ਯਦਾ ਚ ਕਰ੍ਣੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਸ੍ਤੌਤਿ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸਲਿਲੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਰਣ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ—
ਤਤ੍ਰੈਨਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਧਨਹੇਤੁਨਾ। ਨਾਦੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਨ ਲਈ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ ਸੀ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇਹੀਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਚੇਤਿ ਰਾਧੇਯਸ੍ਤਮਥ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗੀ। ਰਾਧੇਯ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਰਾਜਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾऽऽਵृਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ੍ਵਾਗਤਮਿਤ੍ਯਾਹ ਨ ਬੁਬੋਧਾਸ੍ਯ ਮਾਨਸਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਣ੍ਠੀਃ ਪ੍ਰਮਦਾ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਵਾ ਬਹੁਗੋਕੁਲਾਨ੍। ਕਿਂ ਦਦਾਨੀਤਿ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਵਾਚਾਧਿਰਥਿਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਅਧਿਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇਵਾਂ, ਜਾਂ ਉਹ ਪਿੰਡ ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ?'
ਹਿਰਣ੍ਯਕਣ੍ਠ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮਦਾ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਨਾਹ ਦਤ੍ਤਮਿਹੇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦਰ੍ਥਿਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਹੋਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ.'
ਯਦੇਤਤ੍ਸਹਜਂ ਵਰ੍ਮ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚ ਤਵਾਨਘ। ਏਤਦੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੇ ਹੋ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਤਾਰ ਕੇ ਦੇਵੋ.
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਂਤਪ। ਏष ਮੇ ਸਰ੍ਵਲਾਭਾਨਾਂ ਲਾਭਃ ਪਰਮਕੋ ਮਤਃ
ਇਹੀ ਭਿਖ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੈ.
ਅਵਨਿਂ ਪ੍ਰਮਦਾ ਗਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਪਂ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕਮ੍। ਤਤ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਤੁ ਵਰ੍ਮ ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਔਰਤਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਜਮੀਨ ਅਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ.
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਰਕਰ੍ਣੇਨ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਨ੍ਯਂ ਵਰਮਯਾਚਤ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਕਰਣ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ.
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਨ ਚਾਨ੍ਯਂ ਸ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਵੈ ਵਰਮ੍
ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ.
ਯਦਾ ਨਾਨ੍ਯ ਪ੍ਰਵृਣੁਤੇ ਵਰਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। `ਵਿਨਾऽਸ੍ ਸਹਜਂ ਵਰ੍ਮ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ'। ਤਦੈਨਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੂਯੋ ਰਾਧੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ, ਤਦ ਕਰਣ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ.
ਸਹਜਂ ਵਰ੍ਮ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚਾਮृਤੋਦ੍ਭਵੇ। ਤੇਨਾਵਧ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਲੋਕੇषੁ ਤਤੋ ਨੈਤਜ੍ਜਹਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ.
ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਪृਥਿਵੀਰਾਜ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਨਿਹਤਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਾਧੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਾਜ, ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੋ.
ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂਵਰ੍ਮਣਾ ਸਹਜੇਨ ਚ। ਦਮਨੀਯੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਕਵਚ ਖੋ ਦਿਆਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ.
ਯਦਨ੍ਯਂ ਨ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤਂ ਪੁਨਰਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਦੇਵਤਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਕਰਣ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ.
ਵਿਦਿਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਗੇਵਾਸਿ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ। ਨ ਤੁ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦਾਤੁਂ ਤਵ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵृਥਾ ਵਰਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ; ਪਰ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਵਰ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ.
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ। ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਹ੍ਯਸਿ ਭੂਤਕृਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ.
ਯਦਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਦੇਵ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਕਵਚਂ ਤਥਾ। ਵਧ੍ਯਤਾਮੁਪਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਾਵਹਾਸ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਦੇ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ.
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਣ੍ਡਲੇਵਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਹਰਸ੍ਵ ਸ਼ਕ੍ਰਕਾਮਂ ਮੇ ਨ ਦਦ੍ਯਾਮਹਮਨ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਆਉ ਵਟਾ-ਸਟਾ ਕਰੀਏ: ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੇਰੇ ਵਧੀਆ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਲੈ ਲਵੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ.
ਵਿਦਿਤੋऽਹਂ ਰਵੇਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਯਾਨੇਵ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਤੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਮੇਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ.
ਕਾਮਮਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਤਾਤ ਤਵ ਕਰ੍ਣ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ। ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੇ ਵਜ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵृਣੀष੍ਵ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ
ਚਲੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਰਣ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਮੇਰਾ ਵਜਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਚੀਜ਼ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ.
ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਉਪਸਂਗਮ੍ਯ ਵਾਸਵਮ੍। ਅਮੋਘਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਵ੍ਰੇ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਕਰਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਬਰਛੀ ਮੰਗੀ।
ਵਰ੍ਮਣਾ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਵਾਸਵ। ਅਮੋਘਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਘਾਤਿਨੀਂ ਪृਥਨਾਮੁਖੇ
ਇੰਦਰ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬਰਛੀ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਵੀ ਦੇਵੋ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਤਤਃ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਵਾਸਵਃ। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਕਰ੍ਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਬਰਛੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਮੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਵਰ੍ਮ ਚੈਵ ਸ਼ਰੀਰਜਮ੍। ਗृਹਾਣ ਕਰ੍ਣ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਮਨੇਨ ਸਮਯੇਨ ਚ
ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਵਚ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਕਰਣ, ਤੇ ਇਸ ਸ਼ਰਤ 'ਤੇ ਬਰਛੀ ਲੈ ਲੈ।
ਅਮੋਘਾ ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਮਮ ਕਰਚ੍ਯੁਤਾ। ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪਾਣਿਮਭ੍ਯੇਤਿ ਮਮ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਤਃ
ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟੀ ਇਹ ਅਟੱਲ ਬਰਛੀ ਸੈਂਕੜੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ; ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇਹ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੇਯਂ ਤਵ ਕਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਤ੍ਵੈਰਕਂ ਰਿਪੁਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਚ ਮਾਮੇਵੈष੍ਯਤਿ ਸੂਤਜ
ਹੁਣ ਜਦ ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਇਹ ਗਰਜਦੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਏਕਮੇਵਾਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਰਿਪੁਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਹਾਹਵੇ। ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਚ ਯਤੋ ਮਮ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਹੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਰਜਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਕਂ ਹਨਿष੍ਯਸਿ ਰਿਪੁਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਬਲਿਨਂ ਰਣੇ। ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸ੍ਯੇਕਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਗਰਜਦੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਪਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।