ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ ਏਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਪਰਮਂ ਭਦ੍ਰੇ ਪਰਿਚਾਰੇਣ ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਐ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੜਕੀ।'
ਵਰਾਨ੍ਵृਣੀष੍ਵ ਕ੍ਰਲ੍ਯਾਣਿ ਦੂਰਾਪਾਨ੍ਮਾਨੁਪੈਰਿਹ। ਯੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀਃ ਸਰ੍ਵਾਯਸ਼ਸਾऽਭਿਮਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਇਨਾਮ ਚੁਣ, ਐ ਸੁਭਾਗੀ, ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣੇ ਔਖੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਾਨ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਨਾਮ ਪਾਵੇਂਗੀ।
ਕृਤਾਨਿ ਮਮ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਸ੍ਯਾ ਮੇ ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮ। ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪਿਤਾ ਚੈਵ ਕृਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵਰੈਰ੍ਮਮ
ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਐ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ; ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੋਵਾਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ। ਐ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਯਦਿ ਨੇਚ੍ਛਸਿ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਮਾਹ੍ਰਾਨਾਯ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਐ ਨੇਕ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤਰ ਲੈ ਲੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।
ਯਂਯਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਵਮੇਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਵਾਹਯਿष੍ਯਸਿ। ਤੇਨਤੇਨ ਵਸ਼ੇ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਵੇਂਗੀ, ਉਹੀ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਐ ਸੁਭਾਗੀ।
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਸ ਸਮੇष੍ਯਤਿ ਤੇ ਵਸ਼ੇ। ਵਿਬੁਧੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਭृਤ੍ਯ ਇਵਾਨਤਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਐ ਸੁਭਾਗੀ; ਮੰਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਕ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਤਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਪ੍ਰਵਰਂ ਤਦਾ ਸ਼ਾਪਭਯਾਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੁੰਤੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮਂ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤਰ ਸਿਖਾਏ, ਜੋ ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਦਾਯ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਮੁਵਾਚ ਹ। ਉਪਿਤੋਸ੍ਮਿ ਸੁਖਂ ਰਾਜਨ੍ਕਨ੍ਯਯਾ ਪਰਿਤੋਪਿਤਃ
ਉਹ ਮੰਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀਭੋਜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਿਤ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।'
ਤਵਗੇਹੇ ਸੁਵਿਹਿਤਃ ਸਦਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤਃ। ਸਾਧਯਿष੍ਯਾਮਹੇ ਤਾਵਦਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਤਦਾ। ਬਭੂਵ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਪृਥਾਂ ਚ ਸਮਪੂਜਯਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਪਰ੍ਯਯੇ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮਬਲਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਅਯਂ ਵੈ ਕੀਦृਸ਼ਸ੍ਤੇਨ ਮਮ ਦਤ੍ਤੋ ਹਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮੋ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯੇ ਨਾਤਿਚਿਰਾਦਿਤਿ
'ਇਹ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗੀ,' ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਰ੍ਤੁਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਸਾऽਭਵਦ੍ਬਾਲਾ ਕਨ੍ਯਾਭਾਵੇ ਰਜਸ੍ਵਲਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਮੌਕੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਮਰ 'ਤੇ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਹਰ੍ਮ੍ਯਤਲਸ੍ਥਾ ਸਾ ਮਹਾਰ੍ਹਸ਼ਯਨੋਚਿਤਾ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਸਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਫਿਰ, ਮਹਲ ਦੇ ਛੱਤ 'ਤੇ ਖੜੀ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਦੀ ਆਦੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਬਦ੍ਧਮਨੋਦृष੍ਟਿਰਭਵਤ੍ਸਾ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਨ ਚਾਤਪ੍ਯਤ ਰੂਪੇਣ ਭਾਨੋਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਗਤਸ੍ਯ ਸਾ
ਉਥੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੰਤੀ ਸਵੇਰ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੜੀ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯਾ ਦृष੍ਟਿਰਭੂਦ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਸਾऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦਿਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਆਮੁਕ੍ਤਕਵਚਂ ਦੇਵਂ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਦੇਵੀ ਰੂਪ, ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੌਤੂਹਰਲਂ ਤ੍ਵਾਸੀਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਰਾਧਿਪ। ਆਹ੍ਵਾਨਮਕਰੋਤ੍ਸਾऽਥ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਤ੍ਰ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਜੁਹਾਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਆਜਗਾਮ ਤਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੂਹ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਮਧੁਪਿਙ੍ਗੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵੋ ਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਅਙ੍ਗਦੀ ਬਦ੍ਧਮੁਕੁਟੋ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਂਪ ਵਾਂਗ ਲੰਮੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਕੜੇ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯੋਗਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਧਾऽऽਤ੍ਮਾਨਮਾਜਗਾਮ ਤਤਾਪ ਚ। ਆਬਭਾषੇ ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪਰਮਬਲ੍ਗੁਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਆਗਤੋਸ੍ਮਿ ਵਸ਼ਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ। ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਵਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਞਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਰ੍ਤਾ ਤਦਸ੍ਮਿ ਤੇ
ਹੇ ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਤੂੰ ਆਖੇਂਗੀ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਭਗਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ ਏਵਾਗਤੋ ਹ੍ਯਸਿ। ਕੌਤੂਹਲਾਤ੍ਸਮਾਹੂਤਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤਿ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਥੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਉਤਸੁਕਤਾ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ। ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਗਮਿष੍ਯੇऽਹਂ ਯਥਾ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਨ ਤੁ ਦੇਵਂ ਸਮਾਹੂਯ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇषਯਿਤੁਂ ਵृਥਾ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਂਗਾ; ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਫਿਰ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਵਾਪਸ ਭੇਜਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤਵਾਭਿਸਨ੍ਧਿ ਸੁਭਗੇ ਰਸੂਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵੇਦਿਤਿ। ਵੀਰ੍ਯੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮੋ ਲੋਕੇ ਕਵਚੀ ਕੁਣ੍ਡਲੀਤਿ ਚ
ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਬਲ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋਵੇ, ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰਦਾਨਂ ਵੈ ਕੁਰੁष੍ਵ ਗਜਗਾਮਿਨਿ। ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਯਥਾਸਂਕਲ੍ਪਮਙ੍ਗਨੇ। ਅਥ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਗਮ੍ਯ ਸੁਸ੍ਮਿਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਲਏਗਾ, ਹੇ ਇਸਤਰੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਭਲੀਏ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂਵਚਨਂ ਨਾਦ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸ਼ਪ੍ਸ੍ਯੇ ਕਨ੍ਯੇऽਨ੍ਯਥਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪਿਤਰਂ ਚ ਤੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਤੇ ਮੂਢਂ ਯੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਵਾਨਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਮੂਰਖ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਤਸ੍ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਯੋਸੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਦਾਤ੍ਤਵ। ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਨਯਂ ਪਰਮ੍
ਅੱਜ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਸਖਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤੇ ਹਿ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇਪੁਰਂਦਰਮੁਖਾ ਦਿਵਿ। ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਲਬ੍ਧਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮਯਨ੍ਤ ਇਵ ਮਾਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬੈਠੇ, ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ।