ਤਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਮੇਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਭਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਦਿਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਓ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਜੋ ਕੰਮ ਆਦਿ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਵੈ-ਜਨਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਹਿ ਜਗਤਃ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਸਂਬੁਧ੍ਯੇਤ ਭਾਰਤ। ਸਸੁਰਾਸੁਰਲੋਕਾਨਾਮਸ਼ੇषੇਣ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇਗਾ?
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ ਭੂਮਿਂ ਭੂਮਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪ੍ਰਭਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼ਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਰਵ-ਸਮਰਥ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਇਸ਼ਾ, ਸ਼ੰਭੂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਯਦਰ੍ਥਮਭਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ। ਤਦਰ੍ਥਂ ਸਨ੍ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈਂ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਤੇ ਲਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹੀਂ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ। ਆਦਿਦੇਸ਼ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਭੂਤਕृਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾ ਭੂਮੇਰ੍ਨਿਰਸਿਤੁਂ ਭਾਰਂ ਭਾਗੈਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਅਸ੍ਯਾਮੇਵ ਪ੍ਰਸੂਯਧ੍ਵਂ ਤਿਰੋਧਾਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਜਨਮ ਲਓ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਕੇ।'
ਤਥੈਵ ਚ ਸਮਾਨੀਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਨ੍। ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਰ੍ਥਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗੁਰੋਰ੍ਵਚਃ। ਤਥ੍ਯਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਪਥ੍ਯਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੇ ਉਚਿਤ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਅਥ ਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਂਸ਼ੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਭੂਮਿਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਨਾਰਾਯਣਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਯਃ ਸ ਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਪੀਤਵਾਸਾਃ ਸ਼ਿਤਿਪ੍ਰਭਃ। ਪਦ੍ਮਨਾਭਃ ਸੁਰਾਰਿਘ੍ਨਃ ਪृਥੁਚਾਰ੍ਵਞ੍ਚਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪਤਿਰ੍ਦੇਵਃ ਸੁਰਨਾਥੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤਪੂਜਿਤਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਭੁਵਃ ਸ਼ੋਧਨਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਂਸ਼ੇਨਾਵਤਰੇਤ੍ਯੇਵਂ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਚ ਤਂ ਹਰਿਃ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਤਰੋ।' ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦੇਵਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਅਂਸ਼ਾਵਤਰਣਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਤਥਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੋਡ਼ੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨ ਦੀ ਕਥਾ।
ਇਮਂ ਤੁ ਭੂਯ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਕੁਰੂਣਾਂ ਵਂਸ਼ਮਾਦਿਤਃ। ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਗਣਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਕਥਾ ਕਰੇ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਸਹਿਤਂ ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਮੇ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍
ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ, ਰਾਜ-ਰਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਇਹ ਕਥਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਣ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਚ। ਭਰਤਸ੍ਯ ਕੁਰੋਃ ਪੂਰੋਰਾਜਮੀਢਸ੍ਯ ਚਾਨਘ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕ੍ਸ਼, ਮਨੁ ਵੈਵਸ੍ਵਤ, ਭਰਤ, ਕੁਰੂ, ਪੁਰੂ ਤੇ ਰਾਜਮੀਢ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਯਾਦਵਾਨਾਮਿਮਂ ਵਂਸ਼ਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਥੈਵ ਭਰਤਾਨਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਮਹਤ੍
ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਤੇ ਭਰਤਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੁਭਾਗੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ।
ਧਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇऽਨਘ। ਤੇਜੋਭਿਰੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਿਸਮਤੇਜਸਃ
ਧਨਵਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਆਯੁਸ਼ ਦਾਇਕ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਹਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾ-ਰਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਨ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯਜਨਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਮੁਖਜੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਯੈਸ੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਨੇਕ ਦਿਲ ਲੋਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤਾਕਤਵਰ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋ ਜਜ੍ਞੇ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦਕ੍ਸ਼ਾਦਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਸਂਭੂਤਾਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ ਹਿ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਉਹ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਚਮੁਚ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।
ਵੀਰਿਣ੍ਯਾ ਸਹ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋ ਮੁਨਿਃ। ਆਤ੍ਮਤੁਲ੍ਯਾਨਜਨਯਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍
ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਦਕ੍ਸ਼, ਵੀਰਿਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਪੱਕੇ ਸਨ।
ਸਹਸ੍ਰਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨਸਂਭੂਤਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦਃ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਧ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸ ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਜ੍ਞਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉੱਚਤਮ ਸਾਂਖਿਆ ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਸਿਖਾਇਆ।
ਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਦਿਗਨ੍ਤਜ੍ਞਾਨਕਰ੍ਮਸੁ'। ਤਤਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤਂ ਕਨ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ ਅਭਿਸਨ੍ਦਧੇ। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਜਨਮੇਜਯ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਣ; ਫਿਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ, ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪੰਜਾਹ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪੁੱਤ੍ਰਿਕਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਜਨਮੇਜਯ।
ਦਦੌ ਦਸ਼ ਸ ਧਰ੍ਮਾਯ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼। ਕਾਲਸ੍ਯ ਨਯਨੇ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਮਿਨ੍ਦਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਧਰਮ ਨੂੰ, ਤੇਰਾਂ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਤਾਈ ਵੀਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਨਾਂ ਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਯਾ ਤੁ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਵਰਾ। ਮਾਰੀਚਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯਾਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਸਮਜੀਜਨਤ੍
ਤੇਰਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੀ, ਮਾਰੀਚੀ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਨ੍ਵੀਰ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਮਥਾਪਿ ਚ। ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਸੁਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਯਮੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਿਵਸਵਤ ਵੀ; ਵਿਵਸਵਤ ਤੋਂ ਯਮ, ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਮਿਆ।
ਮਾਰ੍ਤਾਣ੍ਡਸ੍ਯ ਯਮੀ ਚਾਪਿ ਸੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਜਾਯਤ'। ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯ ਮਨੁਰ੍ਧੀਮਾਨਜਾਯਤ ਸੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਮਾਰਤੰਡ ਦੀ ਧੀ ਯਮੀ ਵੀ ਜਨਮਿਆ, ਰਾਜਾ; ਤੇ ਮਾਰਤੰਡ ਤੋਂ ਮਨੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਮਨੁਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਂਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਮਨੋਰ੍ਵਂਸ਼ੋ ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਤਤੋऽਯਂ ਪ੍ਰਥਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਮਨੂ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਟਿਕਿਆ; ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਦਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨੋਰ੍ਜਾਤਾਸ੍ਤੁ ਮਾਨਵਾਃ। ਤਤੋऽਭਵਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣ ਸਙ੍ਗਤਮ੍
ਮਨੂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਮਿਲ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਾਙ੍ਗਂ ਵੇਦਮਦਾਰਯਨ੍। ਵੇਨਂ ਧृष੍ਣੁਂ ਨਰਿष੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਾਭਾਗੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਵੇਨ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਣੁ, ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ, ਨਾਭਾਗ ਤੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੀ।