ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤੋऽਵਲਿਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾ ਮਹੀਮ੍। ਇਮਾਂ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਪਰੀਯੁਰਰਿਮਰ੍ਦਨਾਃ
ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਵੈਸ਼੍ਯਾਞ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਯਪੀਡਯਨ੍। ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚੈਵ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਪੀਡਯਾਮਾਸੁਰੋਜਸਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੋऽਭਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਵਿਚੇਰੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹੀਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨ੍ਮਹਰ੍षੀਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍षਯਨ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਵੀਰ੍ਯਮਦਾ ਮਤ੍ਤਾ ਮਦਬਲੇਨ ਚ
ਅਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੰਗ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਵੀਰ੍ਯਬਲੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤੈਰ੍ਭੂਰਿਯਂ ਤੈਰ੍ਮਹਾਸੁਰੈਃ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹੀ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ਨ ਹ੍ਯਮੀ ਭੂਤਸਤ੍ਵੌਘਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਃ ਸਨਗਾਂ ਮਹੀਮ੍। ਤਦਾ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਦਾਨਵੈਰ੍ਬਲਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਨਾਗ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸਨ।
ਤਤੋ ਮਹੀ ਮਹੀਪਾਲ ਭਾਰਾਰ੍ਤਾ ਭਯਪੀਡਿਤਾ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਈ।
ਸਾ ਸਂਵृਤਂ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਲੋਕਕਰ੍ਤਾਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਰਚਨਹਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਦਿਕਰ੍ਮਸੁ ਨਿष੍ਠਿਤੈਃ। ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਂ ਮੁਦੋਪਤੈਰ੍ਵਵਨ੍ਦੇ ਚੈਨਮੇਤ੍ਯ ਸਾ
ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਦੀ-ਗਾਇਕੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਭੂਮਿਸ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨੀ। ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਧਰਤੀ ਨੇ, ਸਭ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਰਜ਼ ਰੱਖੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਮੇਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਭਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਦਿਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਓ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਜੋ ਕੰਮ ਆਦਿ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਵੈ-ਜਨਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਹਿ ਜਗਤਃ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਸਂਬੁਧ੍ਯੇਤ ਭਾਰਤ। ਸਸੁਰਾਸੁਰਲੋਕਾਨਾਮਸ਼ੇषੇਣ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇਗਾ?
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ ਭੂਮਿਂ ਭੂਮਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪ੍ਰਭਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼ਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਰਵ-ਸਮਰਥ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਇਸ਼ਾ, ਸ਼ੰਭੂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਯਦਰ੍ਥਮਭਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ। ਤਦਰ੍ਥਂ ਸਨ੍ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈਂ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਤੇ ਲਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹੀਂ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ। ਆਦਿਦੇਸ਼ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਭੂਤਕृਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾ ਭੂਮੇਰ੍ਨਿਰਸਿਤੁਂ ਭਾਰਂ ਭਾਗੈਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਅਸ੍ਯਾਮੇਵ ਪ੍ਰਸੂਯਧ੍ਵਂ ਤਿਰੋਧਾਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਜਨਮ ਲਓ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਕੇ।'
ਤਥੈਵ ਚ ਸਮਾਨੀਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਨ੍। ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਰ੍ਥਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗੁਰੋਰ੍ਵਚਃ। ਤਥ੍ਯਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਪਥ੍ਯਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੇ ਉਚਿਤ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਅਥ ਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਂਸ਼ੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਭੂਮਿਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਨਾਰਾਯਣਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਯਃ ਸ ਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਪੀਤਵਾਸਾਃ ਸ਼ਿਤਿਪ੍ਰਭਃ। ਪਦ੍ਮਨਾਭਃ ਸੁਰਾਰਿਘ੍ਨਃ ਪृਥੁਚਾਰ੍ਵਞ੍ਚਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪਤਿਰ੍ਦੇਵਃ ਸੁਰਨਾਥੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤਪੂਜਿਤਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਭੁਵਃ ਸ਼ੋਧਨਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਂਸ਼ੇਨਾਵਤਰੇਤ੍ਯੇਵਂ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਚ ਤਂ ਹਰਿਃ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਤਰੋ।' ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦੇਵਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਅਂਸ਼ਾਵਤਰਣਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਤਥਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੋਡ਼ੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨ ਦੀ ਕਥਾ।
ਇਮਂ ਤੁ ਭੂਯ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਕੁਰੂਣਾਂ ਵਂਸ਼ਮਾਦਿਤਃ। ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਗਣਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਕਥਾ ਕਰੇ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਸਹਿਤਂ ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਮੇ ਨਿਬੋਧੇਦਂ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍
ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ, ਰਾਜ-ਰਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਇਹ ਕਥਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਣ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਚ। ਭਰਤਸ੍ਯ ਕੁਰੋਃ ਪੂਰੋਰਾਜਮੀਢਸ੍ਯ ਚਾਨਘ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕ੍ਸ਼, ਮਨੁ ਵੈਵਸ੍ਵਤ, ਭਰਤ, ਕੁਰੂ, ਪੁਰੂ ਤੇ ਰਾਜਮੀਢ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਯਾਦਵਾਨਾਮਿਮਂ ਵਂਸ਼ਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਥੈਵ ਭਰਤਾਨਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਮਹਤ੍
ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਤੇ ਭਰਤਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੁਭਾਗੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ।
ਧਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇऽਨਘ। ਤੇਜੋਭਿਰੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਿਸਮਤੇਜਸਃ
ਧਨਵਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਆਯੁਸ਼ ਦਾਇਕ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਹਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾ-ਰਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਨ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯਜਨਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਮੁਖਜੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਯੈਸ੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਨੇਕ ਦਿਲ ਲੋਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤਾਕਤਵਰ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋ ਜਜ੍ਞੇ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦਕ੍ਸ਼ਾਦਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਸਂਭੂਤਾਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ ਹਿ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਉਹ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਚਮੁਚ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।