ਵਿਦਿਤੋऽਹਂ ਰਵੇਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਯਾਨੇਵ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਤੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਮੇਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ.
ਕਾਮਮਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਤਾਤ ਤਵ ਕਰ੍ਣ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ। ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੇ ਵਜ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵृਣੀष੍ਵ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ
ਚਲੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਰਣ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਮੇਰਾ ਵਜਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਚੀਜ਼ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ.
ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਉਪਸਂਗਮ੍ਯ ਵਾਸਵਮ੍। ਅਮੋਘਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਵ੍ਰੇ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਕਰਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਬਰਛੀ ਮੰਗੀ।
ਵਰ੍ਮਣਾ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਵਾਸਵ। ਅਮੋਘਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਘਾਤਿਨੀਂ ਪृਥਨਾਮੁਖੇ
ਇੰਦਰ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬਰਛੀ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਵੀ ਦੇਵੋ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਤਤਃ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਵਾਸਵਃ। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਕਰ੍ਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਬਰਛੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਮੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਵਰ੍ਮ ਚੈਵ ਸ਼ਰੀਰਜਮ੍। ਗृਹਾਣ ਕਰ੍ਣ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਮਨੇਨ ਸਮਯੇਨ ਚ
ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਵਚ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਕਰਣ, ਤੇ ਇਸ ਸ਼ਰਤ 'ਤੇ ਬਰਛੀ ਲੈ ਲੈ।
ਅਮੋਘਾ ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਮਮ ਕਰਚ੍ਯੁਤਾ। ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪਾਣਿਮਭ੍ਯੇਤਿ ਮਮ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਤਃ
ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟੀ ਇਹ ਅਟੱਲ ਬਰਛੀ ਸੈਂਕੜੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ; ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇਹ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੇਯਂ ਤਵ ਕਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਤ੍ਵੈਰਕਂ ਰਿਪੁਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਚ ਮਾਮੇਵੈष੍ਯਤਿ ਸੂਤਜ
ਹੁਣ ਜਦ ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਇਹ ਗਰਜਦੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਏਕਮੇਵਾਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਰਿਪੁਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਹਾਹਵੇ। ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਚ ਯਤੋ ਮਮ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਹੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਰਜਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਕਂ ਹਨਿष੍ਯਸਿ ਰਿਪੁਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਬਲਿਨਂ ਰਣੇ। ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸ੍ਯੇਕਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਗਰਜਦੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਪਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਮਾਹੁਰ੍ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਵਰਾਹਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਨਾਰਾਯਣਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਤੇਨ ਕृष੍ਣੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਅਜੈ ਬਰਾਹ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਨਾਰਾਇਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾऽऽਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਨਿषੂਦਨ। ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਯੋ ਮੇ ਸ੍ਥਾਤਾ ਪੁਰਸ੍ਸਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮਪ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਨੇਕਵੀਰਵਧੇ ਮਮ। ਅਮੋਘਾਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਯਥਾ ਹਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਾਪਿਨਮ੍
ਠੀਕ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਕ ਹੀ ਵੀਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਟੱਲ ਬਰਛੀ ਦੇਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਚਮਕਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਾਂ।
ਉਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੁ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਕਵਚਂ ਚ ਤੇ। ਨਿਕृਤ੍ਤੇषੁ ਤੁ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਨ ਮੇ ਬੀਭਤ੍ਸਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਕੱਟ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਕੱਟੇ ਜਾਣ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗ੍ਰਿਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨ ਤੇ ਬੀਭਤ੍ਸਤਾ ਕਰ੍ਣ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਬ੍ਰਣਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਨृਤਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਕਰਣ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਜਖਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ਤੇ ਪਿਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਸ੍ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਵਦਤਾਂਵਰ। ਤਾਦृਸ਼ੇਨੈਵ ਵਰ੍ਣੇਨ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਣ ਭਵਿਤਾ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰੰਗ ਤੇ ਤੇਜ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਫਿਰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਰੰਗ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ।
ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਯਦ੍ਯਮੋਘਾਮਸਂਸ਼ਯੇ। ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵੈषਾ ਪਤਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਬਰਛੀ ਬੇਧਿਆਨ ਹੋ ਕੇ ਛੱਡੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆ ਪਵੇਗੀ।
ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਾਸਵੀਮਿਮਾਮ੍। ਯਥਾ ਮਾਮੌਤ੍ਥ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਸੰਦੇਹ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਰਛੀ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਕृਨ੍ਤਤ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਰਣ ਨੇ ਜਲਦੀ ਬਰਛੀ ਲੈ ਲਈ; ਤੇ ਨੂਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੱਟ ਲਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਮਾਨਵਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਂ ਕਰ੍ਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ਪ੍ਰਣੇਦੁ- ਰ੍ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮੁਖਜੋ ਵੈ ਵਿਕਾਰਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਕਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗਰਜਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯਃ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਪਪਾਤੋਚ੍ਚੈਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਕृਤ੍ਤਗਾਤ੍ਰਂ ਮਹੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਮਯਮਾਨਂ ਨृਵੀਰਮ੍
ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਉਪਰੋਂ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਤਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਮਙ੍ਗਾ- ਤ੍ਤਥੈਵਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਾਸਵਾਯ। ਤਥੋਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਤੇ ਕਰ੍ਣਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਕਰ੍ਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਦਿਵਿਆ ਕਵਚ ਕੱਟ ਕੇ, ਹਾਲੇ ਵੀ ਨਮੀ ਨਾਲ, ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਕਰਣ ਦਾ ਨਾਮ 'ਕਰਣ' ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਿਵਮੇਵੋਤ੍ਪਪਾਤ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਂ ਮੁषਿਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਦੀਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਾ ਇਵਾਸਨ੍। ਤਾਂ ਰਚਾਵਸ੍ਥਾਂ ਗਮਿਤਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਾ ਜਹृਪੁਃ ਕਾਨਨਸ੍ਥਾਃ
ਜਦ ਕਰਣ ਨੂੰ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੁਣਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਘਮੰਡ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਪਰ ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਤਪੁੱਤਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਵਸ੍ਤਾ ਵੀਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੇ ਬਭੂਵੁਃ ਕੁਤਸ਼੍ਚੈਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਤ੍। ਕਿਂ ਵਾऽਕਾਰ੍षੁਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇऽਬ੍ਦੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤਨ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਕਰੋਤੁ
ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਪਾਂਡਵ ਕਿੱਥੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਕਿਵੇਂ ਸੁਣੀ? ਦਵਾਦਸਾ ਸਾਲ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕੀ ਕਰਦੇ ਸਨ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਦੱਸਣ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਾਮ੍ਯਕਾਦਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਤੇ। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਵਨ੍ਤਃ ਪੁਰਾਣਂ ਕਦੇਵਰ੍षੀਣਆਂ ਚਰਿਤਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਿੰਧ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਾਮਯਕ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਿਆ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਆਪਕ ਕਹਾਣੀਆਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰਥਾਃ ਸਾਨੁਯਾਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੂਤਪੌਰੋਗਵੈਸ੍ਤੇ। ਤਤੋ ਯਯੁਰ੍ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਨृਵੀਰਾ ਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਯੈਵਂ ਵਨਵਾਸਂ ਸਮਗ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੂਤਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਪਸ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨ੍ਰਵੀਰ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਹृਤਾਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾਂ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੇਹੱਦ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਏਵਂ ਹृਤਾਯਾਂ ਕृष੍ਣਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਿਹਾਯ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਰਾਜਾ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਚ੍ਯੁਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਨਾਲ ਕਾਮਯਕ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਰਮ੍ਯਮਾਜਗਾਮ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸ੍ਵਾਦੁਮੂਲਫਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਬਹੁਪਾਦਪਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮੁੜ ਸੁੰਦਰ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਠੇ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।