ਵਸੁਵਰ੍ਮਧਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਬਾਲਂ ਹੇਮਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਨਾਮਾਸ੍ਯ ਵਸੁषੇਣੇਤਿ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਵਸੁਵਰਮ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਵਸੁਸੇਣ' ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਜਗਾਮਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਵਸੁषੇਣ ਇਤਿਖ੍ਯਾਤੋ ਵृष ਇਤ੍ਯੇਵ ਚ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਚੜ੍ਹੀਏਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ 'ਵਸੁਸੇਣ' ਅਤੇ 'ਵ੍ਰਿਸ਼' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤਸ੍ਯ ਵਵृਧੇऽਙ੍ਗੇषੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਚਾਰੇਣ ਵਿਦਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਪृਥਯਾ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍ਮਭृਤ੍
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗ ਦੇ ਸੂਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ। ਚੁਪ ਚਾਪ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਸੂਤਸ੍ਤ੍ਵਧਿਰਥਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਵृਦ੍ਧਂ ਸਮਯੇਨ ਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪੁਰਂ ਵਾਰਣਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸੂਤਾ ਅਧਿਰਥ ਨੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਧੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰਣਾਵਤ ਨਗਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰੋਪਸਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਕਰ੍ਮਣਿ। ਸਖ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨੈਵਮਗਮਤ੍ਸ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਾਤ੍ਕृਪਾਚ੍ਚ ਰਾਮਾਚ੍ਚ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍। ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਲੋਕੇऽਭਵਤ੍ਖ੍ਯਾਤਃ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਤਾਂ ਗਤਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਰਾਮਾ ਤੋਂ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਥਿਆਰ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਧਨੁਰਧਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਧਾਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯੇ ਰਤਃ। ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਸ਼ਂਸਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਦਾ ਹਿ ਤਸ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਧਾऽऽਸੀਦਰ੍ਜੁਨਨ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ ਕਰ੍ਣੇਨ ਯਤੋ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਕਰਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚ ਇਸ ਕਰਕੇ ਦਵੰਦ ਹੋਇਆ।
ਏਤਦ੍ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਸੀਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਭਵਃ ਕਰ੍ਣਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕੁਲੇ ਰਤਃ
ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ; ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਕਰਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਤੁ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰ੍ਮਣਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਅਵਧ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਮਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਰ ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਮੰਨਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਯਦਾ ਚ ਕਰ੍ਣੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਸ੍ਤੌਤਿ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸਲਿਲੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਰਣ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ—
ਤਤ੍ਰੈਨਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਧਨਹੇਤੁਨਾ। ਨਾਦੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਨ ਲਈ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ ਸੀ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇਹੀਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਚੇਤਿ ਰਾਧੇਯਸ੍ਤਮਥ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗੀ। ਰਾਧੇਯ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਰਾਜਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾऽऽਵृਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ੍ਵਾਗਤਮਿਤ੍ਯਾਹ ਨ ਬੁਬੋਧਾਸ੍ਯ ਮਾਨਸਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਣ੍ਠੀਃ ਪ੍ਰਮਦਾ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਵਾ ਬਹੁਗੋਕੁਲਾਨ੍। ਕਿਂ ਦਦਾਨੀਤਿ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਵਾਚਾਧਿਰਥਿਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਅਧਿਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇਵਾਂ, ਜਾਂ ਉਹ ਪਿੰਡ ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ?'
ਹਿਰਣ੍ਯਕਣ੍ਠ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮਦਾ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਨਾਹ ਦਤ੍ਤਮਿਹੇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦਰ੍ਥਿਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਹੋਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ.'
ਯਦੇਤਤ੍ਸਹਜਂ ਵਰ੍ਮ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚ ਤਵਾਨਘ। ਏਤਦੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੇ ਹੋ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਤਾਰ ਕੇ ਦੇਵੋ.
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਂਤਪ। ਏष ਮੇ ਸਰ੍ਵਲਾਭਾਨਾਂ ਲਾਭਃ ਪਰਮਕੋ ਮਤਃ
ਇਹੀ ਭਿਖ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੈ.
ਅਵਨਿਂ ਪ੍ਰਮਦਾ ਗਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਪਂ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕਮ੍। ਤਤ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਤੁ ਵਰ੍ਮ ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਔਰਤਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਜਮੀਨ ਅਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ.
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਰਕਰ੍ਣੇਨ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਨ੍ਯਂ ਵਰਮਯਾਚਤ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਕਰਣ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ.
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਨ ਚਾਨ੍ਯਂ ਸ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਵੈ ਵਰਮ੍
ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ.
ਯਦਾ ਨਾਨ੍ਯ ਪ੍ਰਵृਣੁਤੇ ਵਰਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। `ਵਿਨਾऽਸ੍ ਸਹਜਂ ਵਰ੍ਮ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ'। ਤਦੈਨਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੂਯੋ ਰਾਧੇਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ, ਤਦ ਕਰਣ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਿਹਾ.
ਸਹਜਂ ਵਰ੍ਮ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚਾਮृਤੋਦ੍ਭਵੇ। ਤੇਨਾਵਧ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਲੋਕੇषੁ ਤਤੋ ਨੈਤਜ੍ਜਹਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ.
ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਪृਥਿਵੀਰਾਜ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਨਿਹਤਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਾਧੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਾਜ, ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੋ.
ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂਵਰ੍ਮਣਾ ਸਹਜੇਨ ਚ। ਦਮਨੀਯੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਕਵਚ ਖੋ ਦਿਆਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ.
ਯਦਨ੍ਯਂ ਨ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤਂ ਪੁਨਰਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਦੇਵਤਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਕਰਣ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ.
ਵਿਦਿਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਗੇਵਾਸਿ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ। ਨ ਤੁ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦਾਤੁਂ ਤਵ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵृਥਾ ਵਰਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ; ਪਰ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਵਰ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ.
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ। ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਹ੍ਯਸਿ ਭੂਤਕृਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ.
ਯਦਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਦੇਵ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਕਵਚਂ ਤਥਾ। ਵਧ੍ਯਤਾਮੁਪਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਾਵਹਾਸ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਦੇ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ.
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਣ੍ਡਲੇਵਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਹਰਸ੍ਵ ਸ਼ਕ੍ਰਕਾਮਂ ਮੇ ਨ ਦਦ੍ਯਾਮਹਮਨ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਆਉ ਵਟਾ-ਸਟਾ ਕਰੀਏ: ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੇਰੇ ਵਧੀਆ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਲੈ ਲਵੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ.