ਯਤਃ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਪਾਨੀਯਹਰਣੇ ਗਤੌ। ਤੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਤੌ ਤਤ੍ਰਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋ ਬਹਾਦਰ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਗਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਸ਼ੁਕਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਭਰਾ ਮੁਰਦੇ ਪਏ ਵੇਖੇ।
ਵਿਗਤਾਸੂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਸ਼ਯਾਨੌ ਵਸੁਧਾਤਲੇ'। ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਵਿਵ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਸਿਂਹਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ। ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ ਤਦ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ।
ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਕਿਂਚਿਤ੍ਸ ਭੂਤਮਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਵਨੇ। ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤਃ ਪਾਨੀਯਂ ਸੋਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਸਵਯਸਾਚੀ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਅਭਿਧਾਵਂਸ੍ਤਤੋ ਵਾਚਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਪਾਨੀਯਂ ਨੈਤਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਬਲਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, 'ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਾਣੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।'
ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਦਿ ਵੈ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨ੍ਮਯੋਕ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ। ਤਤਃ ਪਾਸ੍ਯਸਿ ਪਾਨੀਯਂ ਹਰਿष੍ਯਸਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਛੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਸਕੇਂਗਾ ਤੇ ਲੈ ਵੀ ਸਕੇਂਗਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀਏ।
ਵਾਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਵਾਰਯ। ਯਾਵਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਪੁਨਰ੍ਨੈਵਂ ਵਦਿष੍ਯਸਿ
ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਰੋਕਣ ਤੇ ਤੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣ ਤੇ ਵੀ, ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਰੁਕ ਜਾ! ਜਦ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖੇਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ। ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਰਦਿਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਵੇਧਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਕਰ੍ਣਿਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚਾਨੁਤ੍ਸृਜਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਵੱਧ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਖਾਈ, ਤੇ ਚੌੜੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਸ ਤ੍ਵਮੋਘਾਨਿषੂਨ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤृष੍ਣਯਾऽਭਿਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਨੇਕੈਰਿषੁਸਂਘਾਤੈਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਵਰ੍ष ਹ
ਉਹ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਣਮਿੱਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਿਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਯਃ ਪਿਬ। ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪਿਬਨ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨ੍ਪੀਤ੍ਵੈਵ ਨਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇਂਗਾ? ਜੇ ਬਿਨਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤੇ ਪੀ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਸ ਚ ਮੋਘਾਨਿषੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤृष੍ਣਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਵਜ੍ਞਾਯੈਵ ਤਾਂ ਵਾਚਂ ਪੀਤ੍ਵੈਵ ਨਿਪਪਾਤ੍ ਹ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸਰਹੀਣ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਕੇ, ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਗਿਆ ਤੇ ਢਹਿ ਪਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਕੁਨਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਚਿਰਂਗਤਾਸ੍ਤੋਯਹੇਤੋਰ੍ਨ ਚਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ। ਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਨਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਾਨੀਯਂ ਚ ਤ੍ਵਮਾਨਯ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀਏ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਲਿਆ ਆ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਰਯਤ੍ਰਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਤਰੋਸ੍ਯ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਢਹਿ ਹੋਏ ਵੇਖੇ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋ ਭੀਮਸ੍ਤृषਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਮਨ੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੀਮ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕੋਈ ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਧ੍ਰੁਵਮਦ੍ਯ ਮੇ। ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਵਤ੍ਪਾਨੀਯਮਿਤਿ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਲੜਨਾ ਪਵੇਗਾ; ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵਾਂ,' ਐਸਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਪਾਨੀਯਂ ਪਿਪਾਸੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਮਾ ਤਾਤ ਸਾਹਸਂਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਤਃ ਪਿਬ ਹਰਸ੍ਵ ਚ
'ਪੁੱਤੜੇ, ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰੀਂ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਤੇ ਲੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਭੀਮੋ ਯਕ੍ਸ਼ੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ। ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਤੁ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨ੍ਪੀਤ੍ਵੈਵ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਅਤੁੱਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਆਖੀ, ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਉਹ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਢਹਿ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। `ਆਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਵਿष੍ਯ ਵਿਚਾਰਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਰਗਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਨਥਾऽऽਜ੍ਞਾਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਚਿਰਾਯਮਾਣਾਨ੍ਬਹੁਸ਼ਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚਹ
ਫਿਰ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਤੋਂ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਵਨਮਿਦਂ ਦਗ੍ਧਂ ਕਿਂਖਿਦ੍ਦृष੍ਟੋ ਮृਤੋ ਭਵੇਤ੍। ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭੂਤਂ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨਾਥ ਤੇऽਪਤਨ੍
'ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਕੀ ਜੰਗਲ ਸੜ ਗਿਆ? ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਏ? ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ, ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ?'
ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਥਵਾ ਵੀਰਾਃ ਪਾਨੀਯਂ ਯਤ੍ਰਤੇ ਗਤਾਃ। ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰ੍ਵਨੇ ਤੋਯਂ ਕਾਲੋऽਯਮਤਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਵੀਰ, ਜਿਥੇ ਪਾਣੀ ਸੀ ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੇ ਲੱਭਦੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਕਿਂਨੁ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਯੇਨ ਨਾਯਾਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯੇषਾਂ ਪਦਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਇਹ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੇਖਣ ਜਾਵਾਂ', ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਵ੍ਯਪੇਤਜਨਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਨੀਲਭਾਸ੍ਵਰਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਰੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਹਰਣਾਂ, ਸੂਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ।
ਭ੍ਰਮਰੈਰੁਪਗੀਤਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। `ਮृਦੁਸ਼ਾਡ੍ਵਲਸਂਕੀਰ੍ਣਭੂਮਿਭਾਗਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਭੰਵਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਚਹੁੰਕਿਣਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਨਰਮ ਹਰੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸ ਗਚ੍ਛਨ੍ਕਾਨਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹੇਮਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਸਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਉਪੇਤਂ ਨਲਿਨੀਜਾਲੈਃ ਸਿਨ੍ਧੁਵਾਰੈਃ ਸਚੇਤਸੈਃ। ਕੇਤਕੈਃ ਕਰਵੀਰੈਸ਼੍ਚ ਪਿਪ੍ਪਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਿੰਧੂਵਾਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਅਤੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ'। ਸ਼੍ਰਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਦੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਥ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਸੀ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਚੂਰ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯਕ੍ਸ਼ਵਚਨਾਦੁਦਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵ੍ਯਪਗਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਿੱਖ ਮਿਟ ਗਈ।