥਵਾ ਵੀਰਾਃ ਪਾਨੀਯਂ ਯਤ੍ਰਤੇ ਗਤਾਃ। ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰ੍ਵਨੇ ਤੋਯਂ ਕਾਲੋऽਯਮਤਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਵੀਰ, ਜਿਥੇ ਪਾਣੀ ਸੀ ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੇ ਲੱਭਦੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਕਿਂਨੁ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਯੇਨ ਨਾਯਾਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯੇषਾਂ ਪਦਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਇਹ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੇਖਣ ਜਾਵਾਂ', ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਵ੍ਯਪੇਤਜਨਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਨੀਲਭਾਸ੍ਵਰਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਰੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਹਰਣਾਂ, ਸੂਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ।
ਭ੍ਰਮਰੈਰੁਪਗੀਤਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। `ਮृਦੁਸ਼ਾਡ੍ਵਲਸਂਕੀਰ੍ਣਭੂਮਿਭਾਗਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਭੰਵਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਚਹੁੰਕਿਣਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਨਰਮ ਹਰੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸ ਗਚ੍ਛਨ੍ਕਾਨਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹੇਮਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਸਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਉਪੇਤਂ ਨਲਿਨੀਜਾਲੈਃ ਸਿਨ੍ਧੁਵਾਰੈਃ ਸਚੇਤਸੈਃ। ਕੇਤਕੈਃ ਕਰਵੀਰੈਸ਼੍ਚ ਪਿਪ੍ਪਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਿੰਧੂਵਾਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਅਤੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ'। ਸ਼੍ਰਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਦੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਥ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਸੀ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਚੂਰ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯਕ੍ਸ਼ਵਚਨਾਦੁਦਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵ੍ਯਪਗਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਿੱਖ ਮਿਟ ਗਈ।
ਸਰਸ੍ਯੇਕੇਨ ਪਾਦੇਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਨ ਮੇ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਮਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੇ ਉਸ ਅਜੈਯੋ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ: ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਯਕਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।
ਬਸੂਨਾਂ ਵਾ ਭਵਾਨੇਕੋ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮਥਵਾ ਭਵਾਨ੍। ਅਥਵਾ ਮਰੁਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਜ੍ਰੀ ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਵਸੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋ, ਜਾਂ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋ? ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਾਂ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹੋ?
ਮਮ ਹਿ ਭ੍ਰਾਤਰ ਇਮੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਯੋਧਿਨਃ। ਤਂ ਯੋਧਂ ਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਇਹ ਭਰਾ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਡਾਢਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਯੋਧਾ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਦਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਸ ਭਵਾਨ੍ਸੁਹृਦੋਸ੍ਮਾਕਮਥਵਾ ਨਃ ਪਿਤਾ ਭਵਾਨ੍
ਜੋ ਜਾਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਹੋ।
ਅਹਂਤੇ ਜਨਕਸ੍ਤਾਤ ਧਰ੍ਮੋ ਮृਦੁਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਤ੍ਵਾਂ ਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਰਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮੈਂ ਹੀ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਧਰਮ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਯਸ਼ਃ ਸਤ੍ਯਂਦਮਃ ਸ਼ੌਚਮਾਰ੍ਜਵਂ ਹ੍ਰੀਰਚਾਪਲਮ੍। ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਿਤ੍ਯੇਤਾਸ੍ਤਨਵੋ ਮਮ
ਯਸ਼, ਸੱਚ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ, ਲਾਜ, ਚੰਚਲਤਾ ਦੀ ਘਾਟ, ਦਾਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਹਨ।
ਅਹਿਂਸਾ ਸਮਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ੍ਤਪਃ ਸ਼ੌਚਮਮਤ੍ਸਰਃ। ਦ੍ਵਾਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਮੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਿਯੋ ਹ੍ਯਸਿ ਸੁਤੋ ਮਮ
ਅਹਿੰਸਾ, ਸਮਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਤਪ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਤੇ ਇਰਖਾ ਦੀ ਘਾਟ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਸੁ ਰਕ੍ਤੋਸਿ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ षਟ੍ਰਪਦੀ ਜਿਤਾ। ਦ੍ਵੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਮਧ੍ਯਮੇ ਦ੍ਵੇ ਚ ਦ੍ਵੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸਾਂਪਰਾਯਿਕੇ ।। $
ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੰਜ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਛੇ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਦੋ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੋ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਦੋ ਆਖਰੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਧ੍ਰਮੋऽਹਮਿਤਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤ੍ਵਾਮਿਹਾਗਤਃ। ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯੇਨ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਵਰਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇऽਨਘ
ਮੈਂ ਧਰਮ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਸੁੱਖ ਹੋਵੇ! ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਦਾਤਾ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨਘ। ਯੇ ਹਿ ਮੇ ਪੁਰੁषਾ ਭਕ੍ਤਾ ਨ ਤੇषਾਮਸ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਗਤਿਃ
ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।