ਤਤਃ ਸਾ ਵਾਯੁਨਾ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਰੋਤਸਾ ਚ ਬਲੀਯਸਾ। ਉਪਾਨੀਤੋ ਯਤਃ ਸੂਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਜਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਹਵਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੰਜੂਸ਼ਾ ਓਥੇ ਆ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਰਥੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸਾ ਤੁ ਕੌਤੂਹਲਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ। ਤਤੋ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਸੂਤਸ੍ਯਾਧਿਰਥਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨੇ ਚਾਹ ਨਾਲ ਉਹ ਮੰਜੂਸ਼ਾ ਫੜ ਲਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਥੀ ਅਧਿਰਥ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਾਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਮਞ੍ਜੂषਾਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਜਲਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍। ਯਨ੍ਤ੍ਰੈਰੁਦ੍ਘਾਟਯਾਮਾਸ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਬਾਲਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੰਜੂਸ਼ਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਲਈ, ਸੰਦਾਂ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ।
ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਦਨੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍। `ਪਰਿਮ੍ਲਾਨਮੁਖਂ ਬਾਲਂ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਤਂ ਪਰਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਰਾਤ੍ਮਜਮ੍'। ਸ ਸੂਤੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ। ਅਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਂ ਬਾਲਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਅਸਧਾਰਣ ਸੋਹਣਪੁਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਥੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਦਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਭੀਰੁ ਯਤੋ ਜਾਤੋਸ੍ਮਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਦੇਵਗਰ੍ਭੋऽਯਂ ਮਨ੍ਯੇऽਸ੍ਮਾਕਮੁਪਾਗਤਃ
ਇਹ ਤਾਂ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ; ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਬੱਚਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ।
ਅਨਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਦੇਵੈਰ੍ਦਤ੍ਤੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਮਮ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦਦੌ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਧਾਯੈ ਸ ਮਹੀਪਤੇ
ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਰਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਰਾਧਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਮਲਗਰ੍ਭਾਭਂ ਦੇਵਗਰ੍ਭਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤਮ੍
ਰਾਧਾ ਨੇ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਗਰਭ ਵਰਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਸਮਸ੍ਰਵਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਦੈਵਾਦਿਤ੍ਥ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ'। ਪੁਪੋष ਚੈਨਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਵृਧੇ ਸ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਭਵਨ੍ਨੌਰਸਾਃ ਸੁਤਾਃ
ਉਸ ਲਈ ਰਾਧਾ ਦਾ ਦੁੱਧ ਆਪੇ ਹੀ ਵਹਿ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਜੰਮੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹੋਏ।
ਨਾਮਕਰ੍ਮ ਚ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਤਸ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਕਰ੍ਣ ਇਤ੍ਯੇਵ ਤਂ ਬਾਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਂ ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਮ ਰੱਖਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਦ ਉਹਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਵੇਖੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ 'ਕਰਣ' ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਸੁਵਰ੍ਮਧਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਬਾਲਂ ਹੇਮਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਨਾਮਾਸ੍ਯ ਵਸੁषੇਣੇਤਿ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਵਸੁਵਰਮ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਵਸੁਸੇਣ' ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਜਗਾਮਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਵਸੁषੇਣ ਇਤਿਖ੍ਯਾਤੋ ਵृष ਇਤ੍ਯੇਵ ਚ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਚੜ੍ਹੀਏਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ 'ਵਸੁਸੇਣ' ਅਤੇ 'ਵ੍ਰਿਸ਼' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤਸ੍ਯ ਵਵृਧੇऽਙ੍ਗੇषੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਚਾਰੇਣ ਵਿਦਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਪृਥਯਾ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍ਮਭृਤ੍
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗ ਦੇ ਸੂਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ। ਚੁਪ ਚਾਪ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਸੂਤਸ੍ਤ੍ਵਧਿਰਥਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਵृਦ੍ਧਂ ਸਮਯੇਨ ਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪੁਰਂ ਵਾਰਣਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸੂਤਾ ਅਧਿਰਥ ਨੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਧੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰਣਾਵਤ ਨਗਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰੋਪਸਦਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਕਰ੍ਮਣਿ। ਸਖ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨੈਵਮਗਮਤ੍ਸ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣਾਤ੍ਕृਪਾਚ੍ਚ ਰਾਮਾਚ੍ਚ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍। ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਲੋਕੇऽਭਵਤ੍ਖ੍ਯਾਤਃ ਪਰਮੇष੍ਵਾਸਤਾਂ ਗਤਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਰਾਮਾ ਤੋਂ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਥਿਆਰ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਧਨੁਰਧਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਧਾਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯੇ ਰਤਃ। ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਸ਼ਂਸਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਦਾ ਹਿ ਤਸ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਧਾऽऽਸੀਦਰ੍ਜੁਨਨ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ ਕਰ੍ਣੇਨ ਯਤੋ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਕਰਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚ ਇਸ ਕਰਕੇ ਦਵੰਦ ਹੋਇਆ।
ਏਤਦ੍ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਸੀਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਭਵਃ ਕਰ੍ਣਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕੁਲੇ ਰਤਃ
ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ; ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਕਰਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਤੁ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰ੍ਮਣਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਅਵਧ੍ਯਂ ਸਮਰੇ ਮਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਰ ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਮੰਨਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਯਦਾ ਚ ਕਰ੍ਣੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਸ੍ਤੌਤਿ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸਲਿਲੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਰਣ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ—
ਤਤ੍ਰੈਨਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਧਨਹੇਤੁਨਾ। ਨਾਦੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਨ ਲਈ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ ਸੀ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇਹੀਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਚੇਤਿ ਰਾਧੇਯਸ੍ਤਮਥ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗੀ। ਰਾਧੇਯ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਰਾਜਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾऽऽਵृਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ੍ਵਾਗਤਮਿਤ੍ਯਾਹ ਨ ਬੁਬੋਧਾਸ੍ਯ ਮਾਨਸਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਣ੍ਠੀਃ ਪ੍ਰਮਦਾ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਵਾ ਬਹੁਗੋਕੁਲਾਨ੍। ਕਿਂ ਦਦਾਨੀਤਿ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਵਾਚਾਧਿਰਥਿਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਅਧਿਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇਵਾਂ, ਜਾਂ ਉਹ ਪਿੰਡ ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ?'
ਹਿਰਣ੍ਯਕਣ੍ਠ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮਦਾ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਨਾਹ ਦਤ੍ਤਮਿਹੇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦਰ੍ਥਿਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਹੋਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ.'
ਯਦੇਤਤ੍ਸਹਜਂ ਵਰ੍ਮ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚ ਤਵਾਨਘ। ਏਤਦੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੇ ਹੋ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਤਾਰ ਕੇ ਦੇਵੋ.
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਂਤਪ। ਏष ਮੇ ਸਰ੍ਵਲਾਭਾਨਾਂ ਲਾਭਃ ਪਰਮਕੋ ਮਤਃ
ਇਹੀ ਭਿਖ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੈ.
ਅਵਨਿਂ ਪ੍ਰਮਦਾ ਗਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਪਂ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕਮ੍। ਤਤ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਤੁ ਵਰ੍ਮ ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਔਰਤਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਜਮੀਨ ਅਤੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ.
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਰਕਰ੍ਣੇਨ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਨ੍ਯਂ ਵਰਮਯਾਚਤ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਕਰਣ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ.