ਤਸ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਪਦਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸਾਦ੍ਯ ਚ ਮਹਾਮृਗਮ੍। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਨ ਲੁਪ੍ਯੇਤ ਤਦਾਨਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡਾ ਹਿਰਣ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿ-ਹੋਤ੍ਰਾ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਂ ਬੁਝ ਜਾਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋऽਥ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਧਨ੍ਵਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਯਤਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਨ੍ਵਗਮਨ੍ਮृਗਮ੍
ਸਾਰੇ ਧਨੁਸ਼-ਧਾਰੀ ਯੋਧੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਕਰ੍ਣਿਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚਾਨੁਤ੍ਸृਜਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਨਾਵਿਧ੍ਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਮृਗਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਚੌੜੇ, ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੱਥ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਾਨਾਂ ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਾਮृਗਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋਮृਗਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਵੱਡਾ ਹਿਰਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਹਿਰਣ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ੀਤਲਚ੍ਛਾਯਮਾਗਮਯ੍ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਪਰੀਤਾਙ੍ਗਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਏ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ।
ਤੇषਾਂ ਸਮੁਪਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਨਕੁਲੋ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਮਰ੍षਾਤ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਬੈਠੇ, ਨਕੁਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਨਾਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਜਾਤੁ ਮਮਜ੍ਜ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਚਾਲਸ੍ਯਾਦਰ੍ਥਲੋਪੋ ਬਭੂਵ। ਅਨੁਤ੍ਤਰਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਭੂਪ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮਃ ਸਂਸ਼ਯਂ ਕਿਂਨੁ ਰਾਜਨ੍
ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਧਰਮ ਡੁੱਬਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਆਲਸੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਧਾਰਣ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ?
ਨਾਪਦਾਮਸ੍ਤਿ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਨ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਨ ਕਾਰਣਮ੍। ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਵਿਭਜਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਭਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਯੋਃ
ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮ, ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਧਰਮ ਹੀ ਪੂਣ ਤੇ ਪਾਪ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮ੍ਯਨਯਤ੍ਕृष੍ਣਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਪ੍ਰੇष੍ਯਵਤ੍ਤਦਾ। ਨ ਮਯਾ ਨਿਹਤਸ੍ਤਤ੍ਰਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਦ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਵਾਚਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਸ੍ਥਿਭੇਦਿਨ੍ਯਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤਾਃ। ਅਤਿਤੀਵ੍ਰਾ ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਂਸ਼ਯਂ
ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੁਭਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ ਸਹਿ ਲਿਆ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯਦਾऽਜੈषੀਦਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਭਾਰਤ। ਸ ਮਯਾ ਨ ਹਤਸ੍ਤਤ੍ਰਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਦ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਨਕੁਲਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਰੁਹ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਦ੍ਰੇਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਦਰੀ ਪੁੱਤਰ, ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੇਖ।'
ਪਾਨੀਯਮਨ੍ਤਿਕੇ ਪਸ਼੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਾਪ੍ਯੁਦਕਾਸ਼੍ਰਯਾਨ੍। ਏਤੇ ਹਿ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਵ ਤਾਤ ਪਿਪਾਸਿਤਾਃ
'ਨੇੜੇ ਪਾਣੀ ਲੱਭ, ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਪੋਖਰ ਵੇਖ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਥੱਕੇ ਤੇ ਪਿਆਸੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ।'
ਨਕੁਲਸ੍ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇऽष੍ਠਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਮਤਿਮਾਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਾਦਪਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਾਂਤਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਨਕੁਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵੇਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਹੁਲਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨੁਦਕਸਂਸ਼੍ਰਯਾਨ੍। ਸਾਰਸਾਨਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਸ੍ਤਤ੍ਰੋਦਕਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਉਥੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ—ਨਿਸਚਿਤ ਪਾਣੀ ਹੈ।'
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਤ੍ਯਧृਤਿਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਗਚ੍ਛ ਸੌਮ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤੂਣੈਃ ਰਪਾਨੀਯਮਾਨਯ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਡਿੱਠਾ ਹੈ, ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਆਰੇ, ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਤੇ ਤੂਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।'
ਨਕੁਲਸ੍ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਯਤ੍ਰ ਪਾਨੀਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚੈਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਨਕੁਲ ਨੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਸੀ ਉਥੇ ਤੁਰ ਪਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਲਂ ਤੋਯਂ ਸਾਰਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਪਾਤੁਕਾਮਸ੍ਤਤੋ ਵਾਚਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ
ਉਹਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਚਾਰੀਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਮਾ ਤਾਤ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਦ੍ਰੇਯ ਤਤਃ ਪਿਬ ਹਰਸ੍ਵ ਚ
'ਪੁੱਤੜੇ, ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਮੈਡਰੀ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ ਹੀ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'
ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਕੁਲਃ ਸੁਪਿਪਾਸਿਤਃ। ਅਪਿਬਚ੍ਛੀਤਲਂ ਤੋਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਪਰ ਨਕੁਲ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਰੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਤੇ ਪੀ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਚਿਰਾਯਮਾਣੇ ਨਕੁਲੇ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧ੍ਰਾਤਰਂ ਵੀਰਂ ਸਹਦੇਵਮਰਿਂਦਮਮ੍
ਨਕੁਲ ਦੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਸਾਹਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਚਿਰਾਯਤੇ ਤਾਤ ਸਹਦੇਵ ਤਵਾਗ੍ਰਜਃ। ਤਂ ਚੈਵਾਨਯ ਸੋਦਰ੍ਯਂ ਪਾਨੀਯਂ ਚ ਤ੍ਵਮਾਨਯ
'ਸਾਹਦੇਵ, ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਗੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਲਿਆ ਆ।'
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਹਤਂ ਭੂਮੌ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਕੁਲਂ ਤਦਾ
ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਪਾਸੇ ਤੁਰ ਪਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਨਕੁਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮੁਰਦਾ ਪਿਆ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਸ੍ਤृषਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਪਾਨੀਯਂ ਤਤੋ ਵਾਗਭ੍ਯਭਾषਤ
ਭਰਾ ਦੇ ਗਮ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਤਰੱਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਤਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਮਾ ਤਾਤ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਪਰਿਗ੍ਰਹਃ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪਿਬਸ੍ਵ ਚ ਹਰਸ੍ਵ ਚ
'ਪੁੱਤੜੇ, ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁਣਾ ਪੀ ਲੈ ਤੇ ਲੈ ਜਾ।'
ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹਦੇਵਃ ਪਿਪਾਸਿਤਃ। ਅਪਿਬਚ੍ਛੀਤਲਂ ਤੋਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਪਰ ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਤਰੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਤੇ ਪੀ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਵਿਜਯਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਤੇ ਚਿਰਗਤੌ ਬੀਭਤ੍ਸੋ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਦੋ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੋਂ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।'
ਤੌ ਚੈਵਾਨਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਾਨੀਯਂ ਚ ਤ੍ਵਮਾਨਯ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਸ੍ਤਾਤ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਨਾਮਪਾਸ਼੍ਰਯਃ
'ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਲਿਆ ਆ। ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ। ਆਮੁਕ੍ਤਖਙ੍ਗੋ ਮੇਧਾਵੀ ਤਤ੍ਸਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਨੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਫੜ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਲਾ ਕੇ, ਅਕਲਮੰਦ ਨੇ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।