ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਨ ਚਾਨ੍ਯਂ ਸ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਵੈ ਵਰਮ੍
ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ.
ਯਦਾ ਨਾਨ੍ਯ ਪ੍ਰਵृਣੁਤੇ ਵਰਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। `ਵਿਨਾऽਸ੍ ਸਹਜਂ ਵਰ੍ਮ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ'। ਤਦੈਨਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੂਯੋ ਰਾਧੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ, ਤਦ ਕਰਣ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ.
ਸਹਜਂ ਵਰ੍ਮ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚਾਮृਤੋਦ੍ਭਵੇ। ਤੇਨਾਵਧ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਲੋਕੇषੁ ਤਤੋ ਨੈਤਜ੍ਜਹਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ.
ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਪृਥਿਵੀਰਾਜ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਨਿਹਤਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਾਧੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਾਜ, ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੋ.
ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂਵਰ੍ਮਣਾ ਸਹਜੇਨ ਚ। ਦਮਨੀਯੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਕਵਚ ਖੋ ਦਿਆਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ.
ਯਦਨ੍ਯਂ ਨ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤਂ ਪੁਨਰਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਦੇਵਤਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਕਰਣ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ.
ਵਿਦਿਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਗੇਵਾਸਿ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ। ਨ ਤੁ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦਾਤੁਂ ਤਵ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵृਥਾ ਵਰਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ; ਪਰ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਵਰ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ.
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ। ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਹ੍ਯਸਿ ਭੂਤਕृਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ.
ਯਦਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਦੇਵ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਕਵਚਂ ਤਥਾ। ਵਧ੍ਯਤਾਮੁਪਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਾਵਹਾਸ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਦੇ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ.
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਣ੍ਡਲੇਵਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਹਰਸ੍ਵ ਸ਼ਕ੍ਰਕਾਮਂ ਮੇ ਨ ਦਦ੍ਯਾਮਹਮਨ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਆਉ ਵਟਾ-ਸਟਾ ਕਰੀਏ: ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੇਰੇ ਵਧੀਆ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਲੈ ਲਵੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ.
ਵਿਦਿਤੋऽਹਂ ਰਵੇਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਯਾਨੇਵ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਤੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਮੇਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ.
ਕਾਮਮਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਤਾਤ ਤਵ ਕਰ੍ਣ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ। ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੇ ਵਜ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵृਣੀष੍ਵ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ
ਚਲੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਰਣ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਮੇਰਾ ਵਜਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਚੀਜ਼ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ.
ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਉਪਸਂਗਮ੍ਯ ਵਾਸਵਮ੍। ਅਮੋਘਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਵ੍ਰੇ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਕਰਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਬਰਛੀ ਮੰਗੀ।
ਵਰ੍ਮਣਾ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਵਾਸਵ। ਅਮੋਘਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਘਾਤਿਨੀਂ ਪृਥਨਾਮੁਖੇ
ਇੰਦਰ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬਰਛੀ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਵੀ ਦੇਵੋ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਤਤਃ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਵਾਸਵਃ। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਕਰ੍ਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਬਰਛੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਮੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਵਰ੍ਮ ਚੈਵ ਸ਼ਰੀਰਜਮ੍। ਗृਹਾਣ ਕਰ੍ਣ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਮਨੇਨ ਸਮਯੇਨ ਚ
ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਵਚ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਕਰਣ, ਤੇ ਇਸ ਸ਼ਰਤ 'ਤੇ ਬਰਛੀ ਲੈ ਲੈ।
ਅਮੋਘਾ ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਮਮ ਕਰਚ੍ਯੁਤਾ। ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪਾਣਿਮਭ੍ਯੇਤਿ ਮਮ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਤਃ
ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟੀ ਇਹ ਅਟੱਲ ਬਰਛੀ ਸੈਂਕੜੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ; ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇਹ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੇਯਂ ਤਵ ਕਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਤ੍ਵੈਰਕਂ ਰਿਪੁਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਚ ਮਾਮੇਵੈष੍ਯਤਿ ਸੂਤਜ
ਹੁਣ ਜਦ ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਇਹ ਗਰਜਦੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਏਕਮੇਵਾਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਰਿਪੁਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਹਾਹਵੇ। ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਚ ਯਤੋ ਮਮ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਹੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਰਜਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਕਂ ਹਨਿष੍ਯਸਿ ਰਿਪੁਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਬਲਿਨਂ ਰਣੇ। ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸ੍ਯੇਕਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਗਰਜਦੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਪਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਮਾਹੁਰ੍ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਵਰਾਹਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਨਾਰਾਯਣਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਤੇਨ ਕृष੍ਣੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਅਜੈ ਬਰਾਹ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਨਾਰਾਇਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾऽऽਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਨਿषੂਦਨ। ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਯੋ ਮੇ ਸ੍ਥਾਤਾ ਪੁਰਸ੍ਸਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮਪ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਨੇਕਵੀਰਵਧੇ ਮਮ। ਅਮੋਘਾਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਯਥਾ ਹਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਾਪਿਨਮ੍
ਠੀਕ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇਕ ਹੀ ਵੀਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਟੱਲ ਬਰਛੀ ਦੇਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਚਮਕਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਾਂ।
ਉਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੁ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਕਵਚਂ ਚ ਤੇ। ਨਿਕृਤ੍ਤੇषੁ ਤੁ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਨ ਮੇ ਬੀਭਤ੍ਸਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਕੱਟ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਕੱਟੇ ਜਾਣ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗ੍ਰਿਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨ ਤੇ ਬੀਭਤ੍ਸਤਾ ਕਰ੍ਣ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਬ੍ਰਣਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਨृਤਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਕਰਣ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਜਖਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ਤੇ ਪਿਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਸ੍ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਵਦਤਾਂਵਰ। ਤਾਦृਸ਼ੇਨੈਵ ਵਰ੍ਣੇਨ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਣ ਭਵਿਤਾ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰੰਗ ਤੇ ਤੇਜ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਫਿਰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਰੰਗ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ।
ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਯਦ੍ਯਮੋਘਾਮਸਂਸ਼ਯੇ। ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵੈषਾ ਪਤਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਬਰਛੀ ਬੇਧਿਆਨ ਹੋ ਕੇ ਛੱਡੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆ ਪਵੇਗੀ।
ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਾਸਵੀਮਿਮਾਮ੍। ਯਥਾ ਮਾਮੌਤ੍ਥ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਸੰਦੇਹ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਰਛੀ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਕृਨ੍ਤਤ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਰਣ ਨੇ ਜਲਦੀ ਬਰਛੀ ਲੈ ਲਈ; ਤੇ ਨੂਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੱਟ ਲਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਮਾਨਵਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਂ ਕਰ੍ਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ਪ੍ਰਣੇਦੁ- ਰ੍ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮੁਖਜੋ ਵੈ ਵਿਕਾਰਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਕਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗਰਜਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਸੀ।