ਵਾਚਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਸ੍ਥਿਭੇਦਿਨ੍ਯਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤਾਃ। ਅਤਿਤੀਵ੍ਰਾ ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਂਸ਼ਯਂ
ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੁਭਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ ਸਹਿ ਲਿਆ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯਦਾऽਜੈषੀਦਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਭਾਰਤ। ਸ ਮਯਾ ਨ ਹਤਸ੍ਤਤ੍ਰਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਦ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਨਕੁਲਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਰੁਹ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਦ੍ਰੇਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਦਰੀ ਪੁੱਤਰ, ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੇਖ।'
ਪਾਨੀਯਮਨ੍ਤਿਕੇ ਪਸ਼੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਾਪ੍ਯੁਦਕਾਸ਼੍ਰਯਾਨ੍। ਏਤੇ ਹਿ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਵ ਤਾਤ ਪਿਪਾਸਿਤਾਃ
'ਨੇੜੇ ਪਾਣੀ ਲੱਭ, ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਪੋਖਰ ਵੇਖ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਥੱਕੇ ਤੇ ਪਿਆਸੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ।'
ਨਕੁਲਸ੍ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇऽष੍ਠਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਮਤਿਮਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਾਦਪਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਾਂਤਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਨਕੁਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵੇਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਹੁਲਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਦਕਸਂਸ਼੍ਰਯਾਨ੍। ਸਾਰਸਾਨਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਸ੍ਤਤ੍ਰੋਦਕਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਉਥੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ—ਨਿਸਚਿਤ ਪਾਣੀ ਹੈ।'
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਤ੍ਯਧृਤਿਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਗਚ੍ਛ ਸੌਮ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤੂਣੈਃ ਰਪਾਨੀਯਮਾਨਯ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਡਿੱਠਾ ਹੈ, ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਆਰੇ, ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਤੇ ਤੂਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।'
ਨਕੁਲਸ੍ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਯਤ੍ਰ ਪਾਨੀਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚੈਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਨਕੁਲ ਨੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਸੀ ਉਥੇ ਤੁਰ ਪਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਲਂ ਤੋਯਂ ਸਾਰਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਪਾਤੁਕਾਮਸ੍ਤਤੋ ਵਾਚਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ
ਉਹਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਚਾਰੀਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਮਾ ਤਾਤ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਦ੍ਰੇਯ ਤਤਃ ਪਿਬ ਹਰਸ੍ਵ ਚ
'ਪੁੱਤੜੇ, ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਮੈਡਰੀ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ ਹੀ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'
ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਕੁਲਃ ਸੁਪਿਪਾਸਿਤਃ। ਅਪਿਬਚ੍ਛੀਤਲਂ ਤੋਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਪਰ ਨਕੁਲ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਰੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਤੇ ਪੀ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਚਿਰਾਯਮਾਣੇ ਨਕੁਲੇ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧ੍ਰਾਤਰਂ ਵੀਰਂ ਸਹਦੇਵਮਰਿਂਦਮਮ੍
ਨਕੁਲ ਦੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਸਾਹਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਚਿਰਾਯਤੇ ਤਾਤ ਸਹਦੇਵ ਤਵਾਗ੍ਰਜਃ। ਤਂ ਚੈਵਾਨਯ ਸੋਦਰ੍ਯਂ ਪਾਨੀਯਂ ਚ ਤ੍ਵਮਾਨਯ
'ਸਾਹਦੇਵ, ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਗੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਲਿਆ ਆ।'
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਹਤਂ ਭੂਮੌ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਕੁਲਂ ਤਦਾ
ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਪਾਸੇ ਤੁਰ ਪਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਨਕੁਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮੁਰਦਾ ਪਿਆ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਸ੍ਤृषਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਪਾਨੀਯਂ ਤਤੋ ਵਾਗਭ੍ਯਭਾषਤ
ਭਰਾ ਦੇ ਗਮ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਤਰੱਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਤਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਮਾ ਤਾਤ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪਿਬਸ੍ਵ ਚ ਹਰਸ੍ਵ ਚ
'ਪੁੱਤੜੇ, ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁਣਾ ਪੀ ਲੈ ਤੇ ਲੈ ਜਾ।'
ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹਦੇਵਃ ਪਿਪਾਸਿਤਃ। ਅਪਿਬਚ੍ਛੀਤਲਂ ਤੋਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਪਰ ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਤਰੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਤੇ ਪੀ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਵਿਜਯਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਤੇ ਚਿਰਗਤੌ ਬੀਭਤ੍ਸੋ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਦੋ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੋਂ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।'
ਤੌ ਚੈਵਾਨਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਾਨੀਯਂ ਚ ਤ੍ਵਮਾਨਯ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਸ੍ਤਾਤ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਨਾਮਪਾਸ਼੍ਰਯਃ
'ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਲਿਆ ਆ। ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ। ਆਮੁਕ੍ਤਖਙ੍ਗੋ ਮੇਧਾਵੀ ਤਤ੍ਸਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਨੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਫੜ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਲਾ ਕੇ, ਅਕਲਮੰਦ ਨੇ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਯਤਃ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਪਾਨੀਯਹਰਣੇ ਗਤੌ। ਤੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਤੌ ਤਤ੍ਰਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋ ਬਹਾਦਰ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਗਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਸ਼ੁਕਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਭਰਾ ਮੁਰਦੇ ਪਏ ਵੇਖੇ।
ਵਿਗਤਾਸੂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਸ਼ਯਾਨੌ ਵਸੁਧਾਤਲੇ'। ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਵਿਵ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਸਿਂਹਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ। ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ ਤਦ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ।
ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਕਿਂਚਿਤ੍ਸ ਭੂਤਮਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਵਨੇ। ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤਃ ਪਾਨੀਯਂ ਸੋਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਸਵਯਸਾਚੀ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਅਭਿਧਾਵਂਸ੍ਤਤੋ ਵਾਚਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਪਾਨੀਯਂ ਨੈਤਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਬਲਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, 'ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਾਣੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।'
ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਦਿ ਵੈ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨ੍ਮਯੋਕ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ। ਤਤਃ ਪਾਸ੍ਯਸਿ ਪਾਨੀਯਂ ਹਰਿष੍ਯਸਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਛੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਸਕੇਂਗਾ ਤੇ ਲੈ ਵੀ ਸਕੇਂਗਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀਏ।
ਵਾਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਵਾਰਯ। ਯਾਵਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਪੁਨਰ੍ਨੈਵਂ ਵਦਿष੍ਯਸਿ
ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਰੋਕਣ ਤੇ ਤੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣ ਤੇ ਵੀ, ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਰੁਕ ਜਾ! ਜਦ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖੇਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ। ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਰਦਿਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਵੇਧਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਕਰ੍ਣਿਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚਾਨੁਤ੍ਸृਜਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਵੱਧ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਖਾਈ, ਤੇ ਚੌੜੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਸ ਤ੍ਵਮੋਘਾਨਿषੂਨ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤृष੍ਣਯਾऽਭਿਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਨੇਕੈਰਿषੁਸਂਘਾਤੈਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਵਰ੍ष ਹ
ਉਹ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਣਮਿੱਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਿਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਯਃ ਪਿਬ। ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪਿਬਨ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨ੍ਪੀਤ੍ਵੈਵ ਨਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇਂਗਾ? ਜੇ ਬਿਨਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤੇ ਪੀ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਸ ਚ ਮੋਘਾਨਿषੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤृष੍ਣਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਵਜ੍ਞਾਯੈਵ ਤਾਂ ਵਾਚਂ ਪੀਤ੍ਵੈਵ ਨਿਪਪਾਤ੍ ਹ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸਰਹੀਣ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਕੇ, ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਗਿਆ ਤੇ ਢਹਿ ਪਿਆ।