ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਕੁਲਃ ਸੁਪਿਪਾਸਿਤਃ। ਅਪਿਬਚ੍ਛੀਤਲਂ ਤੋਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਪਰ ਨਕੁਲ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਰੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਤੇ ਪੀ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਚਿਰਾਯਮਾਣੇ ਨਕੁਲੇ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧ੍ਰਾਤਰਂ ਵੀਰਂ ਸਹਦੇਵਮਰਿਂਦਮਮ੍
ਨਕੁਲ ਦੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਸਾਹਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਚਿਰਾਯਤੇ ਤਾਤ ਸਹਦੇਵ ਤਵਾਗ੍ਰਜਃ। ਤਂ ਚੈਵਾਨਯ ਸੋਦਰ੍ਯਂ ਪਾਨੀਯਂ ਚ ਤ੍ਵਮਾਨਯ
'ਸਾਹਦੇਵ, ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਗੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਲਿਆ ਆ।'
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਹਤਂ ਭੂਮੌ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਕੁਲਂ ਤਦਾ
ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਪਾਸੇ ਤੁਰ ਪਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਨਕੁਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮੁਰਦਾ ਪਿਆ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਸ੍ਤृषਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਪਾਨੀਯਂ ਤਤੋ ਵਾਗਭ੍ਯਭਾषਤ
ਭਰਾ ਦੇ ਗਮ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਤਰੱਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਤਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਮਾ ਤਾਤ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪਿਬਸ੍ਵ ਚ ਹਰਸ੍ਵ ਚ
'ਪੁੱਤੜੇ, ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁਣਾ ਪੀ ਲੈ ਤੇ ਲੈ ਜਾ।'
ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹਦੇਵਃ ਪਿਪਾਸਿਤਃ। ਅਪਿਬਚ੍ਛੀਤਲਂ ਤੋਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਪਰ ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਤਰੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਤੇ ਪੀ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਵਿਜਯਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਤੇ ਚਿਰਗਤੌ ਬੀਭਤ੍ਸੋ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਦੋ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੋਂ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।'
ਤੌ ਚੈਵਾਨਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਾਨੀਯਂ ਚ ਤ੍ਵਮਾਨਯ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਸ੍ਤਾਤ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਨਾਮਪਾਸ਼੍ਰਯਃ
'ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਲਿਆ ਆ। ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ। ਆਮੁਕ੍ਤਖਙ੍ਗੋ ਮੇਧਾਵੀ ਤਤ੍ਸਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਨੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਫੜ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਲਾ ਕੇ, ਅਕਲਮੰਦ ਨੇ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਯਤਃ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਪਾਨੀਯਹਰਣੇ ਗਤੌ। ਤੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਤੌ ਤਤ੍ਰਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋ ਬਹਾਦਰ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਗਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਸ਼ੁਕਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਭਰਾ ਮੁਰਦੇ ਪਏ ਵੇਖੇ।
ਵਿਗਤਾਸੂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਸ਼ਯਾਨੌ ਵਸੁਧਾਤਲੇ'। ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਵਿਵ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਸਿਂਹਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ। ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ ਤਦ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ।
ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਕਿਂਚਿਤ੍ਸ ਭੂਤਮਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਵਨੇ। ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤਃ ਪਾਨੀਯਂ ਸੋਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਸਵਯਸਾਚੀ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਅਭਿਧਾਵਂਸ੍ਤਤੋ ਵਾਚਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਪਾਨੀਯਂ ਨੈਤਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਬਲਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, 'ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਾਣੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।'
ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਦਿ ਵੈ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨ੍ਮਯੋਕ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ। ਤਤਃ ਪਾਸ੍ਯਸਿ ਪਾਨੀਯਂ ਹਰਿष੍ਯਸਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਛੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਸਕੇਂਗਾ ਤੇ ਲੈ ਵੀ ਸਕੇਂਗਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀਏ।
ਵਾਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਵਾਰਯ। ਯਾਵਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਪੁਨਰ੍ਨੈਵਂ ਵਦਿष੍ਯਸਿ
ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਰੋਕਣ ਤੇ ਤੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣ ਤੇ ਵੀ, ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਰੁਕ ਜਾ! ਜਦ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖੇਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ। ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਰਦਿਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਵੇਧਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਕਰ੍ਣਿਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚਾਨੁਤ੍ਸृਜਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਵੱਧ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਖਾਈ, ਤੇ ਚੌੜੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਸ ਤ੍ਵਮੋਘਾਨਿषੂਨ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤृष੍ਣਯਾऽਭਿਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਨੇਕੈਰਿषੁਸਂਘਾਤੈਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਵਰ੍ष ਹ
ਉਹ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਣਮਿੱਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਿਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਯਃ ਪਿਬ। ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪਿਬਨ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨ੍ਪੀਤ੍ਵੈਵ ਨਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇਂਗਾ? ਜੇ ਬਿਨਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤੇ ਪੀ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਸ ਚ ਮੋਘਾਨਿषੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤृष੍ਣਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਵਜ੍ਞਾਯੈਵ ਤਾਂ ਵਾਚਂ ਪੀਤ੍ਵੈਵ ਨਿਪਪਾਤ੍ ਹ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸਰਹੀਣ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਕੇ, ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਗਿਆ ਤੇ ਢਹਿ ਪਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮਸੇਨਂ ਕੁਨਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਚਿਰਂਗਤਾਸ੍ਤੋਯਹੇਤੋਰ੍ਨ ਚਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ। ਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਨਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਾਨੀਯਂ ਚ ਤ੍ਵਮਾਨਯ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀਏ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਲਿਆ ਆ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਰਯਤ੍ਰਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਤਰੋਸ੍ਯ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਢਹਿ ਹੋਏ ਵੇਖੇ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋ ਭੀਮਸ੍ਤृषਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਮਨ੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੀਮ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕੋਈ ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਧ੍ਰੁਵਮਦ੍ਯ ਮੇ। ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਵਤ੍ਪਾਨੀਯਮਿਤਿ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਲੜਨਾ ਪਵੇਗਾ; ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵਾਂ,' ਐਸਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਪਾਨੀਯਂ ਪਿਪਾਸੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਮਾ ਤਾਤ ਸਾਹਸਂਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਤਃ ਪਿਬ ਹਰਸ੍ਵ ਚ
'ਪੁੱਤੜੇ, ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰੀਂ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਤੇ ਲੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਭੀਮੋ ਯਕ੍ਸ਼ੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ। ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਤੁ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨ੍ਪੀਤ੍ਵੈਵ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਅਤੁੱਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਆਖੀ, ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਉਹ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਢਹਿ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। `ਆਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਵਿष੍ਯ ਵਿਚਾਰਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਰਗਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਨਥਾऽऽਜ੍ਞਾਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਚਿਰਾਯਮਾਣਾਨ੍ਬਹੁਸ਼ਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚਹ
ਫਿਰ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਤੋਂ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।